bezedakos

bezedakos

25 Ιανουαρίου 2017

ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ «ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ»..ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η «ΚΡΙΣΗ»




ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ «ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ»..ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η «ΚΡΙΣΗ»
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ
(περιληπτικά και απλοποιημένα)

 

Μερικά παραδείγματα και ερωτήματα που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε την ουσία του νόμου της αξίας.
Αν πιούμε νερό από μια πηγή δεν πληρώνουμε τίποτα. Αν πιούμε εμφιαλωμένο νερό τότε θα πληρώσουμε.
Τον αέρα που αναπνέουμε δεν τον πληρώνουμε όμως πληρώνουμε τις μπουκάλες του οξυγόνου.

Αν έχουμε μια ποσότητα από βαμβάκι και υποθέτουμε ότι κάνει 10 Ευρώ. Στην περίπτωση που το μετατρέψουμε σε ύφασμα θα κάνει σίγουρα περισσότερο (ας πούμε 20) και αν το ύφασμα το κάνουμε σακάκι τότε αυτό θα έχει μεγαλύτερη τιμή από τα 20Ευρώ).

Ποιο έχει μεγαλύτερη τιμή, ένα ποτήρι με νερό ή ένα ποτήρι γεμάτο χρυσό;
 Τι είναι αυτό που δίνει εμπορική αξία στα αντικείμενα; Είναι φανερό ότι τα αντικείμενα γίνονται εμπορεύματα μόνο αν σε αυτά έχει ενσωματωθεί ανθρώπινη εργασία. Ο αέρας και το νερό της πηγής δεν έχουν καμιά εμπορική αξία (παρ’ ότι είναι πιο χρήσιμα απ’ τον χρυσό στη ζωή του ανθρώπου) γιατί μέσα τους δεν υπάρχει ανθρώπινη εργασία,

Όσο πιο πολύ εργασία απαιτείται για την παραγωγή ενός προϊόντος τόσο μεγαλύτερη είναι η εμπορική αξία του. (το παράδειγμα με το βαμβάκι, ύφασμα, σακάκι)
Ο χρυσός έχει μεγαλύτερη εμπορική αξία από το νερό γιατί για την παραγωγή του απαιτούνται πολλές περισσότερες εργατοώρες απ’ ότι ανάλογος όγκος νερού.

Το χρήμα είναι ένα μέσο για την ανταλλαγή των προϊόντων…
Στο βάθος και στην ουσία ανταλλάσουμε εργατοώρες (το χρήμα μας βοηθά για την γρηγορότερη και με λιγότερο κόπο ανταλλαγή των προϊόντων).
Πχ αν ένα τετράδιο για να παραχθεί χρειάζεται 4 εργατοώρες (όχι πόσες ώρες χρειάζεται ένας συγκεκριμένος εργάτης αλλά ο μέσος όρος των εργατών που ασχολούνται με αυτό το αντικείμενο, γιατί ένας εργάτης μπορεί να το παράξει είτε σε 3 είτε σε 5 ώρες κλπ) και για την παραγωγή ενός μολυβιού απαιτείται 1 ώρα, τότε ένας για να πάρει 1 τετράδιο θα πρέπει κανονικά να δώσει 4 μολύβια.

ΜΟΝΟ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΞΙΑ (και άρα χρήμα).
Ένα εργαλείο που παράχθηκε έχει μια αξία γιατί μέσα του έχει τις εργατοώρες της παραγωγής του. Αυτή είναι η αξία του και φτάνει. Δεν μπορεί πια να παράγει άλλη επιπλέον αξία αν το αφήσουμε στην άκρη.
Για να παραχθεί νέα επί πλέον αξία θα πρέπει να μπει  νέα (ζωντανή) εργασία στη διαδικασία παραγωγής ενός άλλου προϊόντος και πχ το σφυρί θα χρησιμοποιηθεί σαν μέσο και η αξία του θα είναι σταθερό κόστος του νέου προϊόντος.




Ο ΝΟΜΟΣ ΤΙΣ ΠΤΩΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ(ΜΕΣΟΥ)
                                       Η εξίσωση της τιμής ενός προϊόντος

1)      Έξοδα + Κέρδος = Τιμή   π.χ 8+4=12

Όμως επειδή μόνο η εργασία δίνει εμπορική αξία στα προϊόντα η ισότητα  1 πρέπει να γραφτεί ως εξής..

2)  ΔΕ(α) (διάφορα έξοδα) + Ε(β) (εργατικά) + Κ(γ) (κέρδος) = Τιμή

ΔΕ = έξοδα για μηχανές, πρώτες ύλες, φόροι, κτίρια κλπ
  Ε = μισθός εργάτη, εισφορές στα ταμεία, 13ος μισθός έξοδα υπερωριών κλπ


                                       Παράδειγμα ΔΕ + (Ε +  Κ) = Τιμή
                                                          4€ +  4€ + 4€  = 12€
                                                                       
     
Σε αυτή την εξίσωση υποθέτουμε ότι ο ένας εργάτης δουλεύει 8 ώρες (E+Κ).
Η κάθε ώρα δουλειάς του αποτιμάται με 1€. (Άρα η συνολική αξία της δουλειάς του είναι 8€.)
Υποθέτουμε επίσης ότι ο καπιταλιστής πληρώνει τον εργάτη για τις 4 ώρες δουλειάς του, δηλ. τον πληρώνει με 4€ ενώ αυτός κρατάει για κέρδος τις άλλες 4 ώρες  δηλ. 4€ και αυτός.
(Είπαμε ότι μόνο η νέα εργασία παράγει αξία)
Όμως το ποσοστό κέρδους των καπιταλιστών δεν βγαίνει πλήρως από το βαθμό εκμετάλλευσης του εργάτη δηλ. (από το πόσες ώρες πληρώνει τον εργάτη) αλλά σε συνδυασμό με τα συνολικά του έξοδα  ΔΕ+Ε .

Στο παράδειγμα μας τα συνολικά έξοδα (ΔΕ+Ε) = 8€  και το κέρδος του Κ είναι 4€.  Άρα το ποσοστό (%) του κέρδους του είναι το μισό των εξόδων του. Δηλ. 50% (4/8) .  

Γενικά η κάθε αλλαγή στον κάθε παράγοντα από τους τρείς της εξίσωσής μας, φέρνει αλλαγή 
(θετική ή αρνητική) στο ποσοστό κερδοφορίας των καπιταλιστών δηλ. είτε αλλάζει το (α)ΔΕ είτε το (β)Ε είτε το (γ)Κ  αυτό θα επιφέρει αλλαγή στο ποσοστό κέρδους.

Ας υποθέσουμε ότι οι καπιταλιστές βάζουν καινούριες μηχανές και αυξάνεται το  
κόστος (α)ΔΕ από 4€ που ήταν στην προηγούμενη ισότητα σε 5€ έτσι η νέα ισότητα
θα είναι:
( 5+4 )  +4 = 13.

Τώρα το ποσοστό κέρδους δεν θα είναι 50% όπως πριν ( 4+4 +4=12)                    
γιατί τα συνολικά έξοδα ΔΕ+Ε είναι  (5+4) = 9 ενώ το κέρδος παραμένει 4.
άρα αν κάνουμε υπολογισμούς το ποσοστό μειώνετε σε  44% 

Κάθε φορά λοιπόν που αλλάζει προς τα πάνω ο (α) παράγοντας δηλ. το ΔΕ φέρνει μείωση του ποσοστού κέρδους του συνολικού επενδυόμενου κεφαλαίου . Η μόνη λύση για το κεφαλαίο για να ξανά αυξήσει το ποσοστό κέρδους του είναι να κάνει κάποια ή κάποιες αλλαγές στους δυο παράγοντες (Ε+Κ) Δηλ. στα εργατικά και στο κέρδος. (όμως εργατικά + κέρδος  είναι  οι εργατοώρες,(το σύνολο των εργατοωρών), δηλ. η δεξαμενή απ’όπου αντλεί πλούτο το κεφάλαιο)
         Σε κάθε αύξηση του ΔΕ το κεφαλαίο μπορεί να κάνει τρεις πιθανές κινήσεις για να ξανανεβάσει την κερδοφορία του….

Α. Απλήρωτες υπερωρίες..
a. Να αυξήσει τις ώρες εργασίας του κάθε εργαζομένου (κατά μια ώρα.. από 8
που ήταν πριν σε 9). Έτσι η άσχημη για αυτόν (τον καπιταλιστή) ισότητα 5 + 4 + 4    να γίνει   5 + 4 + 5     Έτσι τα προηγούμενα συνολικά έξοδα ήταν 9 και το κέρδος 4… τώρα να γίνουν 9 τα έξοδα και το κέρδος 5. Άρα το ποσοστό κέρδους θα ανέβει στο 55,5%!!!          

                         
               9               5                    
                                        Χ =  5 Χ 100 / 9 = 55,5%
              100            Χ       
                       

β. Μείωση μισθού..
b. Να κρατήσει τις ώρες εργασίας του κάθε εργαζομένου ( δεξαμενή πλούτου του) όπως ήταν πριν δηλ. 8 αλλά να μειώσει τις ώρες που τον πληρώνει. Πχ. Ενώ τον πλήρωνε 4  από τις 8.( γιατί τις άλλες 4 τις εκμεταλλευόταν ο καπιταλιστής  ) τώρα να τον πληρώνει 3 και να αυξάνει κατά μια ώρα το κέρδος του. Έτσι  η ισότητα     5+4+4   να γίνει   5+3+5   δηλ. να ξοδεύει   και να κερδίζει 5 . Έτσι το ποσοστό 44% που ήταν στην
αρχή για την ισότητα 5+4+4 γίνεται τώρα 62,4%    

                                 8                           5
                                        Χ = 5 Χ 100 / 8 = 62,4%
                   100            Χ    

 γ.
c.  Συνδυασμός κινήσεων  1κ΄2 δηλ. και να αυξήσει την «δεξαμενή» από 8 ώρες σε 9 και να μειώσει τις ώρες εργασίας που θα πληρώνει. Έτσι η ισότητα 5+4+4 να γίνει
5+ +6 = ποσοστό κέρδους  75%!!!


 8                         6
100            Χ    

                    
  Χ = 6 Χ 100 / 8 =75%


Στον καπιταλισμό εξαιτίας του ανταγωνισμού και της τεχνολογικής προόδου ο πρώτος συντελεστής ΔΕκαι κυρίως το στοιχειό των μηχανών θα αλλάζει ΔΙΑΡΚΩΣ προς τα πάνω!!! (όπως στο παράδειγμα απόΔΕ=4 έγινε ΔΕ=5) σε ΣΧΕΣΗ με τη «δεξαμενή» των εργατοωρών (Ε+Κ) .

Σημείωση: Μια οποιαδήποτε αύξηση στο μεσαίο συντελεστή Ε (δηλ στα εργατικά έξοδα) μειώνει το ποσοστό κέρδους. Ας πάρουμε ξανά το αρχικό παράδειγμά μας. (ΔΕ4 + Ε4)+ Κ4 = 12.
Εδώ είχαμε συνολικά έξοδα 8 και από την τιμή 12 που θα πουλούσε ο καπιταλιστής το προϊόν του, θα είχε ένα κέρδος 4 ευρώ ή 50% σε σχέση με τα έξοδά του.
Αν όμως αυξήσει κατά 1 μονάδα τα εργατικά η εξίσωση θα γίνει 4+5+3= 12 ( δηλ Έξοδα συνολικά 4+5=9 και εργατοώρες 5+3=8.) …Σε τούτη την περίπτωση το Κ θα είναι 3 και τα έξοδα 9. Άρα το ποσοστό κέρδους πέφτει στο 33%. (Αυτές είναι οι ουσιαστικές συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων που προωθούν και παραπλανούν τους λαούς με διάφορες βλακείες)

Εν κατακλείδι. Η κάθε αύξηση των εργατικών εισοδημάτων επιφέρει μείωση του ποσοστού κέρδους του καπιταλισμού.
                                        

ΟΙ ΒΑΣΙΚEΣ ΑΝΤΙΘEΣΕΙΣ
Α) Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστών, τους αναγκάζει να βάζουν νέα τεχνολογία για να αυξάνουν την παραγωγικότητα και έτσι να μπορούν να μειώνουν  την τιμή της κάθε μονάδας προϊόντος που παράγουν και να ανταγωνίζονται τους άλλους καπιταλιστές. Αυτό όμως προκαλεί όλο και πιο γρήγορη ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού τους μέσα στο χρόνο. (πχ ενώ παλαιότερα ανανέωναν όλο το μηχανολογικό εξοπλισμό τους σε 10 χρόνια τώρα τον ανανεώνουν σε 5) Αυτό σημαίνει ότι αυξάνεται πάντα έστω και κατά ένα μικρό ποσοστό ο πρώτος συντελεστής (δηλ το ΔΕ).Επακόλουθο αυτού θα είναι μία ανάλογη πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους και κατά συνέπεια αν ο καπιταλιστής θέλει τη διόρθωσή του, θα πρέπει να μειώσει την πληρωμή της αξίας της εργασίας ανά ώρα.( Σταδιακά λοιπόν είναι αναπόφευκτη η εξαθλίωση όλο και περισσότερων ανθρώπων μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.)

Β) Με την πρόοδο της τεχνολογίας (εξ αιτίας του καπιταλιστικού ανταγωνισμού) αυξάνεται η παραγωγικότητα.(δηλ. οι νέες μηχανές βγάζουν περισσότερα προϊόντα ανά ώρα)

Ας κάνουμε ένα απλό παράδειγμα:

Χθες οι καπιταλιστές χρησιμοποιούσαν ένα (α) τύπο τεχνολογίας και μαζί με 100 εργάτες οι οποίοι δούλευαν 8ωρο (100 χ 8 = 800ώρες) έβγαζαν 1000 κομμάτια ποτήρια (όσα ήθελε η αγορά). Όμως λόγω ανταγωνισμού εισάγεται καινούρια τεχνολογία τύπου (β). (στην αρχή από λίγους καπιταλιστές και στη συνέχεια από όλους όσους μείνουν στην παραγωγή).
   Με την καινούργια όμως τεχνολογία, τα 1000 κομμάτια μπορούν να τα βγάλουν με 400 ώρες εργασίας των εργατών  (50 χ 8 = 400 δηλ. θα απολύσουν δηλ 50 εργάτες). Εδώ συνολικά για τους καπιταλιστές (όταν γενικευτεί η νέα τεχνολογία) γεννιούνται όλο και περισσότερα προβλήματα και τελικά με τα χρόνια φθάνουν σε πλήρες αδιέξοδο. Τώρα έχουν 400 ώρες να εκμεταλλευτούν. Πέρσι είχαν 800ώρες. Ας υποθέσουμε ότι πέρσι από τις 800 ώρες πλήρωναν του εργάτες τις 400 και τις άλλες 400 τις κρατούσαν οι ίδιοι για κέρδος. Τώρα που έχουν στη διάθεσή τους μόνο 400 ώρες για να κρατήσουν το ίδιο ποσοστό εκμετάλλευσης (ως προς τους εργάτες) θα πρέπει να μειώσουν τις ώρες που θα πληρώσουν στις 200.
(Άρα αναγκαστική, για το κέρδος τους η  μείωση του συνολικού εργατικού εισοδήματος από 400 στα 200). Εδώ είναι η κατάρα και το αδιέξοδο για τον καπιταλισμό. Δηλ.  ενώ είναι άκρως αναγκαίο για το σύστημα οι εργαζόμενοι να παίρνουν όλο και περισσότερα χρήματα για να αγοράσουν τα προϊόντα των καπιταλιστών ταυτόχρονα είναι άκρως αναγκαίο να τους δίνουν όλο και λιγότερα χρήματα (διαρκής υποκατανάλωση) για να μπορούν οι ίδιοι να συντηρούν ένα ποσοστό κέρδους (τέτοιο που να αναπαράγεται το κεφάλαιο) γιατί χωρίς αυτό το ποσοστό δεν ξανά επενδύουν (σταματάει η παραγωγή). Και το αντίστροφο
  Αν οι εργαζόμενοι δεν χάνουν διαρκώς μέρος από το εισόδημά τους, θα πέσει το μέσο ποσοστό κερδοφορίας του κεφαλαίου (και θα σταματήσει η παραγωγή) αλλά εάν όμως από την άλλη δεν αυξάνεται διαρκώς το εισόδημα των εργαζομένων δεν θα πουλιέται η παραγωγή των καπιταλιστών και θα σταματήσει η παραγωγή. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα για το σύστημα αυτό. Και μέση οδός εδώ δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει η μέση οδός της «ολίγον εγκύου».
Ο καπιταλισμός είναι θανάσιμα εγκλωβισμένος στις αξεπέραστες αντιθέσεις του. Αυτές οι κύριες αντιθέσεις έχουν οξυνθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Σε λίγο καιρό θα ξεσπάσει  μια θανάσιμη και θυελλώδης κρίση για το σύστημα. Θα μπλοκαριστεί η παραγωγή του και θα τινάζονται στον αέρα χιλιάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις (τράπεζες, ασφαλιστικές, αυτοκινητοβιομηχανίες κλπ)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Με το πέρασμα του χρόνου και λόγο του νόμου τη πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους και μαζί με τις άλλες αντιθέσεις του,(υποκατανάλωση, ανταγωνισμός κλπ) ο καπιταλισμός οδηγεί την ανθρωπότητα διαρκώς , ασταμάτητα  και αναπότρεπτα σε όλο και μεγαλύτερες καταστάσεις εξαθλίωσης (σχετικής και απόλυτης) και φυσικά έτσι οδηγείτε ο ίδιος στο νομοτελειακό τέλος του.  Για να μπορέσουν λοιπόν να συνεχίσουν σήμερα την καπιταλιστική παραγωγή, χρειάζονταιμεταρρυθμίσεις σε όλους τους συντελεστές. Δηλ. να μειωθεί όσο μπορεί το ΔΕ (μείωση φόρων του κεφαλαίου, ιδιωτικοποιήσεις για φτηνό ΔΕ στους καπιταλιστές κλπ).

Το Ε= εργατικά να πάει ακόμα πιο χαμηλά είτε με την απευθείας μείωση των μισθών και των συντάξεων, είτε με την αύξηση των τιμών των προϊόντων περισσότερο από την αύξηση των μισθών, με τη μείωση της εργοδοτικής εισφοράς στα ταμεία, με την αύξηση των απολύσεων- ανεργίας , της υποαπασχόλησης κλπ. Επίσης το επόμενο που θα ακολουθήσει θα είναι η αύξηση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας για εκείνους που θα κατορθώνουν να έχουν εργασία.

Γενικά πρέπει να μειωθεί το εργατικό κόστος για τους καπιτα- ληστές. ΑΛΛΑ ΩΣ ΠΟΤΕ;


 ΥΓ
Ο Μαρξ όταν αναφέρεται στο ποσοστό κέρδους μιλάει για το ΜΕΣΟ ποσοστό κέρδουςΟΛΩΝ των επενδυόμενων κεφαλαίων σε μία οικονομία και όχι σε μεμονωμένες επιχειρήσεις στις οποίες το ποσοστό κέρδους μπορεί να είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο του μέσου. Μιλάει σε σχέση με το συνολικόκοινωνικό κεφάλαιο.


Προκήρυξη του 1996…




Αυτή η προκήρυξη (με αυτή τη μορφή)αυτή γράφτηκε το 1996 (είχε προηγηθεί παρόμοια το 1993) όταν τότε το σύστημα παγίδευε τον κόσμο με πλαστικό χρήμα και χρηματιστήριο για καλύψει προσωρινά τα αδιέξοδά του.

Μεταγενέστερο ΥΓΌλα αυτά γίνονται σήμερα. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ θεμελιώδης αιτία είναι το ολιγαρχικό πολιτικοοικονομικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι μία οικονομικοπολιτική ολιγαρχία αποφασίζει και επιβάλει τη θέλησή της στην πλειοψηφία του κάθε λαού. Δηλαδή για όλα τα θέματα που αφορούν την κοινωνία είτε κοινωνικές σχέσεις είτε οικονομικές (τι θα παράγεται, πόσο θα παράγεται, πως θα παράγεται και ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ) τα αποφασίζει και τα επιβάλει δια της βίας (αστυνομία - στρατό) μια ισχνή μειοψηφία ενάντια στην θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας.
Το κεντρικό λοιπόν ή το θεμελιώδες δίλλημα έχει να κάνει μόνο με τη θεμελιώδη αιτία. Ο κάθε υπήκοος θα πρέπει πριν από όλα να δώσει απάντηση σε αυτό
Δηλαδή  «επιβολή της θέληση της μειοψηφίας ή της πλειοψηφίας;»
Η απάντηση των λαών σε αυτό θα πρέπει να είναι η επαναστατική διεκδίκηση  του «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ - Ο.Ε.Ν.Δ.Ε.Λ» (και  η διεθνιστική συνεργασία των λαών).  

29 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ


ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Τι δάκρυ χύνουν καθημερινά οι «σωτήρες» του λαού από τηλεοράσεως!!!
Τι κλάμα με λυγμούς  ρίχνουν!!! Πόσο ξεσκίζεται το είναι τους για τους άνεργους, τους άστεγους, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και γενικά για όλους εκείνους οι οποίοι δεν έχουν ούτε μαντίλι για να κλάψουνε!!!
Τέτοιος πόνος και τέτοιο κλάμα δεν ξεπληρώνεται με τίποτα. Ούτε και με 70 – 90 χιλιάδες ευρώ το χρόνο (τα πάνω από το τραπέζι).
Τι να τα κάνεις τα πολλά λεφτά αν νοιώθεις τέτοιο πόνο καθημερινά και ακατάπαυστα για τους συνανθρώπους σου, αν ζεις καθημερινά αυτό το ατέλειωτο βασανιστήριο;
Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά τη δυστυχία. Τα λεφτά είναι κατάρα όταν έχεις δίπλα σου τόσους πάμφτωχους. 
Οι πολυαγαπημένοι μας και άγιοι βουλευτές (δεν θέλω να τους λέτε καριόληδες, εγκληματίες κλπ) συμπάσχουν με τον τρόπο τους. Αφού τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, διάλεξαν να ζήσουν στη δυστυχία  που  τους προκαλεί η παχουλή αμοιβή , συμπάσχοντας έτσι στη δυστυχία του λαού. Άλλωστε «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες. Ο καθένας συμπάσχει σήμερα με τον τρόπο του. «Ο καθείς εφ ώ ετάχθη».

Και δεν είναι μόνο η υψηλή αμοιβή που τους προκαλεί κατάθλιψη ούτε και η θέα των εξαθλιωμένων που βρίσκονται γύρω τους. Είναι και αυτός ο αιματηρός πόλεμος στον οποίο συμμετέχουν στην  πρώτη γραμμή.
Ακούμε  συνεχώς ότι: « Μάχη δίνει ο πρωθυπουργός», «Τα ξίφη τους διασταύρωσαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση»,  «πυρά εξαπέλυσε ο πολιτικός στον δείνα συνάδελφό του» κοκ.
Αυτά μας τα λένε οι δημοσιογράφοι τους και όχι οι δημοσιοπλάνοι όπως τους λέει ο πρώην συμμαθητής  μου και σημερινός φίλος μου Σολωμός.
Και μια που ανέφερα τον φίλο μου Σολωμό, το μόνιμο αυτό αντιδραστικό στοιχείο, να σας γράψω τι μου έλεγε ο αθεόφοβος την άγια μέρα των Χριστουγέννων σε μια καφετέρια.
«Άκου. Είμαι άνεργος εγώ και η γυναίκα μου. Δεν έχουμε ψωμί για τα παιδιά μας. Ψοφάμε στο κρύο. Η οικοδομή έχει πια πεθάνει…
Αυτοί οι καρ.. αν δεν ήταν τόσο εγκ… ξέρεις τι θα έκαναν;
Θα δέχονταν να παίρνουν ένα επίδομα των 300 ευρώ, δηλαδή τόσα για να ζήσουν όπως εμείς και οι εκατομμύρια συνάνθρωποί μας. Και όταν θα φέρουν την ανάπτυξη, που μας δουλεύουν ότι θα φέρουν, και όταν ο λαός θα αρχίζει να τρώει με χρυσά κουτάλια, τότε και αυτοί ας πάρουν αναδρομικά έναν σχετικά καλό μισθό. Εμείς πως μπορούμε και επιβιώνουμε με το τίποτα; Σκύλα μας γέννησε; Αυτοί από πια σκατόρατσα μπούληδων προέρχονται, από πιο χρυσό αιδοίο βγήκαν και δεν μπορούν να ζήσουν με τα επιδόματα πείνας;
Να μη σου πω επί πλέον ότι θα έπρεπε να δώσουν όλη την περιουσία τους για να ανακεφαλαιοποιήσουν τους φίλους τους όσιους τραπεζίτες…»
«Δεν γίνονται αυτά. Δεν μπορούν να ζήσουν με επιδόματα» του λέω και εκείνος συνεχίζει:
«Ο πατέρας μου ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ και μια από τις ιστορίες που μου διηγούνταν  ήταν η εξής: Μια φορά στρατοπέδευσαν κάπου για να φάνε. Δυό αντάρτες πήγαν σχετικά αρκετό φαί στον καπετάνιο.  Ο καπετάνιος οργίστηκε και τους είπε. Εγώ δεν βγήκα στο βουνό για να χορτάσω φαί. Ήρθα για να δώσω τη ζωή μου στον αγώνα για την τελική απελευθέρωση του λαού. Λοιπόν. Από εδώ και πέρα θα είναι διαταγή. Πρώτα θα χορταίνουν  τα παλικάρια και μετά θα φέρνετε σε εμένα. Γενικά θα μου φέρνετε πάντα το λιγότερο.»
Τον διέκοψα, λέγοντάς του πάλι ότι «αυτά σήμερα δεν γίνονται».
  «Βλάκα ξύπνα. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Πρέπει να κατέβουμε στον Ομαλό» μου φώναξε δυνατά νευριασμένος για να συνεχίσει μετά χαμηλόφωνα:
«Πρέπει ο λαός να πάρει όλη την εξουσία στα χέρια του. Σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία και ας βαπτίζουν το σύστημά τους έτσι. Το κάνουν για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Ο κοινοβουλευτισμός δεν ήταν ποτέ δημοκρατία. Το σύστημα είναι  κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ή νταβατζηδοκρατία ή διεστραμμενοκρατία.  Μια χούφτα μαφιόζων καθορίζει τη ζωή και το θάνατό μας, μια χούφτα διεστραμμένων υπάρξεων καθορίζει τη ζωή στον πλανήτη. Ο καπιταλισμός ..»
Τον διέκοψα απότομα. «Άστα αυτά για αργότερα. Είσαι τώρα για ένα ντιρλαντά;» Του είπα χαμογελώντας.
 Συμφώνησε με μια κίνηση του κεφαλιού του.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα πήρε άγριο ύφος, χτύπησε με δύναμη το χέρι του στο τραπέζι και άρχισε να με βρίζει. Τον έβριζα και εγώ με ότι παραδοσιακό και σύγχρονο μπινελίκι υπάρχει. Μου έριξε μερικές ελεγχόμενες μπουνιές, του έριξα και εγώ τις ανάλογες, υψώσαμε τα ντεσιμπέλ των ουρλιαχτών μας, ανησύχησαν οι θαμώνες και ο ιδιοκτήτης ήρθε να μας βγάλει έξω με ευπρεπή τρόπο. Συνεχίσαμε τις βρισιές και τα ελεγχόμενα κλωτσίδια μέχρι τη γωνία για ευνόητους λόγους.
Μετά σταματήσαμε και βάλαμε τα γέλια. Είχαμε καταφέρει να σώσουμε την αξιοπρέπειά μας, δια μέσου αυτού του αρχαίου τεχνάσματος. Γλυτώσαμε τη στιγμή που θα έπρεπε να πληρώσουμε τους καφέδες και τη ντροπή του βερεσέ.
Δεν είχαμε στις τσέπες ούτε δεκάρα τσακιστή.
Προχωρήσαμε για λίγο αμίλητοι.  Είμαι βέβαιος ότι κείνες τις στιγμές ο Σολωμός θα σκεπτόταν τον Ομαλό. Είτε κάνει ξαστεριά είτε όχι, πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα ο φίλος μου θα κατέβει στον Ομαλό.  Το λέει η καρδιά του.
Για μένα δεν ξέρω. Αμφιβάλλω. Από πάντα ήμουν δειλό ανθρωπάκι.

ΥΓ
1. Το κίνητρο για εξουσία δεν είναι μόνο το χρηματικό.  Η κατοχή εξουσίας είναι ψυχική αρρώστια. Πάντα θα υπάρχουν και οι Δελαπατρίδηδες που θα προτιμούν να μην έχουν τίποτα εκτός από εξουσία. Εκτός από τη δύναμη να ορίζουν τη ζωή των συνανθρώπων τους.

2. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Όλοι οι βουλευτές παίρνουν παχουλούς μισθούς εκτός από τους βουλευτές του ΚΚΕ .

ΡΔ

21 Δεκεμβρίου 2016

Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ



Πέντε άτομα κλείνουν εκατό ανθρώπους σε μια στενή φυλακή γιατί παραβίασαν κάποιες ψυχασθενικές εντολές τους.
Το αποφάσισαν και είχαν την ένοπλη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να βάζουν ειδικούς δεσμοφύλακες για να τους επιτηρούν και να τους δίνουν κάθε μέρα ένα πρωινό και ένα γεύμα. Ακόμα αποφάσισαν να τους επιτρέπουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο της φυλακής.
Και λένε στους κρατούμενους:
Έχετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε συνολικά δύο ώρες έξω από το κελί σας και επί πλέον έχετε το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ δικαίωμα να εκλέγετε κάθε τέσσερις μήνες ποιοι από τους δεσμοφύλακες θα επιτηρούν αν εφαρμόζετε τους κανόνες που θα φτιάχνουμε.

 Έχουμε δημοκρατία και ελευθερία. Το σύστημά μας είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και γι αυτό θα γίνεται ό,τι θέλει και ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία!!!

ΥΓ
α. Οι πρώτες αποφάσεις (οι εντολές),  είναι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι οι ουσιαστικές αποφάσεις.
Είναι οι αποφάσεις που παίρνουν και επιβάλλουν οι ελάχιστοι.
β. Οι δεύτερες αποφάσεις (αν και όταν υπάρχουν) είναι αποφάσεις εκτελεστικού τύπου, είναι αποφάσεις των σύγχρονων δούλων.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα είναι τέτοια, γιατί οι λίγοι έχουν την εξουσία να παίρνουν και να επιβάλλουν στους λαούς τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Και οι ολιγαρχικοί των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών δικτατοριών και οι ολιγαρχικοί των στρατιωτικών ολιγαρχικών δικτατοριών βαπτίζουν τα συστήματά τους δημοκρατία – εξουσία του λαού.
Ο λόγος προφανής. Ο έλεγχος του μυαλού των υπηκόων.

 

7 Δεκεμβρίου 2016

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥΣ;

Πήραμε από έναν ΠΟΛΥ απελπισμένο βιοπαλαιστή την πιο κάτω επιστολή.


Τα Σωματεία των Λαϊκών Αγορών μαζί με τους Δημοτικούς Άρχοντες σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν και δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν.
Για πολλά χρόνια είχα τη δυνατότητα να πληρώνω τα τέλη του Δήμου Χαλκίδας διατηρώντας τη θέση του πάγκου μου στη Λαϊκή Αγορά. Όμως τα τελευταία χρόνια και λόγω της οικονομικής κρίσης, της καθίζησης της αγοράς αλλά και προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζω, είμαι σε δεινή οικονομική κατάσταση και έχει μαζευτεί ένα χρέος προς το Δήμο το οποίο δεν έχω τη δυνατότητα να αποπληρώσω. 
Αυτοί οι ανάλγητοι οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας μου αφαίρεσαν τη θέση που είχε ο πάγκος μου και με πέταξαν στην άκρη της Λαϊκής. Στόχος τους είναι ο εξευτελισμός και η ταπείνωσή μου. Αυτή η αδιαφορία, η έπαρση και η εκδικητικότητα έναντι των αδυνάμων είναι ο ηθικός αυτουργός των 40 χιλιάδων αυτοκτονιών στην Ελλάδα.
Σκοτώνετε τους σκοτωμένους!

Κωνσταντίνος Αβραμίδης


3 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ



ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


Διαχωρισμός των αποφάσεων πρέπει να γίνει όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα:
α) Αποφάσεις επιλογής της ουσίας,  σκοπού και στόχων (καθοριστικές - κυρίαρχες).
β) Αποφάσεις πρακτικής υλοποίησης  των στόχων (εκτελεστικού τύπου).

Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
Oι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή – στόχο (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή -στόχο του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές είναι στόχοι που ανήκουν στην ουσία του σκοπού.
Ετούτες είναι οι αποφάσεις , οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις.
Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει  τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει πιο είναι το κατάλληλο μέσο για τη μεταφορά του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου.

Όποιο υποκείμενο έχει τη δύναμη – εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει τις αποφάσεις του καθοριστικού τύπου, κατέχει την πραγματική εξουσία.
Ποιοι την κατέχουν; Οι λίγοι ή οι πολλοί;
Και από αυτή την παράμετρο εξαρτάται ουσιαστικά ο κεντρικός διαχωρισμός των πολιτικών συστημάτων σε ολιγαρχικά και δημοκρατικά.

Στις ολιγαρχικά λειτουργούσες και καταπιεσμένες κοινωνίες ή και εντός αυτών, στις μικρότερες ολιγαρχικές συλλογικότητες  τους, οι ολιγάρχες επιδιώκουν  τα εξής:
Η κεντρική επιδίωξή τους είναι να κάνουν πάντα, τα αδύνατα δυνατά για να μην περάσουν στο ΟΛΟΝ, στο σύνολο δηλ. της όποιας συλλογικότητας οι αποφάσεις ουσίας, οι αποφάσεις καθοριστικού τύπουΔηλαδή να μην περάσουν οι πρώτες, οι κυρίαρχες αποφάσεις.Επιδιώκουν με όλα τα μέσα ώστε και οι αποφάσεις ουσίας και η δύναμη επιβολής αυτών να είναι στα δικά τους χέρια, στον δικό τους έλεγχο δηλαδή να είναι στα χέρια μιας μηδαμινής μειοψηφίας (σε σχέση με το σύνολο των μελών της συλλογικότητας) για να μπορούν έτσι να κάνουν ό,τι θέλουν στην πλειοψηφία.
Στο δε τελευταίο στάδιο της υλοποίησης των αποφάσεών τους, αφήνουν σε μερικές περιπτώσεις το λαό να παίρνει αποφάσεις εκτελεστικού τύπου.
     Για να κατανοήσουμε καλύτερα την τεράστια διαφορά μεταξύ των αποφάσεων καθοριστικού και εκτελεστικού τύπου να φέρουμε το εξής παράδειγμα:
Κάποιοι κλείνουν μερικούς ανθρώπους σε μια στενή φυλακή. Αποφάσισαν και είχαν τη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να τους δίνουν ένα πρωινό και ένα γεύμα. Επίσης αποφάσισαν να τους δίνουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο.
Και λένε στους κρατούμενους: Έχετε την ελευθερία να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε δύο ώρες συνολικά. Έχουμε δημοκρατία, το σύστημά μας είναι δημοκρατικό και γι αυτό θα γίνει ότι θέλει η πλειοψηφία.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα, αστικά ή "σοσιαλιστικά", που αυτό αποκαλούνται δημοκρατικά ή αυτό ονομάζονται δημοκρατίες, στην ουσία εμπίπτουν στο τελευταίο παράδειγμα. Οι λίγοι, μια μειοψηφία κρατά για τον εαυτό της την εξουσία να λαμβάνει τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου και να τις επιβάλλει στο λαό. Και οι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, συμπυκνώνονται πρακτικά στο σύνολο των «νόμων».  Από την άλλη για να έχει και ένα δημοκρατικό προφίλ η ολιγαρχία, αφήνει στο λαό να παίρνει κάποιες αποφάσεις (όπως σε γειτονιές, σε Δήμους, σε σωματεία κλπ) αλλά αυτές οι αποφάσεις είναι εντός των αυστηρών προδιαγραφών που έχει θέσει η ίδια η μειοψηφία. Στην ουσία τα πολιτικά συστήματά τους είναι ολιγαρχικά.
Το να αφήνουν το λαό, σε μερικές περιπτώσεις, να συμμετέχει στη λήψη εκτελεστικού τύπου αποφάσεων, είναι το «τυρί» στη «φάκα» της ολιγαρχίας.

Για να έχουμε λοιπόν δημοκρατική κοινωνία και δημοκρατικές συλλογικότητες θα πρέπει να αποκλεισθεί οποιαδήποτε πιθανότητα σε ένα κάποιο μέρος του ΟΛΟΥ (βουλευτές, συμβούλια, σύνεδροι κλπ) να παίρνει και να επιβάλλει τις αποφάσεις ΟΥΣΙΑΣ που να αφορούν στο ΟΛΟΝ (σώμα). Δηλαδή να μην μπορεί καμιά μειοψηφία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Όμως το μέρος του όλου (σύμβουλοι, σύνεδροι) μπορεί να λάβει εντολή από το όλον για να παίρνει αποφάσεις μόνο εκτελεστικές και μέσα στα πλαίσια μιας απόφασης ουσίας, μιας καθοριστικής απόφασης που θα έχει λάβει προηγουμένως το όλον, ο λαός.
Αν το μέρος  παίρνει αποφάσεις ουσίας για το όλον τότε ακυρώνει τη Δημοκρατία ΑΚΥΡΏΝΕΤΑΙ η εξουσία του όλου.
 

Απ την άλλη, αν μελετήσουμε την μέχρι τώρα πορεία όλης της ιστορικής εμπειρίας των απελευθερωτικών κοινωνικών κινημάτων μέχρι και την κατάληξή τους θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Οι καταπιεσμένες κοινωνίες κάτω από ορισμένες συνθήκες (ισχυρά προβλήματα) έκαναν εξεγέρσεις και επαναστάσεις για να απελευθερωθούν από κάποιο βαρύ ζυγό.
Πιο περιεκτικά μπορούμε να πούμε ότι προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τρία στάδια. Πρώτον να ρίξουν ή να εξοντώσουν τις συγκεκριμένες εξουσίες οι οποίες ήταν η αιτίες των μεγάλων  και συγκεκριμένων αδιεξόδων τους,
δεύτερον να βάλουν στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησής τους (με ρόλο νομοθετικό και εκτελεστικό) κάποιους άλλους (και όχι τους ίδιους), που συνήθως ήταν οι μπροστάρηδες, οι πρωτοπόροι της επανάστασης και τους οποίους θεωρούσαν ηθικά ακέραιους, νοητικά ικανούς, με ένα καλύτερο κοινωνικό φιλολαϊκό όραμα που αφορούσε και στη λύση  μεγάλων προβλημάτων και στην περαιτέρω πορεία της κοινωνίας.
Kαι τρίτον να άρουν τις αιτίες των συγκεκριμένων άμεσων πολύ μεγάλων προβλημάτων τους που τους είχε προκαλέσει η προηγούμενη εξουσία. Να ξεπεράσουν δηλ. τα πολύ πιεστικά προβλήματα που βίωναν στο παρόν.
Που κατέληξαν όμως ΟΛΕΣ οι επαναστάσεις οι οποίες κατόρθωσαν αρχικά να υλοποιήσουν τα δύο πρώτα στάδια ή ακόμα και το τρίτο;
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαμε επιστροφή περίπου στο ίδιο  σημείο εκκίνησης. Ο κάθε λαός σαν Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει ξανά την ίδια κοπιαστική ανηφορική πορεία γιατί  λίγο καιρό μετά την νίκη της επανάστασης μια νέα πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είχε εγκαθιδρυθεί παίρνοντας τις θέσεις των παλιών ολιγαρχιών και ο πρώην επαναστατημένος λαός έμπαινε πάλι  κάτω από κάποιους και στην άκρη. Μια νέα ολιγαρχική γραφειοκρατία είχε αντικαταστήσει την παλιά. Κάποιοι άλλοι έπαιρναν πάλι τις καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή του.  Φτού λοιπόν και απ την αρχή.
Η ανισοκατανομή της πολιτικής δύναμης (ολιγαρχικές λειτουργίες)  μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας  (κοινωνικής) οδηγεί νομοτελειακά σε ανισοκατανομή  οικονομικής δύναμης. Και το αντίστροφο. Η ανισοκατανομή οικονομικής δύναμης επιφέρει ανισοκατανομή πολιτικής δύναμης.(είναι ευνόητο ότι ο οικονομικά ισχυρότερος διαθέτει και χρήμα και την ικανότητα εκβιασμού στους εξαρτώμενους του με αποτέλεσμα την πρόκληση ανισοκατανομής της πολιτικής δύναμης).

Σημείωση: Εδώ οι ολιγαρχικοί κάθε είδους (δεξιά και «αριστεροί») όταν μιλάνε για «συμμετοχική δημοκρατία» ή για άμεση Δημοκρατία ή για αυτοδιαχείρηση ή για Δημοκρατία από τα κάτω κλπ, εννοούν κατά βάθος ότι τις καθοριστικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν αυτοί της ηγεσίας - ηγεμονίας και τις αποφάσεις εκτελεστικού τύπου  να τις παίρνει ο λαός. Διαπράττουν μια διαρκή απάτη.
Όποιος δεν έχει την εξουσία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι εκ των πραγμάτων εκτελεστικό όργανο εκείνων που έχουν την εξουσία να το κάνουν, είναι όργανά τους.

ΟΕΝΔΕΛ  -  ΕΚΚ

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ)
 


  

11 Νοεμβρίου 2016

TI EINAI ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ


OI
 ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ 


(εκλογές κυνοβουλευτικές, ευρωεκλογές, δημοτικές)

         A. Οι κατηγορίες των εκλογών είναι δύο:
(α) Είτε αυτοί, που μόλις θα εκλεγούν, θα έχουν την εξουσία να αποφασίζουν και να διατάζουν  τους εκλογείς ό,τι γουστάρουν. Δηλαδή να αποφασίζουν και να διατάζουν το λαό στο ΟΝΟΜΑ του λαού είτε (β) οι όποιοι εκλεγμένοι θα είναι  εκτελεστικά όργανα – υπηρέτες των εκλογέων και θα εκτελούν ΜΟΝΟ ό,τι θα αποφασίζουν και θα τους διατάζουν οι εκλογείς (η πλειοψηφία λαού ή δημοτών).

Οι πρώτες (α) εκλογές είναι ολιγαρχικού τύπου ή εκλογές τεράστιας κοροϊδίας για τους λαούς. Οι ελάχιστοι εκλεγμένοι  έχουν την εξουσία να επιβάλουν (δια της βίας της ένοπλης εκτελεστικής) τη δική τους θέληση στην μεγάλη πλειοψηφία λαού. Αυτοί  παίρνουν τις καθοριστικές αποφάσεις και  ορίζουν τη ζωή των πολλών σε κάθε κοινωνικό θέμα ενώ οι πολλοί καθίστανται υπήκοοι – δούλοι. Αυτού του τύπου τις εκλογές τις έχουμε στα ολιγαρχικά συστήματα του κοινοβουλευτισμού, του φασισμού και των «εργατικών» συμβουλίων. Όλα τα ολιγαρχικά κόμματα αποκαλούν το ολιγαρχικό σύστημα του  κοινοβουλευτισμού αστική δημοκρατία (δηλαδή αστική εξουσία του λαού!!!) με λυσσώδη επιμονή για τους ευνόητους λόγους της παραπλάνησης του λαού. Στον  κοινοβουλευτισμό διεξάγονται  για την ανάδειξη των ολιγαρχών εξουσιαστών- επιβήτορων  των λαών σε κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο , για την ανάδειξη των περιφερειακών και δημοτικών ολιγαρχών και για την ανάδειξη του ευρωπαϊκού κυνοβουλίου της ΕΕ – Ο (Ένωσης Ευρωπαίων Ολιγαρχών.

Οι δεύτερες (β) εκλογές είναι δημοκρατικού τύπου. Οι ελάχιστοι εκλεγμένοι είναι εκτελεστικά όργανα των εκλογέων τους αφού οι εκλογείς ( λαός ή δημότες) έχουν την εξουσία να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις καθοριστικές προδιαγραφές των πράξεων που αφορούν στη ζωή τους και ταυτόχρονα κατέχουν την ένοπλη εκτελεστική εξουσία για να μπορούν να διατάζουν τους εκλεγμένους τους να τις υλοποιήσουν. Μόνο σε τούτη την περίπτωση οι εκλογείς είναι πολίτες και όχι υπήκοοι (υπάκουοι) ή άβουλα ζώα. Είναι πολίτες γιατί μετέχουν κρίσεως νόμων και αρχής. (Αυτό το πολιτικό σύστημα είναι το σύστημα της δημοκρατίας ή  το πολιτικό σύστημα του πραγματικού κοινοτισμού – που θα αντιστοιχεί στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων-.)

Σημείωση:
Οι ολιγαρχικοί κάθε μορφής έκαναν και θα κάνουν τα πάντα για να μη φτάσει στην κοινωνική συνείδηση αυτή η κατηγοριοποίηση των εκλογών και των διακυβερνήσεων.

Σήμερα έχει επικρατήσει παγκοσμίως (κατά κανόνα) το ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού. Τι είναι όμως κοινοβουλευτισμός;
ΟΡΙΣΜΟΣ: 



* ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ Ή ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ  είναι εκείνο το ολιγαρχικό σύστημα εξουσίας κατά το οποίο οι ολιγαρχικοί (οι κατέχοντες ολιγαρχική εξουσία που θα καταναγκάζουν το λαό να υποτάσσεται στη θέλησή τους, σε κάθε θέμα) θα πρέπει να εκλέγονται (δια μέσου κομμάτων) από τα ίδια τα θύματά τους (για λόγους εξαπάτησής τους), παρέχοντάς τους ταυτόχρονα την κατά κανόνα ανούσια – αναποτελεσματική και ακαταδίωκτη δυνατότητα έκφρασης των παραπόνων τους για τα δεινά που θα υφίστανται από αυτούς. (Σύμφωνα με αυτό το ολιγαρχικό σύστημα θα πρέπει τα ίδια τα θύματα να σκάβουν το λάκκο τους δια της ψήφου τους.)
Το ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ λοιπόν δίλλημα είναι:Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα σύστημα όπου οι κυβερνώντες (οι εκλεγμένοι ή οι μη εκλεγμένοι φασίστες) θα διατάζουν το λαό ή ο λαός θα διατάζει-εντέλει τους εκλεγμένους του κυβερνώντες; (στη σχέση εργασίας που θα έχει με αυτούς).
Τι θεωρούμε πιο σωστό και ωφέλιμο κοινωνικά και προσωπικά;
Όταν επιλέγουμε από την πιάτσα των ταξί τον καλύτερο (ειδικό) ταξιτζή και αφήνουμε  σε αυτόν να έχει την εξουσία να μας επιβάλει για να μας πάει σε όποιο προορισμό γουστάρει ή να έχουμε εμείς την εξουσία να του υπαγορεύουμε να μας πάει σε όποιο συγκεκριμένο προορισμό θέλουμε;Ετούτες οι δύο επιλογές ( «ή ο ταξιτζής μας πάει όπου θέλει ή εμείς του δίνουμε εντολή να μας πάει όπου θέλουμε») είναι ΑΠΟΛΥΤΑ διαφορετικές μεταξύ τους και αντιστοιχούν σε απόλυτα διαφορετικά πολιτικοοικονομικά συστήματα (ολιγαρχία – δημοκρατία).


Και ποιο είναι το όφελος που θα έχουμε αν βάλουμε απλά στόχο να διώξουμε (και όχι να αλλάξουμε σύστημα) ή να μην ξανά επιλέξουμε τον συγκεκριμένο ταξιτζή - νταβατζή και στη θέση του να διαλέξουμε κάποιον άλλο όταν και ο άλλος ταξιτζής είναι ολιγαρχικός - νταβατζής και θέλει και αυτός να έχει την εξουσία να αποφασίζει που θα πρέπει να πάμε;
Όταν και ο άλλος ταξιτζής θέλει και αυτός το ίδιο σύστημα; Δηλαδή  όταν θέλει να αποφασίζει και να διατάζει αυτός τον πελάτη, υπάρχει τότε έστω και μία περίπτωση στο  άπειρο  να είναι καλός, να έχει φίλο κοινωνική συνείδηση ή είναι εξ ΟΡΙΣΜΟΥ (φανερά ή κρυφά) εγωπαθές, άρρωστο ψυχικά και αντικοινωνικό  στοιχείο; Όταν κάποιος θέλει να κάνει απόλυτο κουμάντο στη ζωή του άλλου τι είναι; ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΗΣ!!! 

Είναι σίγουρα άτομο ψυχικά άρρωστο. Είναι δυνατόν κάποιος καπετάνιος να θέλει να αποφασίζει και να επιβάλει στους επιβάτες σε ποιο προορισμό να πάνε ή θα πρέπει οι επιβάτες, νέοι, γέροι, γραμματισμένοι ή αγράμματοι κλπ να αποφασίζουν που θέλουν να κατέβουν και ο καπετάνιος να εκτελεί; Είναι δυνατόν ένας τέτοιος καπετάνιος (που θα αποφασίζει και θα επιβάλει) να έχει κατά βάθος σώα την ψυχική του υγεία; Όχι. 
Το να μη θέλει κάποιος να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή τους, σημαίνει ότι είναι άρρωστο εγκληματικό στοιχείο. (Αν ήταν ψυχικά υγιής θα ήθελε ο λαός να έχει την εκτελεστική και τη νομοθετική και αυτός να είναι  όργανο - υπηρέτης του λαού και να δεχόταν ο λαός να  του αναθέτει συγκεκριμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες.) 
Με αυτά και με δεκάδες άλλα καταρρίπτεται πλήρως το ευτελές επιχείρημα - παγίδα των ολιγαρχικών περί δοκιμής νέων νταβατζήδων (ολιγαρχικών). Σου λένε: « Αυτόν ή εκείνον, αυτό ή εκείνο το κόμμα (ολιγαρχικό) το έχεις δοκιμάσει;» Και αν τους απαντήσεις όχι, αυτοί συνεχίζουν: « Τότε πως ξέρεις είναι το ίδιο κακοί με τους άλλους ή αν είναι καλοί; Αν δεν τους βάλεις να σε κυβερνήσουν, αν δεν τους δοκιμάσεις πως θα ξέρεις;» 

Όμως θα μπορούσε κανείς να τους απαντήσει με ευκολία κατά τον ίδιο τρόπο. « Έχεις πέσει ποτέ από ουρανοξύστη με το κεφάλι; Όχι. Τότε πήγαινε πέσε. Αφού δεν έχεις δοκιμάσει πως ξέρεις ότι θα σκοτωθείς; Στον Ισημερινό θα κάνει  ζέστη; (Ναι) Πως είσαι σίγουρος αν δεν δοκιμάσεις πηγαίνοντας; Είσαι  ετερόφυλος και σου αρέσει; Πως είσαι σίγουρος αν δεν δοκιμάσεις και από την πίσω πόρτα …κοκ;»
Παρά ταύτα είναι χιλιάδες οι εναλλαγές, τα πειράματα και οι δοκιμές νέων ολιγαρχών (οχιών) που έχουν γίνει σε τοπικό κα παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία, ας πούμε, δύο  χιλιάδες χρόνια. Έχουμε μήπως καμιά φίλο λαϊκή εξαίρεση; Όχι καμιά. (Και αυτόν που μας προτείνουν να δοκιμάσουμε τώρα θα είναι η μοναδική εξαίρεση σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χιλιάδες χρόνια; Ναι; Εδώ πάει ο κλαυσίγελως!!! Η μέγιστη βλακεία είναι να κάνει κανείς πάντα ακριβώς το ίδιο πράγμα και να περιμένει κάθε φορά ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Επιτέλους όχι άλλη σπατάλη χρόνου σε βλακείες. Ο χρόνος είναι πολύτιμος και πρέπει να δοθεί στον αγώνα (κεντρικά) για τη συντριβή του συστήματος.) Αλλά και να είχαμε κανά δυό ιστορικές εξαιρέσεις θα έλεγε τίποτα  αυτό; Απολύτως τίποτα. Απλά θα μας έλεγε ότι είναι τεράστια ανοησία να ψάχνεις μια θετική περίπτωση μέσα στις δεκάδες χιλιάδες πιθανότητες και μέσα σε χιλιάδες χρόνια και να μην μπαίνεις ΤΩΡΑ στον αγώνα για να συντριβεί εκ θεμελίων το ολιγαρχικό σύστημα. (και αν κάποιος ολιγάρχης του παρελθόντος δεν ήταν τόσο κακός σαν τους άλλους, μετά από αυτόν τι είχε ακολουθήσει στην κοινωνία;)


Μα αφού οι ολιγαρχικοί μας το λένε «έξω από τα δόντια». Μας δείχνουν και το πολιτικό πρόγραμμά τους. Θέλουν οι ΛΙΓΟΙ να κατέχουν τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία (Οι λίγοι βουλευτές ή στρατόκαυλοι ναζιστές κλπ)Θέλουν να έχουν την εξουσία οι ίδιοι για να επιβάλουν τη θέλησή τους στους πολλούς. Αυτό είναι μεγάλη συγκαλυμμένη ψυχική αρρώστια. Το ξέρουμε εκ των προτέρων, τους ξέρουμε εκ των προτέρων. Είναι εξ ορισμού αντικοινωνικά υποκείμενα.
Ενώ  γνωρίζουμε ότι η οχιά είναι δηλητηριώδης, τότε γιατί θα πρέπει να μπούμε σε μια ακόμα νέα διαδικασία όπου θα δοκιμάσουμε να μας δαγκώσει μια κάποια άλλη (νεαρή, αρσενική ή θηλυκή ) οχιά για να διαπιστώσουμε αν είναι και αυτή δηλητηριώδης; Και αυτή δηλητηριώδης θα είναι. Μα αφού είναι ΑΠΟΛΥΤΑ διαπιστωμένο. Ιστορικά ΟΛΑ τα ολιγαρχικά συστήματα ήταν εγκληματικά, αντικοινωνικά, αντιλαϊκά χωρίς καμιά εξαίρεση, παρά τις διάφορες διαβαθμίσεις αντικοινωνικότητας που είχαν.
Όλοι οι ολιγαρχικοί είναι επί της ουσίας ίδιοι. Όπως όλα τα περιττώματα επί της ουσίας είναι σκατά και παρ ότι  αλλάζουν σε χρώμα, ρευστότητα κλπ πρέπει όλα να αποκλείονται από το να είναι μέσα διατροφής, έτσι είναι και οι ολιγαρχικοί επί της ουσίας. Είναι ΟΛΟΙ τους ψυχικά διαταραγμένα, εγκληματικά, αντικοινωνικά όντα με διαφορετικές μορφές θεατρινισμού, λεξιλογίου, λογοπαίγνιων, υποσχέσεων και μεγέθους αντικοινωνικότητας και πρέπει επιτέλους να αποκλειστούν από την ανθρώπινη ιστορία.

Σε τούτο το σημείο όμως οι ολιγαρχικοί θα επιμείνουν και θα πουν: «Εντάξει αλλά στη ζωή δεν είναι πάντα όλα ρόδινα και θα είμαστε αναγκασμένοι πολλές φορές να επιλέγουμε μεταξύ κακών το μικρότερο κακό. Το μη χείρον βέλτιστο. Το να υποστείς το μικρότερο κακό είναι όφελος. Ψήφισε λοιπόν ή υποστήριξε εκείνο το κόμμα, εκείνον το μηχανισμό (ολιγαρχικό) που νομίζεις ότι θα σου κάνει το μικρότερο κακό».
Αληθοφανές μεν, ψεύτικο δε το επιχείρημά τους. Αν σε αυτό το συλλογισμό δεν υπάρχει πραγματικά και ένα  τρίτο χειρότερο κακό τότε αυτός ο συλλογισμός στέκει. Αν όμως φανερώσεις την ύπαρξη ενός τρίτου μέγιστου κακού τότε οι συλλογισμός τους είναι μια απάτη. Πχ ένας 14χρονος (όντως) ήθελε πολύ να αγοράσει μια μηχανή ενός μεγάλου κυβισμού. Ο πατέρας του αρνιόταν να του ικανοποιήσει την επιθυμία γιατί είχε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Το παιδί τότε άρχιζε να πέφτει σταδιακά σε «κατάθλιψη», να παραμελεί το σχολείο του κοκ. Ο πατέρας μπροστά στο ενδεχόμενο να χειροτερέψει η κατάσταση του γιού υπέκυψε, δανείστηκε και του αγόρασε τη μηχανή. Επέλεξε το μικρότερο κακό. Διάλεξε ένα μεγαλύτερο οικονομικό βάρος παρά να είναι το παιδί του σε αυτή την κατάσταση, να παραμελεί το σχολείο, να κλείνεται στον εαυτό του κλπ.
Όμως μετά από λίγο καιρό το παιδί τρέχοντας σε αυτοσχέδιους αγώνες ταχύτητας έπεσε και χτύπησε θανάσιμα. Ο πατέρας δεν είχε δει ή δεν είχε αξιολογήσει και το τρίτο πιθανό χειρότερο κακό.
Συμπέρασμα:
 Η επιλογή του «μη χείρον βέλτιστο» δεν ισχύει όταν υπάρχει και τρίτο πιθανό χείριστο κακό. Όταν υπάρχει ακόμα ένα μεγαλύτερο κακό από τα δύο συγκρινόμενα και η επιλογή δεν γίνει με βάση αυτό το χείριστο τότε η επιλογή του μικρότερου κακού  δεν είναι η βέλτιστη αλλά η κάκιστη επιλογή.
Και εδώ, με τη συμμετοχή του καθένα μας στις εκλογές,  ποιο είναι το τρίτο χείριστο κακό που θα προκύπτει;
Βασικά η συμμετοχή του λαού σε αυτές βοηθά το ολιγαρχικό σύστημα να μπορεί να κάνει διαρκή παράταση της ζωής του. Είναι εχθρικό προς τη δόμηση του αντίπαλου δέους που είναι απόλυτα απαραίτητο και για την αυριανή ριζική, επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας αλλά και για την κατάκτηση κάποιων μικρών "αναπνοών" για τους λαούς στο παρόν. Δες κείμενο "ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ". (Πόσες δεκαετίες έχουν ήδη περάσει με τις ελπίδες και τη συμμετοχή του λαού στις ολιγαρχικές κυνοβουλευτικές εκλογές αλλά που φτάσαμε τελικά σήμερα;) Το σύστημα επιθυμεί τη μεγάλη συμμετοχή του λαού στις ολιγαρχικές εκλογές του. Η συμμετοχή του καθένα μας σημαίνει κατά βάθος πολλά πράγματα. Σημαίνει πριν από όλα ότι νοητικά και συνειδησιακά δεν αμφισβητείται πλήρως η ψεύτικη ωφελιμότητα των ολιγαρχικών εκλογών, η ψεύτικη ωφελιμότητα για το λαό όπως την προβάλει προπαγανδιστικά το σύστημα. Σημαίνει ότι ο ψηφοφόρος για να πάει στην κάλπικη κάλπη τους, κάποιου είδους όφελος θα νομίζει ότι έχει


Είναι ραγισμένο το γυαλί της συνείδησής του. Αυτό θέλουν ουσιαστικά οι ολιγαρχικοί. Να νομίζει ο καθένας μας ότι κάποιο όφελος μπορεί να προκύψει για τον ίδιο από τη συμμετοχή τουΕτούτο όμως είναι ουσιαστικά μια, μερική ή πλήρης, εξουδετέρωση της συνείδησης του ενεργού ψηφοφόρου. Για να πάει ο ψηφοφόρος στην κάλπη σημαίνει κατά κανόνα ότι κατά βάθος δεν αρνείται και δεν αμφισβητεί ριζικά και ολοκληρωτικά την ουσία του ολιγαρχισμού (αφού  περιμένει κάποιο όφελος). Και κάποιος που δεν αμφισβητεί ΠΛΗΡΩΣ την ουσία του ολιγαρχισμού δεν διαθέτει το συνειδησιακό υπόβαθρο για να συμμετάσχει ενεργά στην επαναστατική δράση για τη ριζική ανατροπή του.
 Είναι σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό εξουδετερωμένος συνειδησιακάΚαι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι το ολιγαρχικό σύστημα, όσο δεν θα αμφισβητείται πλειοψηφικά, θα κερδίζει διαρκώς μεγάλη χρονική παράταση ζωής, θα μπορεί να ανασυντάσσει τις δυνάμεις μετά από τις κρίσεις του και να επεκτείνεται προς το μέλλον, με τάση «προς τους αιώνες των αιώνων…φτού». Και όσο αυτό θα συμβαίνει, το ολιγαρχικό σύστημα θα αισθάνεται δυνατό (δεν θα δομείται το κατάλληλο αντίπαλο δέος) και ανάλογα με το βαθμό ασφάλειας που θα νιώθει τόσο θα αποθρασύνεται και τόσο μεγαλύτερα  βάρβαρα και εξαθλιωτικά  μέτρα θα επιβάλει  στον κάθε λαό στο παρόν. Τόσο μεγάλα θα είναι αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα όπου και αν ακόμα υλοποιηθεί το όποιο εκ των προτέρων προσδοκώμενο όφελος από τον ψηφοφόρο που πήγε να ψηφίσει, θα μας φέρνει μπροστά στην κατάσταση «σου δίνω ένα ψίχουλο και σου παίρνω το καρβέλι».  (Διακαής πόθος του ολιγαρχικού συστήματος είναι να συμμετέχουμε όλοι μας στις εκλογές τους και αν δεν ψηφίσουμε το πιο αντιπροσωπευτικό κόμμα του  τότε σε τελευταία ανάλυση ας ψηφίσουμε ένα άλλο οποιοδήποτε ολιγαρχικό κόμμα). Ετούτη είναι η ζωοφόρος γι αυτό αρχή.
Σημείωση:
Η τακτική ή η θεωρία που προτείνει τις  σταδιακές αλλαγές, τις σταδιακές μεταρρυθμίσεις, τις βήμα προς βήμα «ειρηνικές» κατακτήσεις που θα οδηγήσουν τελικά στην εξουσία του λαού, έχει αποδειχτεί επί χιλιάδες χρόνια ΑΠΟΛΥΤΑ αποτυχημένη. Σήμερα παρά την παρέλευση αιώνων και παρά την τεράστια πρόοδο των επιστημών και παρά τους εκατομμύρια μεταρρυθμιστικούς αγώνες που έχουν γίνει,  το 90% της ανθρωπότητας ζει μέσα στην απόλυτη εξαθλίωση.

Κατά κανόνα και από θέση αρχής, οι πραγματικές δημοκρατικές δυνάμεις θα πρέπει να σαμποτάρουν με όποιο δυνατό τρόπο (ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ – ΛΕΥΚΟ κλπ) τις ολιγαρχικές εκλογές είτε αυτές είναι για το κυνοβούλιο είτε για την ΕΕ-Ο (Ένωση Ευρωπαίων Ολιγαρχών) είτε είναι τοπικές. Η μαζική συμμετοχή σε αυτές θα σημαίνει πάντα όχι μόνο απλή έλλειψη ωφελιμότητας για την πλειοψηφία της κοινωνίας αλλά όλο και πιο μεγάλο και μακροχρόνιο σφίξιμο της θηλιάς στο λαιμό του λαού. Τίθεται όμως ένα ερώτημα και για την άλλη πλευρά. Η μαζική αποχή, το άκυρο και το λευκό θα σημαίνουν αυτόματα και κάποιο μεγάλο κέρδος για το λαό; Όχι βέβαια. Το μέγεθος ή η ανυπαρξία της ωφελιμότητας εξαρτάται από τη συνολική στάση του καθένα. Αν η αποχή από τις εκλογές γίνεται με όρους αδιαφορίας για τα κοινωνικά προβλήματα τότε δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ κανένα θετικό αποτέλεσμα.  Αν γίνεται όμως με την ταυτόχρονη προώθηση του (ΟΕΝΔΕΛ - Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς) τότε θα χτίζεται το αντίπαλο δέος και θα αυξάνονται τα οφέλη για τους λαούς. 

Αν η κάθε αποχή από τις ολιγαρχικές εκλογές συνδυάζεται με αγωνιστική κινηματική στάση και τη σωστή και κατάλληλη αιτιολόγηση αυτής της στάσης (όλη η πραγματική εξουσία στους λαούς) τότε θα προχωράμε κάποια βήματα μπροστάΑν πχ ο καθένας μας αιτιολογεί στον περίγυρό του την αποχή του πειστικά, με τη διεκδίκηση του σκοπού  για μια άλλη κοινωνία στην οποία όλη την ένοπλη εκτελεστική και τη νομοθετική θα πρέπει να την έχει ο λαός τότε θα προκύπτουν κάποια θετικά αποτελέσματα για την προοπτική της λαϊκής επανάστασης. Αν  στην αρχή ζητάμε εμείς από το συνομιλητή μας να μας πει τι κατηγορία διακυβέρνησης θέλει κατά βάθος δηλαδή αν θέλει οι κυβερνώντες να αποφασίζουν και να τον διατάζουν ή αν θέλει να αποφασίζει αυτός και οι κυβερνώντες να είναι εκτελεστικά όργανά του τότε θα τίθεται το θέμα στην αληθινή, πραγματική του βάση για περαιτέρω συζήτηση. ( Και αν μας απαντήσει ότι θέλει όντως ο λαός να αποφασίζει για τη ζωή του και οι εκλεγμένοι του να εκτελούν τις αποφάσεις του τότε του ζητάμε να μας πει ή να μας τεκμηριώσει πως θα μπορέσει να το πετύχει αυτό ψηφίζοντας σήμερα κάποιο ολιγαρχικό κόμμα, συμμετέχοντας δηλαδή στις ολιγαρχικού τύπου εκλογές).  Αν, με την ευκαιρία των ολιγαρχικών εκλογών,  μπορεί ο καθένας μας να εξηγεί σωστά  ότι υπάρχουν δύο τύποι διακυβερνήσεων και άρα δύο τύποι εκλογών (ολιγαρχικές και δημοκρατικές) και  στη συνέχεια να προτείνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ένα εφικτό σχέδιο – πρόγραμμα που να αναφέρεται στο πως μπορεί να λειτουργεί πρακτικά η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία στα χέρια του λαού, μετά τη συντριβή της ολιγαρχίας τότε θα είναι ένα βήμα που ναι μεν θα φαίνεται προσωρινά μικρό αλλά θα αποδειχτεί στο μέλλον ότι τελικά ήταν πολύ σημαντικό για την επανάσταση με σκοπό την κοινωνική απελευθέρωση από τον ολιγαρχικό ζυγό. Και αν όλα αυτά γίνονται ατομικά και συλλογικά οργανωμένα τόσο περισσότερα θετικά αποτελέσματα θα επέρχονται.
Με λίγα λόγια αν η αποχή συνδυάζεται με τις όποιες αλυσιδωτές ενέργειες που απαιτούνται για την τελική κοινωνική απελευθέρωση τότε μόνο θα αποκτά μεγάλο νόημα και θα έχει μεγάλα θετικά αποτελέσματα και τότε μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη προσωπική επαναστατική στάση.


Σημείωση: Το ποιά είναι η σωστή στάση για το λαό, φαίνεται καθαρά και από τα διάφορα διαφημιστικά σπότ που παίζονται τις μέρες των ολιγαρχικών εκλογών στα ΜΜΕ.
Αναλύοντάς τα βλέπουμε τα εξής:

1ον. Καλούν τους λαούς σε μαζική συμμετοχή σε αυτές ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο κόμμα που θα ψηφίσει ο καθένας.
Ετούτο σημαίνει ότι δεν τους νοιάζει και δεν φοβούνται την ψήφο σε ένα οποιοδήποτε ολιγαρχικό κόμμα. Δείχνει καθαρά ότι τους φοβίζει η μεγάλη αποχή. Και αυτή τους φοβίζει όχι επειδή από μόνη της θα ρίξει το σύστημα της ολιγαρχίας αλλά επειδή  μπορεί να λειτουργήσει σαν πρώτο βήμα. Η αποχή θα σημαίνει αμφισβήτηση των εκλογών τους και η αμφισβήτηση είναι πάντα το πρώτο βήμα που μπορεί να εξελιχθεί (κάτω από προϋποθέσεις) σε λαϊκή επανάσταση. Τους τρομοκρατεί το δεύτερο βήμα που πιθανόν να προκύψει και γι αυτό τους συμφέρει τα μέγιστα να μας κοροϊδέψουν και να μας οδηγήσουν στην κάλπη τους.
2ον.Τα άλλα επιχειρήματα που περιέχουν τα σπότ τους, είναι τόσο γελοία και ανυπόστατα που προσβάλουν ακόμα και την νηπιακή νοημοσύνη. Πχ σε ένα σπότ πάνε να μας πείσουν ότι όλοι οι ολιγαρχικοί δεν είναι ίδιοι και ότι διαφέρουν.
  Όμως η εύκολη απάντηση είναι ότι ναι μεν καμιά οχιά δεν είναι ίδια με τις άλλες αλλά επί της ουσίας όλες είναι δηλητηριώδεις.

Σε άλλο σποτ μας λένε « διάλεξε ποιος θα κάνει κουμάντο». Από αυτή τη φράση όμως έχουν αφαιρέσει μια ή δύο λέξεις και έτσι της έχουν αλλάξει εντελώς την ουσία. Η σωστή φράση θα ήταν «διάλεξε ποιος θα ΣΟΥ κάνει κουμάντο»  ή «διάλεξε ποιος θα κάνει κουμάντο στη ζωή σου».

Β. Η βασική ολιγαρχική προπαγάνδα.
Οι ολιγαρχικοί για να εγκλωβίζουν την κοινωνική συνείδηση μέσα στο δικό τους σύστημα και για να μην επαναστατήσουν οι λαοί, χρησιμοποιούν διάφορα ιδεολογήματα – επιχειρήματα των οπισθίων.
Σε κάθε πρόταση ή πρόταγμα που είναι προς όφελος του λαού αλλά ταυτόχρονα  ζημιώνει τους ίδιους, χρησιμοποιούν πάντα τη «θεωρία» του ανέφικτου με διάφορες παραλλαγές δικαιολογιών.
Έτσι και στο σημαντικότατο και καθοριστικό θέμα της αυτοθέσμισης των λαών δηλαδή αν ο  κάθε λαός μπορεί πρακτικά να ψηφίζει – επιλέγει τον κάθε νόμο (αφού προηγουμένως έχει εξοντώσει την ολιγαρχία) απαντούν ότι αυτό είναι ανέφικτο και προσπαθούν να αιτιολογήσουν τη θέση τους με κάποιες νηπιακού τύπου ανοησίες. Κυριότερες από αυτές τις ανοησίες είναι (1) ότι λόγω μεγάλων πληθυσμών ο λαός δεν μπορεί να ψηφίζει τον κάθε νόμο και (2) ότι ο λαός δεν είναι ειδικός, δεν έχει ειδικές γνώσεις για να επιλέγει σωστά τον κάθε νόμο και γι αυτό θα πρέπει να αποφασίζουν οι άριστοι ειδικοί. (πχ η «κάθε αγράμματη γιαγιούλα δεν ξέρει τι είναι σωστό να ψηφίζει»!)
Όσον αφορά την πρώτη (1η ) δικαιολογία τους μπορούμε να πούμε περιληπτικά τα εξής: Είναι νομοτέλεια (νόμος χωρίς εξαίρεση) το γεγονός ότι οτιδήποτε μπορούσε να πραγματώσει ο άνθρωπος του παρελθόντος μπορεί να  πραγματώσει το ίδιο και καλύτερα ο σύγχρονος άνθρωπος λόγω της μεγάλης προόδου της επιστήμης. (Και ότι μπορεί να πραγματώσει ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι βέβαιο ότι μπορούσε να το πραγματώσει και ο άνθρωπος του παρελθόντος.)
Σήμερα είναι πρακτικά δυνατόν να έχουμε την επιλογή του κάθε νόμου από την πλειοψηφία του λαού με Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα (ΚΝΣ), τα οποία μπορούν να θεσμοθετούνται στη βάση των επιστημονικών προδιαγραφών της εξαγωγής των δειγμάτων των δημοσκοπήσεων. Μπορούμε δηλαδή για την επιλογή του κάθε ξεχωριστού νόμου να θεσμοθετούμε ένα διαφορετικό Κληρωτό Νομοθετικό Σώμα όπου θα επιλέγει πλειοψηφικά μεταξύ διαφορετικών προτάσεων νόμων τον νόμο που θα θέλει. Έτσι ό,τι απόφαση πάρει η πλειοψηφία αυτού του δείγματος θα είναι ίδια με την απόφαση που θα έπαιρνε όλος ο λαός αν πήγαινε την ίδια στιγμή να ψηφίσει στην κάλπη (και είχε την ίδια ενημέρωση).

Για τους νόμους που θα αφορούν όλη την κοινωνία
, το κάθε κληρωτό νομοθετικό σώμα θα μπορεί να αποτελείται από 1200 άτομα περίπου. (Περισσότερες λεπτομέρειες γι αυτό το θεσμό υπάρχουν στο κείμενο «ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ»)Επίσης και η ένοπλη εκτελεστική εξουσία μπορεί πρακτικά να λειτουργεί στα χέρια του λαού. Κείμενο "ΠΩΣ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ"

Τώρα όσον αφορά στη (2η ) δικαιολογία τους έχουμε να πούμε επίσης περιληπτικά τα εξής:Η «θεωρία» της διακυβέρνησης από τους «αρίστους» είναι η πιο βλακώδης θεωρία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βεβαίως και θα πρέπει να αποφασίζει για τη ζωή του και ο αγράμματος παππούς ή η αγράμματη γιαγιούλα. Όμως τι μας προτείνουν αυτοί με τη «θεωρία» των γλουτιαίων περιοχών των ειδικών ή των «αρίστων; Μας προτείνουν ουσιαστικά ότι όταν ένας αγράμματος παππούς  επιλέγει κάποιον «ειδικό» για να του καθαρίσει  το χωράφι του από τα ξερόχορτα τότε ο ειδικός θα πρέπει να έχει την εξουσία να διατάξει τον παππού να κάνει οτιδήποτε του γουστάρει. Πχ να κάθεται σε μια καρέκλα (ο ειδικός) και να βάλει δια της βίας τον παππού να κόψει όλα τα δένδρα του. Ή μια γιαγιούλα άμα καλέσει έναν υδραυλικό για να της φτιάξει το νεροχύτη τότε ο ειδικός να έχει την εξουσία να την διατάζει να σπάσει τα κεραμίδια της. Μας λένε ουσιαστικά ότι όταν μια αγράμματη γιαγιούλα διαλέξει έναν ειδικό ταξιτζή,  δεν ξέρει που θέλει να πάει επειδή αυτή είναι γριά και αγράμματη. Και αφού δεν ξέρει πιο είναι το καλό της τότε θα πρέπει ο ταξιτζής να αποφασίζει να την πάει όπου νομίζει αυτός!!! Αυτό είναι παρά φύση!!!
(Δες κείμενο "ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ"
 

Σημείωση:
Μπορεί κάποιος να εκπαιδευτεί για να μπορεί να περπατάει με τα χέρια. Όμως όσο και να κατορθώσει να περπατάει έτσι ποτέ δεν θα μπορέσει να διανύσει περισσότερα χιλιόμετρα από κάποιον άλλο που περπατάει με τα πόδια. (Ακόμα και ένας κουτσός θα κάνει περισσότερα χιλιόμετρα από αυτόν). Το περπάτημα με τα χέρια είναι παρά φύση. Μπορείς μεν να περπατήσεις λίγο αλλά συγκριτικά με το περπάτημα με τα πόδια θα περπατήσεις ελάχιστα – μηδαμινά. Παρά φύση είναι  να αποφασίζουν οι λίγοι και να διατάζουν τους πολλούς. Αποδείχτηκε ιστορικά. Πχ έχουμε να συγκρίνουμε το σύστημα διακυβέρνησης της Σπάρτης  με το σύστημα διακυβέρνησης της Αθηναϊκής ΜΕΡΙΚΉΣ* δημοκρατίας. Το πρώτο περπατούσε με την ταχύτητα της χελώνας και το δεύτερο με την ταχύτητα του φωτός. Στο πρώτο υπήρχε μπίχλα, εξαθλίωση και βαρβαρότητα (καιάδα κλπ) για το λαό. Πολιτισμός στα επίπεδα του μηδενός. Επιστήμες στα ίδια περίπου επίπεδα. (Το θέατρό τους το έφτιαξαν 150 χρόνια !!! περίπου αργότερα συγκριτικά με τους Αθηναίους. Τόσο καθυστερημένοι.) Ούτε έναν μαθηματικό, ούτε έναν φυσικό, ούτε έναν αστρονόμο, ούτε έναν φιλόσοφο, ούτε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη δεν έβγαλε το ολιγαρχικό σύστημα της Σπάρτης. Εξουσίαζαν οι «άριστοι» και όχι ο λαός. Μιλάμε για τον ορισμό της καθυστέρησης. Και αυτό το σύστημα μας το προβάλουν σαν πρότυπο για να το ακολουθήσουμε και σήμερα οι ναζιστοεθνικιστές και οι «κυνοβουλευτικοί» δηλαδή τα μισάνθρωπα αυτά και απόλυτα εγκληματικά και ψυχασθενικά ρεμάλια της ζωής (Το ίδιο συνέβαινε και στα άλλα ολιγαρχικά συστήματα της εποχής εκτός Σπάρτης. Πχ τα θέατρά τους οι άλλες ολιγαρχικές πόλεις-κράτη τα έφτιαχναν με καθυστέρηση 100 – 300 χρόνια. Περπατούσαν δηλαδή με τα χέρια.) Τόσο καθυστερημένοι!!! Αντίθετα,  δημοκρατία της Αθήνας, ΠΑΡΌΤΙ ΗΤΑΝ ΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗ, συγκριτικά, η ευμάρεια  ήταν τεράστια και οι πνευματικοί άνθρωποι χιλιάδες και τα επιτεύγματά τους φωτίζουν μέχρι σήμερα και θα φωτίζουν για πάντα την ανθρωπότητα γιατί εδώ περπατούσαν με τα πόδια. Ακολουθούσαν το φύση και όχι το παρά φύση.  Εδώ, όπως είναι το φυσικό, αποφάσιζαν για τον κάθε ένα ξεχωριστό νόμο τους και τα πιο αγράμματα γεροντάκια. Εδώ όλη η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία ανήκε στο λαό. 

Περισσότερες λεπτομέρειες πάνω στην πανβλακώδη «θεωρία» των αρίστων περιέχονται στο κείμενο «ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ».

*Η ΜΕΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ  
Ένα  μεγάλο μέρος του πληθυσμού (και όχι όλος ο λαός με τη σημερινή σημασία του όρου) κατακτά την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Αυτή η ΜΕΡΙΚΗ δημοκρατία, αυτό το πρωτόγνωρο πείραμα, μέσα σε 140 χρόνια κάνει θαύματα ανεπανάληπτα που εξακολουθούν να φωτίζουν την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Ήταν ένα τεράστιο βήμα, μια τροχιοδεικτική βολή προς την κατεύθυνση της εξουσίας των λαών. (Μαζί με την κομμούνα του Παρισιού του 1871 που είχε πιο ολοκληρωμένο πρόταγμα.) Είναι ασύγκριτα τα θετικά αποτελέσματα αυτού του πολιτικού συστήματος όχι μόνο σε σχέση με τα ολιγαρχικά συστήματα εκείνης της ιστορικής εποχής αλλά και στις περισσότερες των περιπτώσεων ασύγκριτα και με τα σημερινά ολιγαρχικά συστήματα.
Όμως το πέρασμα της ένοπλης εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσία σε ένα μεγάλο μεν μέρος του πληθυσμού αλλά όχι στο ΟΛΟΝ, η μη εξάπλωση του συστήματος διεθνώς, ο μη προσανατολισμός του προς μια αταξική κοινωνία (εμποδιζόμενο αντικειμενικά και από το βαθμό ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής)ο πόλεμος εναντίων του από όλες τις μεγάλες ολιγαρχικές δυνάμεις εκείνης της περιόδου κλπ ήταν κάποιες από τις βασικές αιτίες της τελικής κατάρρευσής του.
Άντεξε 140 χρόνια και έκανε, συγκριτικά, τα περισσότερα και μεγαλύτερα θαύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας.


ΟΕΝΔΕΛ  -  ΕΚΚ

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ)