bezedakos

bezedakos

20 Ιουλίου 2017

24/ΙΟΥΛΙΟΥ/1974. ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ.

Αυτές τις μέρες, με την επέτειο της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών όλα τα ολιγαρχικά καθάρματα της Χώρας θα μιλούν για «43 χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας». 
Σαράντα δύο χρόνια πέρασαν από την πτώση της στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και την αντικατάστασή της από την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.
(Δικτατορία σημαίνει επιβολή-υπαγόρευση και δεν είναι κάποια συγκεκριμένη μορφή πολιτικού συστήματος. Και όταν οι ανόητοι της ΕΡΤ μιλάνε για «επιβολή της δικτατορίας» είναι σαν να λένε τη φράση «αμφότεροι και οι δύο».)

Η χούντα των πανανόητων συνταγματαρχών (που οι ίδιοι οι χουντικοί την ονόμαζαν δημοκρατία!!!! όπως δημοκρατία ονομάζουν οι σημερινοί ολιγαρχικοί τον κοινοβουλευτισμό), των πιο αμόρφωτων και διεστραμμένων ατόμων εκείνης της περιόδου δεν άντεξε περισσότερα από 7 χρόνια.
Χοντρικά, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των εξής αιτιών:

α. Κάτω από το βάρος των πανηλίθιων οικονομικών πολιτικών της. (Πχ ενώ το εξωτερικό χρέος της χώρας που για 145 χρόνια μετά την απελευθέρωση από τους τούρκους ήταν  1.110.000.000 δολάρια, μέσα σε 6 χρόνια (67-73) το πήγαν στα 2.700.000.000 δολάρια. Δηλαδή το υπέρ διπλασίασαν.
 Επίσης, ενώ το κρατικό  χρέος  ήταν 37 δισεκατομμύρια δραχμές περίπου, μέσα σε μόλις τρία χρόνια (67-70) το πήγαν στα 63 δισεκατομμύρια δραχμές. 
Και πληθωρισμός  το 1973 έφτανε το 40%!!
Οικονομικά δεδομένα που διεκδικούν για τα υποκείμενα που τα «πέτυχαν», ασύλληπτο παγκόσμιο ρεκόρ ανικανότητας και κουφιοκεφαλισμού.  – Πηγή ΒΗΜΑ 20/10/73)

β.  Κατέρρευσε κάτω από το βάρος της προδοσίας της Κύπρου και της διάλυσης του αξιόμαχου του στρατού.

γ.  Κατέρρευσε από το φόβο της οικονομικής ολιγαρχίας μήπως  προκύψει ένα νέο πολυτεχνείο με άλλη δυναμική που θα στοχεύει  στη σύγκρουση με τους θεσμούς της ένοπλης βίας του κράτους.

* Στις 24 Ιουλίου του 74, η χούντα παραιτήθηκε. Η παραίτησή της ήταν πράξη αναγνώρισης  (από τους ίδιους τους φασίστες) του μεγέθους της ανικανότητάς τους και της παροιμιώδους  βλακείας τους.
Έτσι κάλεσαν τον Κ. Καραμανλή για να σώσει την αστική οικονομικοπολιτική ολιγαρχία από τα χειρότερα. Κάλεσαν τους «πεφωτισμένους» ολιγαρχικούς  πολιτικούς για να σώσουν το συνολικό σύστημα δια μέσου του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας.

* Ποιες οι ομοιότητες
 και ποιες οι διαφορές μεταξύ αυτών των δύο μορφών ολιγαρχικών συστημάτων;
 Δηλαδή μεταξύ στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας;

 Κοινό στοιχείο τους είναι η ίδια η ουσία τους. 
Είναι η ολιγαρχική εξουσίαΚαι στις δύο αυτές μορφές οι λίγοι αποφασίζουν και επιβάλουν τη θέλησή τους πάνω στο λαό (για κάθε κοινωνικό θέμα). Στο βάθος εξυπηρετούν και οι δύο την οικονομική ολιγαρχία.
Οι εξουσιαστές είτε  είναι αιρετοί είτε  είναι αυθαίρετοι, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Οι λίγοι θα επιβάλλονται πάνω στην πλειοψηφία του λαού.
(Πχ σήμερα  βιώνουμε την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.  Σχεδόν καμιά διαταγή – «νόμο» του κυνοβουλίου δεν την θέλει η πλειοψηφία του λαού. Και όμως του την επιβάλουν δια της βίας.)
* Ποιες οι διαφορές τους;Είπαμε ουσιαστικά ότι και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα  βγαίνουν από την ίδια μήτρα της ολιγαρχίας και έχουν τον ίδιο στόχο. Να καθυποτάσουν το λαό  και να υπηρετούν την οικονομική ολιγαρχία.
Όταν το σύστημα περνά μεγάλη κρίση και φαίνεται ότι κινδυνεύει πολύ, η ολιγαρχία προωθεί το σύστημα της στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και όταν το σύστημά τους κινδυνεύει λιγότερο τότε ξαναφέρνουν την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.

Πιο στέρεο όμως σύστημα για τους ολιγαρχικούς είναι η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία και ο βασικός λόγος είναι πιο απλός από ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί:

Όταν μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται για αρκετό καιρό στην εξουσία (πχ 3-4-5 χρόνια) τότε αρχίζει να φθείρεται σημαντικά στην κοινωνική συνείδηση (ΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ).
Οι διάφορες πολιτικές που θα ακολουθεί,  αργά ή γρήγορα θα ζημιώνουν αρκετά πρώτα μια μεγάλη κατηγορία του πληθυσμού και μετά κάποιες άλλες. Μετά λοιπόν από ένα χρονικό διάστημα η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού θα εναντιώνεται συνειδησιακά τουλάχιστον στην αρνητική πραγματικότητα που βιώνει.

Αν λοιπόν αυτή η ομάδα που θα βρίσκεται στην εξουσία  είναι ΣΤΑΘΕΡΗ  (ένα κόμμα ή μια φούχτα στρατιωτικών) τότε οι πιθανότητες για να εξεγερθεί ένοπλα ο λαός και να χτυπήσει την καρδιά του συστήματος είναι μεγάλη. Θα είναι  ο ΣΧΕΔΟΝ πιο βασικός και ίσως ο μοναδικός αποτελεσματικός δρόμος για να απαλλαγεί από την εξουσία των εξουσιαστών του, των καταπιεστών του. Λόγω της μοναδικής εξουσίας η κοινωνική συνείδηση (εκ των πραγμάτων) πάει πιο βαθειά και κατευθύνεται όλο και πιο κοντά στο ΚΕΝΤΡΟ  του συστήματος, στην ένοπλη εκτελεστική.

Αυτή την πραγματικότητα τη διδάχθηκε ΠΟΛΥ καλά η ολιγαρχία και βρήκε τη σανίδα σωτηρίας της στον ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό – ολιγαρχικό πολυκομματισμό.
Τι συμβαίνει εδώ;  Υπάρχουν πολλά ολιγαρχικά κόμματα που σκοπό έχουν τη διαιώνιση της ολιγαρχικής εξουσίας (με τη μια ή την άλλη μορφή).
Μέσα λοιπόν  από τις ολιγαρχικές κοινοβουλευτικές εκλογές εκλέγεται (ας πούμε) ένα κόμμα. Αυτό φυσικά μετά από μερικά χρόνια θα φθαρεί. Η κοινωνική συνείδηση και κάτω από την πίεση της ολιγαρχικής προπαγάνδας, θα αποδώσει την αντιλαϊκή πολιτική αυτού του κόμματος, θα αποδώσει την (απόλυτα σίγουρη) αθέτηση των προεκλογικών και  ΑΠΟΛΥΤΑ  απατηλών ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ αυτού του κόμματος, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ αλλά σε κάποιες ανικανότητες κάποιων ηγετικών στελεχών του κόμματος.
Έτσι θα ελπίσει σε κάτι καλύτερο, προσανατολιζόμενος σε κάποιο άλλο ολιγαρχικό κόμμα. Και όταν πάλι αυτή η ιστορία θα βγαίνει από καρμπόν,  η συνείδηση θα αποσπάται από την ΟΥΣΙΑ  του ολιγαρχικού συστήματος. Θα βρίσκει ελπίδες να έρχονται σε ένα τρίτο κόμμα ή σε ένα τέταρτο ή σε συνασπισμούς ολιγαρχικών κομμάτων ή σε αλλαγές των προηγούμενν «κακών» ηγεσιών αυτών των κομμάτων κοκ.  Έτσι θα περνούν τετραετίες, δεκαετίες .. και αιώνες, χωρίς η κοινωνική συνείδηση να μπορεί να φθάσει στο ΚΕΝΤΡΟ των αιτιών για τα δεινά της.

Η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ωφελεί το σύστημα και σε ένα άλλο τομέα.
Μια κοινωνία διαπαιδαγωγημένη στον ολιγαρχισμό, θα έχει πάντα έναν αριθμό υποψήφιων ολιγαρχικών μνηστήρων πολύ μεγαλύτερο από τις υψηλές θέσεις εξουσίας. Παλαιότερα η πάλη μεταξύ των ολιγαρχικών για την κατάληψη αυτών των θέσεων έπαιρνε πολύ συχνά μορφές εξοντωτικού ολοκληρωτικού πολέμου εντός του στρατοπέδου των ολιγαρχικών. Κάτι τέτοιο έφθινε ραγδαία το σύστημα. Ο κοινοβουλευτισμός ήταν μια σανίδα (προσωρινής) σωτηρίας για την ολιγαρχία. Με τον κοινοβουλευτισμό επήλθε μια συμφωνία μνηστήρων και δια μέσου αυτής επετεύχθη άμβλυνση των ένδο ολιγαρχικών συγκρούσεων. Όλοι οι υποψήφιοι θα μπορούν πια να πάρουν τις ανώτερες θέσεις εξουσίας αν είναι ικανότεροι να κοροϊδεύουν το λαό με υποσχέσεις και αν δίνουν εγγυήσεις ότι θα υπηρετούν το οικονομικοπολιτικό σύστημα.
 Οι εκλογές είναι ένας τρόπος επιλογής των μνηστήρων της ολιγαρχικής εξουσίας. Ένας τρόπος πιο αποτελεσματικός, ας πούμε, από την κλήρωση γιατί με τις εκλογές ολιγαρχικού τύπου μπορεί πιο εύκολα να πέσει στην παγίδα ο λαός και να πιστεύει ότι αυτός με την ψήφο του κάνει κουμάντο στα κοινωνικά δρώμενα.

(Η υιοθέτηση του κοινοβουλευτισμού από την ολιγαρχία ήταν μια στρατηγικής και ιστορικής σημασίας κίνηση της.  Κίνηση σχεδόν «ρουά» ενάντια στα κινήματα για την εξουσία των λαών (δημοκρατία). Σε αυτή την παγίδα έπεσαν δυστυχώς πολλοί πρωτοπόροι αγωνιστές, οι οποίοι όχι μόνο δεν αντιλήφθηκαν (και μέχρι σήμερα) την ουσία της ολιγαρχίας και την ουσία αυτής της πολιτικής κίνησης αλλά και επιπλέον με τα ίδια τους τα χέρια ξερίζωναν και ξεριζώνουν τα μάτια τους με το να ονομάζουν δημοκρατία (αστική, αντιπροσωπευτική κλπ) την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία και ταυτόχρονα να μην θέλουν  να προτάξουν τους  θεσμούς της πραγματικής εξουσίας του λαού (δημοκρατίας).

Οι διαφορές των δίδυμων και σιαμαίων αυτών συστημάτων  βρίσκονται επίσης στην ποσότητα (και ενίοτε στην ποιότητα) των δικαιωμάτων που παρέχουν στους υπηκόους τους.
(ΔΙΚΑΙΩΜΑ
  είναι η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ  Η ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΊΑ ΠΡΟΣ ΤΟ  ΑΤΟΜΟ  για να προασπίσει ή να διεκδικήσει ένα αγαθό του)
Κατά κανόνα, οι μεν αυθαίρετοι (οι της στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας) συμπιέζουν στο μέγιστο βαθμό την παροχή δικαιωμάτων προς τους υπηκόους τους (για να ξεπεράσουν την όποια κρίση της ολιγαρχίας δια της καταστολής).
Οι δε αιρετοί (κοινοβουλευτικοί) τους παρέχουν λίγα περισσότερα δικαιώματα.
Αλλά και πάλι αυτός ο διαχωρισμός δεν μπορεί να είναι απόλυτος. Όσων αφορά τα διάφορα δικαιώματα που παρέχονται στους λαούς και στις δύο πιο πάνω περιπτώσεις μοιάζουν με ακορντεόν που ανοιγοκλείνει. Αυτό εξαρτάται από την ύπαρξη και το μέγεθος του αντίπαλου δέους προς το σύστημα. Πχ στα εργασιακά υπάρχουν περιπτώσεις όπου κυβερνήσεις των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών δικτατοριών τα συμπίεσαν (όπως τελευταία) πολύ περισσότερο από ότι θα τολμούσαν να το κάνουν οι στρατιωτικές δικτατορίες και το αντίστροφο (πχ σήμερα οι κάτω των 25 ετών αμοίβονται με χαμηλότερα ημερομίσθια σε σχέση με τους μεγαλύτερους ενώ κάτι τέτοιο δεν υπάρχε στις στρατιωτικές ολιγαρχικές δικτατορίες). Από την άλλη υπήρχαν και στρατιωτικές δικτατορίες που συμπίεζαν τα δικαιώματα πολύ περισσότερο σε σχέση με κάποιες κοινοβουλευτικές ολιγαρχικές δικτατορίες. Ο λόγος του "ακορντεόν" βρίσκεται από τη μια στις ανάγκες του ολιγαρχικού οικονομικού συστήματος και από την άλλη η ύπαρξη ή όχι ενός μεγέθους αντίπαλου δέους στην κάθε ιστορική στιγμή.

* ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;

Στη μεν ολιγαρχική στρατιωτική δικτατορία, οι ολιγαρχικοί ακόλουθοί της πιστεύουν ότι ο έλεγχος και η καθυπόταξη του λαού με περισσότερη βία μπορεί να είναι αποτελεσματικότερη  γιατί  με τη μεγάλη βία και το φόβο επιβάλεις καλύτερα την ετεροπειθαρχία. (Επομένως δώσε τους λιγότερα δικαιώματα και περισσότερες υποχρεώσεις)
Στη δε κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία - «πεφωτισμένη ολιγαρχία», πιστεύουν κάτι διαφορετικό.
(Πιστεύουν ότι τον σκύλο δεν πρέπει  να τον έχει δεμένο μόνιμα με ένα λουρί ενός μέτρου. Χρειάζεται και κάποια λάσκα.  Θα πρέπει να τον έχεις δεμένο με ένα λουρί πέντε μέτρων και μία φορά τον χρόνο να τον βγάζεις και καμιά βόλτα για να κατουρήσει και για να ξεσκάει.
Αν δεν συμπεριφερθείς έτσι τότε σχετικά αρκετά σύντομα, ο σκύλος θα σου επιτεθεί για να σε κατασπαράξει.)
Πιστεύουν λοιπόν ότι η υπερβολική βία, θα φέρει  σχετικά σύντομα τη δυναμική αντιβία η οποία θα στοχεύσει στην εξαφάνιση της ύπαρξής σου, θα στοχεύσει στην συντριβή της δικής σου δύναμης δηλαδή στην συντριβή της ένοπλης εκτελεστικής εξουσίας σου.
Και μια τέτοια συντριβή μπορεί να γίνει (κατά κανόνα) με την ένοπλη λαϊκή αντιβία.
Επομένως η μεγάλη συμπίεση των δικαιωμάτων των ατόμων οδηγεί νομοτελειακά (αργά ή γρήγορα) στη λαϊκή επανάσταση.
Οι «πεφωτισμένοι» ολιγαρχικοί έχουν διδαχτεί,  ως ένα βαθμό,  τους νόμους της ιστορίας,  τους νόμους της κοινωνικής κίνησης και συμπεριφοράς.
Επομένως,  «με τη μικρή επιμήκυνση του λουριού» μπορείς να έχεις όποια αποτελέσματα  θέλεις  και να επιβιώνεις μέσα  σε ένα  ασύγκριτα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.Άρα, με τη μικρή επιμήκυνση του λουριού (και με μια βόλτα) μπορείς να αποφύγεις για πολύ  μεγάλο χρονικό διάστημα το θανατηφόρο δάγκωμα.
Με τα λίγα πάρα πάνω παρεχόμενα δικαιώματα,  όπως πχ το δικαίωμα (και όχι ελευθερία) της ανεμπόδιστης έκφρασης των προσωπικών απόψεων ή το δικαίωμα του συνέρχεσθε ή και το δικαίωμα (παγίδα) των  εκλογών των ολιγαρχικών (εκλογές νταβατζήδων) και σε συνδυασμό με την ανισηγορικής μορφής προπαγάνδα εκπορευόμενη από τα ελεγχόμενα (από τους ιδίους) ΜΜΕ, πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά του μεγαλύτερου μέρους του λαού.

Με αυτό τον τρόπο μπορούν ευκολότερα
:
α. Να ονομάσουν δημοκρατία (εξουσία του λαού) το ολιγαρχικό τους σύστημα. Μπορούν να εξαπατήσουν ευκολότερα το λαό ταυτίζοντας τα ελάχιστα επί πλέον παρεχόμενα δικαιώματα προς το λαό, με την ουσία του πολιτικού συστήματος της δημοκρατίας!!!!
(Στην πραγματικότητα το στοιχείο της ειδοποιούς διαφοράς μεταξύ των πολιτικών συστημάτων  της δημοκρατίας και των πολιτικών συστημάτων της ολιγαρχίας δεν είναι ο όποιος αριθμός των παρεχόμενων δικαιωμάτων αλλά  το ΠΟΙΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ (και υποχρεώσεων) ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ. Δηλαδή ποιο υποκείμενο ελέγχει την πηγή καθορισμού όλων των δυνατών  δικαιωμάτων. Ήτοι, ποιο υποκείμενο καθορίζει όλα τα δυνατά δικαιώματα; Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ Ή Η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ;
(Γιατί πχ σήμερα να μην έχουν οι λαοί το δικαίωμα στις αποφάσεις για τη διαμοίραση του ετήσιου παραγόμενου πλούτου;
Γιατί να μην έχουν οι υπήκοοι το δικαίωμα σε φθηνό πετρέλαιο θέρμανσης και να έχουν αυτό το δικαίωμα μόνο οι εφοπ-ληστές;
Τα δικαιώματα που θα μπορούσε να έχει ένα άτομο σήμερα είναι πολλές χιλιάδες και είναι όσα είναι τα θέματα που ρυθμίζονται με κανόνες από την εξουσία. Και από όλα αυτά οι υπήκοοι έχουν ελάχιστα.)

Εν κατακλείδι ποιο υποκείμενο κατέχει την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία; Την έχουν οι λίγοι ή οι πολλοί;
(Όλοι οι ολιγαρχικοί σήμερα διαχωρίζουν τα πολιτικά συστήματα από τον αριθμό ή την ποιότητα των δικαιωμάτων για να εξαπατήσουν το λαό
 και ταυτόχρονα έχουν εξαφανίζει την έννοια του πολιτικού συστήματος της ολιγαρχίας από το λεξιλόγιό τους. Όμως αν τους ρωτήσει κάποιος: ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ  ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ–δικαιώματα και υποχρεώσεις- ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΘΈΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ; ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΠΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΑΝΤΑ Η ΘΕΛΗΣΗ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΙ ΕΊΝΑΙ; ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ;
Εδώ θα απαντήσουν ολιγαρχία. Και αν στη συνέχεια τους ρωτήσει κανείς  "όμως εσείς  γιατί αποκαλείται τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία" τότε  θα αρχίσουν οι γλωσσοδέτες.
Σε αυτή την περίπτωση παθαίνουν τρικυμία εν κρανίω δηλαδή «κοκομπλόκο» και λένε ότι μα.. τους κατέβει.)

β.  Μπορούν ευκολότερα να προκαλέσουν στο λαό την ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος έχει κάποια εξουσία και ότι μπορεί να καθορίζει τη ζωή του με τη σωστή στάση και τις σωστές επιλογές του (ενώ στην πραγματικότητα τελικά θα γίνεται πάντα αυτό που θέλει μια μειοψηφία).
Έτσι μπορούν να κάνουν τους υπηκόους να νιώσουν το ολιγαρχικό σύστημα σαν  δική τους εξουσία (δημοκρατία) και άρα δεν είναι σωστό να επιτίθενται σε κάτι που είναι δικό τους  αλλά αντίθετα θα πρέπει να το προστατεύουν!!!

γ. Έτσι αποκλείουν ευκολότερα από τη σκέψη (και σε μεγαλύτερο ποσοστό) του λαού  αυτό που φοβούνται περισσότερο δηλαδή την προοπτική της ρήξης του λαού με την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία του ολιγαρχικού συστήματος αφού αφήνει σε μεγάλο μέρος του λαού την ψευδαίσθηση ότι στο υπάρχον σύστημα αν επιλέξεις το κατάλληλο ολιγαρχικό πρόσωπο ή κόμμα, μπορείς να πετύχεις αυτό που θέλεις χωρίς κούραση και προσωπικούς κινδύνους ή ακόμα ότι οι  διαδηλώσεις και απεργίες αρκούν  για να μπορέσεις να καλυτερεύσεις και  να φτιάξεις τη ζωή σου όπως θέλεις (αφού θα κατακτάς διαρκώς νέα πράγματα).

Στον ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό, περασμένο όμως στη λαϊκή συνείδηση σαν δημοκρατία (εξουσία του λαού) δεν έχει πλέον λογική η δυναμική αντιπαράθεση με το σύστημα. Και αυτή τη λογική πάνε να την περάσουν και υποσυνείδητα και συνειδητά στο νου των υπηκόων.
(Αν θυμάμαι καλά,  το  2006 ο τότε υφυπουργός άμυνας  Τασούλας έλεγε ότι «  στη δημοκρατία δεν νοείται αντίσταση».)
"Ο καυγάς είναι για αυτό το πάπλωμα". Για την αποφυγή της χρήσης της αντιβίας από το λαό.

δ. Σε περιόδους μεγάλων οικονομικών κρίσεων, η διαχείριση της συμπεριφοράς των υπηκόων δια μέσου του ολιγαρχικά δομημένου συνδικαλισμού και των ολιγαρχικών κομμάτων μπορεί να γίνει ευκολότερα στην κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία απ ότι μπορεί να γίνει  σε μία στρατιωτική ολιγαρχική δικτατορία.
Έτσι στον κοινοβουλευτισμό, σε πάμπολλες περιπτώσεις μπορούν να περνούν τα χειρότερα οικονομικά μέτρα για το λαό τα οποία μια στρατιωτική ολιγαρχική δικτατορία θα φοβόταν να περάσει.

* Και μέχρι τώρα, αποδεικνύεται ιστορικά ότι το σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας είναι πιο ανθεκτικό και πιο αποτελεσματικό για την ολιγαρχία. Σχεδόν καμιά ριζική ή επαναστατική αλλαγή προς όφελος των λαών δεν επιτεύχθηκε όταν και όπου υπήρχε το σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας.

* Οι δύο αυτές μορφές της ολιγαρχίας 
δεν είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους αλλά συμπληρωματικές (παρά τις όποιες μεταξύ τους αψιμαχίες ή σοβαρές ένδο ολιγαρχικές αντιπαλότητες  που προκύπτουν ενίοτε).
Όταν η πρώτη μορφή ολιγαρχίας περνά κρίση τότε οι οικονομικοί ολιγάρχες μεταπηδούν στην άλλη και όταν η άλλη μορφή περνά κρίση, επανέρχονται στην πρώτη.

* ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: «ΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΟΦΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ;»
 Εξαρτάται από το τι προτιμά κανείς. Εξαρτάται από την απάντηση στο ερώτημα:
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ ΜΕ ΠΟΛΎ ΙΣΧΥΡΌ ΠΟΝΟΔΟΝΤΟ (100%) ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ Ή ΘΕΛΕΙΣ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΝΟΔΟΝΤΟ (80%) ΓΙΑ ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ;
Πάντως η σωστή απάντηση είναι να αγωνιστείς για να κατανικήσεις και τους δύο και να μην δεχθείς παθητικά κανένα. Η σωστή απάντηση είναι το: «άκυρο» το ερώτημά σου.
Αλλά υπάρχει και η πιο ακριβής απάντηση. Προτιμούμε σε κάθε περίπτωση ένα μεγάλο κίνημα με πρόταγμα το αντίπαλο δέος προς το ολιγαρχικό σύστημα. Έτσιό,τι μορφή επιβολής - βίας και να επιλέξει για το λαό η ολιγαρχία, με ένα τέτοιο κίνημα θα δει  , "πόσα απίδια πιάνει ο σάκος". 



ΥΓ1 Κάθε χρόνο, με την ευκαιρία της επετείου για την παλινόρθωση της ολιγαρχικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, όλοι οι ηγέτες (ρεμάλια της ζωής) του ολιγαρχισμού (της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ, των ΑΝΕΛ κλπ) για να προκαλέσουν σύγχυση στο λαό θα μιλούν για αποκατάσταση της «δημοκρατίας» και όχι για αποκατάσταση της ολιγαρχικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Η παραποίηση αυτής της έννοιας είναι θέμα «ζωής ή θανάτου» γι αυτούς.

*ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (εξουσία του λαού) ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΌΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ 
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΔΕΝ 
ΥΠΑΡΧΕΙ.


*ΥΓ2
Η χρήση του όρου δημοκρατία ή αστική δημοκρατία ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία για να χαρακτηρισθεί το σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας δεν είναι μια αθώα λεπτομέρεια.
Η χρήση αυτών των όρων (ανεξαρτήτου προθέσεων) είναι πράξη  άκρως αντεπαναστατική γι αυτό ο κάθε αγωνιστής θα πρέπει να αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό όπως πραγματικά είναι δηλαδή κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.

* ΥΓ Δυστυχώς, κάποιοι δήθεν πρωτοπόροι αγωνιστές όταν θέτουν στον εαυτό τους το δίλημμα στρατιωτική δικτατορία ή κοινοβουλευτική απαντούν το δεύτερο. Απαντούν το δεύτερο με τη σημασία της συμμαχίας με εκείνες τις "πεφωτισμένες" ολιγαρχικές δυνάμεις για αντιμετώπιση στρατιωτικών δικτατοριών. Έτσι ενδυναμώνουν ένα μέρος της ολιγαρχίας και άρα το σύστημα της ολιγαρχίας.

Η σωστή στάση θα ήταν "ενάντια και στις δύο αυτές μορφές ολιγαρχίας, για ταυτόχρονη αποδυνάμωση των δύο αυτών μορφών ολιγαρχικής δικτατορίας, για την συνολική αποδυνάμωση του συστήματος, με προοπτική την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό".

Μπορεί να υπάρχουν διαφορές μεταξύ μαύρης και παρδαλής οχιάς. Όμως δεν πρέπει να επιλέγουμε καμιά από τις δύο  για να τη βάλουμε στον κόρφο μας.







ΡΔ


14 Ιουνίου 2017

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΧΗ ΣΤΙΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ



Περίπου το 52% των Γάλλων ψηφοφόρων δεν πήγε να ψηφίσει στις εκλογές των ολιγαρχικών. Τους γύρισε την πλάτη. Αρχικά πολύ αισιόδοξο μήνυμα!
Το σύστημα είχε λυσσάξει λίγες μέρες πριν τις εκλογές αυτές και όλα τα ολιγαρχικά κόμματα έκαναν διαρκώς εκκλήσεις στο λαό για να πάει να ψηφίσει όποιο κόμμα ήθελε, αρκεί να πήγαινε στην κάλπη.
Γιατί τόσες εκκλήσεις και παρακάλια από τους ολιγαρχικούς; Γιατί τους πονά ακόμα και η απλή αποχή;
Αν, για παράδειγμα, κάποιος πάει σε μια γιορτή εκεί πιθανόν να ψάξει, να ΔΙΑΛΕΞΕΙ ένα χώρο, κάποιες θέσεις για να βολευτεί. Όμως πριν από αυτή την επιλογή του έχει προηγηθεί μια άλλη ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ επιλογή. Είχε επιλέξει, είχε ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ να πάει στη γιορτή, μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων που θα μπορούσε να κάνει.
Σε ΟΛΕΣ τις «τελικές» ανθρώπινες επιλογές προηγείται ΠΑΝΤΑ μία ή περισσότερες καθοριστικές-ουσιαστικές επιλογές.
Καλούσαν λοιπόν τον κόσμο να πάει να ψηφίσει ένα οποιοδήποτε κόμμα. Να κάνει μια «τελική» επιλογή. Όμως μιας τέτοιας «τελικής» επιλογής προηγείται απαραίτητα Η ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ – ΑΠΟΔΟΧΗ ενός συστήματος όπου οι ελάχιστοι εκλεγμένοι θα έχουν την απόλυτη εξουσία να καθορίζουν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, να θέτουν αυτοί τον κάθε κοινωνικό κανόνα και όχι η πλειοψηφία του λαού. Προηγείται λοιπόν η αποδοχή ενός ολιγαρχικού συστήματος το οποίο βαπτίζουν δημοκρατία για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των λαών.
Στις κάθε ολιγαρχικές εκλογές (κοινοβουλευτισμού) οι υπήκοοι επιλέγουν – ψηφίζουν διπλά. Η δευτερεύουσα ψήφος είναι αυτή που δίνεται σε κάποιο ολιγαρχικό κόμμα που συμμετέχει σε αυτές. Όμως η κύρια και ουσιαστική ψήφος (ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟΥΣ) είναι η ψήφος προς το ολιγαρχικό σύστημα, η ψήφος στον κοινοβουλευτισμό (και φυσικά όχι ψήφος στο Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς - ΟΕΝΔΕΛ.)
Γι αυτό λύσσαγαν οι ολιγαρχικοί στη Γαλλία και έκαναν εκκλήσεις στο γαλλικό λαό να πάει να ψηφίσει ένα οποιοδήποτε κόμμα, αρκεί να πάει να ψηφίσει.
Φοβούνται  την απώλεια της ΑΠΟΔΟΧΗΣ του συστήματος από την κοινωνική συνείδηση. Δηλαδή φοβούνται για την προηγούμενη καθοριστική επιλογή, για την ουσιαστική επιλογή.
Φυσικά το σύστημα δεν ανατρέπεται από αυτή την αποχή όσο μεγάλη και αν είναι. Το σύστημα ανατρέπεται από την ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ. Και αγωνιστική αποχή σημαίνει μερικά ουσιαστικά πράγματα. Σημαίνει αποχή από όλες τις ολιγαρχικές εκλογές του συστήματος, σημαίνει σχέδιο για το πώς θα λειτουργεί μια νέα κοινωνία όπου όλη η εξουσία θα ανήκει στους λαούς (ΟΕΝΔΕΛ), σημαίνει καθημερινοί αγώνες και συγκρούσεις με το σύστημα, σημαίνει ότι ο κάθε καθημερινός αγώνας να συνδέεται συνειδητά με την προοπτική του ΟΕΝΔΕΛ κλπ.
Η απλή αποχή είναι ένα μικρό θετικό βήμα γιατί στην ουσία της υπάρχει η απώλεια της πίστης στον κοινοβουλευτισμό, γιατί στην ουσία της υπάρχει η σωστή αντίληψη που λέει ότι «ΟΛΟΙ (οι ολιγαρχικοί) ΕΝΑΙ ΙΔΙΟΙ».
Η ΑΠΛΗ ΑΠΟΧΉ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΌΠΛΑΣΜΑ, είναι ένα αναγκαίο βηματάκι το οποίο όμως ΑΠΟ ΜΌΝΟ ΤΟΥ δεν είναι επαρκές για την κοινωνική απελευθέρωση. Θα πρέπει, αυτή η απλή αποχή, να μετατραπεί σε  ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ , ΣΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΎ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Είμαστε σε ολοκληρωτικό πόλεμο με τον κοινοβουλευτισμό και με κάθε άλλο ολιγαρχικό σύστημα. Και η αρχικά απλή αποχή είναι ένα αναγκαίο βηματάκι. Οι ήδη οργανωμένοι αγωνιστές θα προσπαθήσουν να μετατρέψουν αυτό το βήμα σε συνειδητή εναντίωση σε κάθε μορφής ολιγαρχία

ΡΔ

9 Ιουνίου 2017

Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ

Πέντε άτομα κλείνουν εκατό ανθρώπους σε μια στενή φυλακή γιατί παραβίασαν κάποιες ψυχασθενικές εντολές τους.
Το αποφάσισαν και είχαν την ένοπλη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να βάζουν ειδικούς δεσμοφύλακες για να τους επιτηρούν και να τους δίνουν κάθε μέρα ένα πρωινό και ένα γεύμα. Ακόμα αποφάσισαν να τους επιτρέπουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο της φυλακής.

Και λένε στους κρατούμενους:

Έχετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή, εντός των πιο πάνω προδιαγραφών. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε συνολικά δύο ώρες έξω από το κελί σας και επί πλέον έχετε το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ δικαίωμα να εκλέγετε περίπου κάθε τέσσερα χρόνια ποιοι από τους δεσμοφύλακες θα επιτηρούν αν εφαρμόζετε τους κανόνες που θα φτιάχνουμε. Και αν οι προηγούμενοι δεσμοφύλακες δεν σας αρέσουν πια, μπορείτε να ψηφίσετε - δοκιμάσετε κάποιους άλλους. (Και οι άλλοι φυσικά θα έχουν την εξουσία για να επιβάλλουν στους φυλακισμένους όποιους κανόνες θέλουν.) 

Και φωνάζουν από τα μεγάφωνα τους. " Έχουμε δημοκρατία και ελευθερία. Το σύστημά μας είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και γι αυτό θα γίνεται ό,τι θέλει και ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία!!!"

ΥΓ 
α. Οι πρώτες αποφάσεις (οι εντολές),  είναι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι οι ουσιαστικές αποφάσεις.
Είναι οι αποφάσεις που παίρνουν και επιβάλλουν οι ελάχιστοι, μια μικρή μειοψηφία, δηλαδή οι ολιγαρχικοί.

β. Οι δεύτερες αποφάσεις (αν και όταν υπάρχουν) είναι αποφάσεις εκτελεστικού τύπου, είναι αποφάσεις των σύγχρονων δούλων. Είναι αποφάσεις που αφήνουν στους σύγχρονους δούλους για να τους ναρκώνουν τη συνείδηση και έτσι οι τελευταίοι να νομίζουν ότι έχουν την εξουσία και ότι είναι ελεύθεροι.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα είναι τέτοια, γιατί οι λίγοι έχουν την εξουσία να παίρνουν και να επιβάλλουν στους λαούς τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Και οι ολιγαρχικοί των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών δικτατοριών και οι ολιγαρχικοί των στρατιωτικών ολιγαρχικών δικτατοριών βαπτίζουν τα συστήματά τους δημοκρατία – εξουσία του λαού.

Ο λόγος προφανής. Ο έλεγχος του μυαλού των υπηκόων.

Οι κοινοβουλευτισμοί δηλαδή οι κοινοβουλευτικές ολιγαρχικές δικτατορίες καθώς και οι στρατιωτικές ολιγαρχικές δικτατορίες είναι εγκληματικά συστήματα γιατί η πραγματική εξουσία ανήκει σε μια ή σε εναλλασσόμενες μειοψηφίες - συμμορίες.

Αν οι λαοί δεν στοχεύσουν στη συντριβή του κοινοβουλευτισμού δηλαδή του μασκαρεμένου φασισμού δεν πρόκειται ποτέ να απελευθερωθούν.
Κατόπιν, μετά τη συντριβή αυτού του συστήματος, το να περάσει η νομοθετική, η ένοπλη εκτελεστική και η δικαστική εξουσία στους λαούς πρακτικά είναι σχετικά εύκολη υπόθεση.

ΡΔ



26 Μαΐου 2017

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΒΙΑ – ΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ


 

ΑΝΤΙΒΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Κάποιος επίδοξος βιαστής ξυλοκοπάει άγρια μια γυναίκα, της βάζει το μαχαίρι στο λαιμό και προσπαθεί να την βιάσει. Η γυναίκα αντιδρά και του καταφέρει μια δυνατή κλωτσιά στους όρχεις προκαλώντας του μεγάλη ζημιά.
Εδώ, ποια είναι η βία και ποια η αντιβία; Ποιός ανήκει στο άκρο της βίας και ποιός στο άκρο της αντιβίας; Είναι σωστό να προσπαθούμε να σταθούμε στη μέση, καταδικάζοντας και τις δύο, όντως, ζημιογόνες δυναμικές ενέργειες; Αν σταθούμε στο μέση ποιόν από τους δύο ωφελεί; Και τι θα έπρεπε να κάνει η γυναίκα; Να αφεθεί να βιαστεί και να περιμένει μετά από «τέσσερα χρόνια» για να δει αν θα μπορέσει ή όχι να τιμωρηθεί ο βιαστής;
Το κοινό στοιχείο της συμπεριφοράς του επίδοξου βιαστή και της συμπεριφοράς της γυναίκας, βρίσκεται στο ότι και οι δύο πράξεις είναι συνειδητά δυναμικές πράξεις με στόχο να προκαλέσουν ζημιά στον άλλο για να μπορέσει ο καθένας να πραγματοποιήσει τη δική του θέληση. 
Επομένως: Οποιαδήποτε δυναμική ενέργεια (καταναγκασμού) κάποιου υποκειμένου που στοχεύει στην πρόκληση ζημιάς σε άλλο υποκείμενο, με απώτερο σκοπό το ίδιον όφελοςδεν είναι επαρκής όρος για να ενταχθεί μια συμπεριφορά στην κατηγορία της βίας ή της αντιβίας. (Διαφορετικά, οι δυναμικές ενέργειες πχ του Καραϊσκάκη ή των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης, θα ήταν πράξεις βίας και με βάση την παν-ανόητη και εγκληματική ολιγαρχική «καραμέλα» του «καταδικάζουμε την βία από όπου και αν προέρχεται»,  θα έπρεπε να  καταδικάσουμε τους αγωνιστές )
Ποιο είναι όμως εκείνο το στοιχείο-κριτήριο που μπορεί να χαρακτηρίσει κάτι σαν βία ή αντιβία;
Το μοναδικό βασικό κριτήριο ή στοιχείο της ειδοποιούς διαφοράς τους βρίσκεται πρώτον στην κρίση της πλειοψηφίαςτων μελών μιας κοινωνίας, της κάθε ιδιαίτερης πολιτισμικά  κοινωνίας εντός της οποίας διαπράττεται και  έχει άμεσες επιπτώσεις το γεγονός. (με τις ιδιαίτερες αξίες και την παιδεία της που έχει η ιδιαίτερη Χώρα και που όμως είναι σε διαρκή εξέλιξη)  και δεύτερον στην κρίση της πλειοψηφίας της παγκόσμιας κοινωνίας όταν το γεγονός επηρεάζει πανανθρώπινες αξίες. (Σε αναλογία με τις έννοιες της μερικής και της πλήρους δημοκρατίας).

Το κριτήριο είναι η κρίση και η θέληση της πλειοψηφίας για το δίκαιο - το σωστό της κάθε δυναμικής καταναγκαστικής ενέργειας (περί δικαίου κοινό αίσθημα)Δηλαδή το τι θεωρεί σωστό ή δίκαιο η πλειοψηφία της κοινωνίας σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή (με την όσο το δυνατό καλύτερη - ισότιμη-ισηγορική-) ενημέρωση αυτής  επί  του γεγονότος.

Η βία ή η αντιβία είναι έννοιες που προκύπτουν από τη «δίκη» που θα κάνει η πλειοψηφία των μελών μιας κοινωνίας και θα αποφανθεί επί του σωστού της κάθε συγκεκριμένης  δυναμικής πράξης καταναγκασμού  ενός υποκειμένου που προκαλεί ζημία σε κάποιο άλλο υποκείμενο.

Κανένα άλλο στοιχείο δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν κριτήριο, σαν διαχωριστικό στοιχείο. Στην περίπτωση του αρχικού παραδείγματός μας των δυναμικών και ζημιογόνων πράξεων, η αντιβία είναι αυτό που θεωρεί σωστό η πλειοψηφία και βία είναι εκείνο που θεωρεί σωστό η μειοψηφία. Δηλαδή θεωρεί αντιβία την δυναμική και ζημιογόνα για τον επίδοξο βιαστή αντίδραση της γυναίκας γιατί την θεωρεί σωστή και δίκαιη. 

Κάποιοι όμως για να δημιουργήσουν μεγάλη σύγχυση, θα προτείνουν σαν κριτήριο  διάφορες άλλες έννοιες όπως πχ τις έννοιες της επίθεσης και της άμυνας.
Ας το δούμε.
Ένας σπάει ένα φράχτη, μπαίνει σε ένα αμπέλι και κλέβει όλα τα σταφύλια. Ο ιδιοκτήτης, τον βλέπει τη στιγμή που πάει να φύγει και για να αμυνθεί των δικαιωμάτων του επί της περιουσίας του, τον πυροβολεί και τον σκοτώνει. Εδώ έχουμε περίπτωση βίας και αντιβίας ή και οι δύο περιπτώσεις ανήκουν στην κατηγορία της βίας; Η πράξη του ιδιοκτήτη που δέχεται τη βία δεν είναι αντιβίαΕίναι υπέρμετρη απάντηση και αυτό  από την πλειοψηφία της κοινωνίας  δεν θεωρείται σωστό και δίκαιο. Επομένως είναι βία. ( Όντως δεν υπάρχει καλή και κακή βία. Αυτό που υπάρχει στη ζωή είναι η κακή βία και η καλή αντιβία.) Επίσης, ακόμα και η αφαίρεση της ζωής κάποιου αν θεωρείται από την κοινωνία σαν σωστή, είναι αντιβία. Για παράδειγμα αν κάποιος σκότωνε το Νορβηγό ναζιστή Μπρέϊβικ για να τον σταματήσει από το να συνεχίζει να δολοφονεί τα (77) παιδάκια τότε αυτό θα ήταν αποδεκτή δυναμική πράξη καταναγκασμού (αντιβία).
Σημείωση:
Εδώ οι Ισραηλινοί οι οποίοι είναι κατακτητές, επικαλούνται την άμυνα για να επιτεθούν στους παλαιστινίους που αγωνίζονται για την απελευθέρωση της πατρίδας τους από την ισραηλινή κατοχή !!!!!!


Εν κατακλείδι. Δεν συμφέρει καμιά ολιγαρχική συλλογικότητα «εντός ή εκτός του συνταγματικού τόξου», να αποδεχθεί την αντιβία σαν έννοια που αντανακλά την αντίθετη  πραγματικότητα της βίας και με κριτήριο διαχωρισμού αυτής από την βία , το στοιχείο της θέλησης της πλειοψηφίας. Δεν τους συμφέρει γιατί σήμερα ή αύριο στοχεύουν να χρησιμοποιούν οι ίδιοι τη δυναμική επιβολή της θέλησης της μειοψηφίας ενάντια στην πλειοψηφία δηλαδή τη βία. Η βία στο ευρύτερο κοινωνικό πολιτικοοικονομικό επίπεδο είναι άρρηκτα δεμένη με την ολιγαρχία και η αντιβία άρρηκτα δεμένη με την εξουσία του λαού (δημοκρατία).Η σύγκρουση βίας αντιβίας είναι στην ουσία σύγκρουση μεταξύ ολιγαρχίας δημοκρατίας (πραγματικής δημοκρατίας και όχι καμουφλαρισμένης ολιγαρχίας).

Σε τούτο ακριβώς το σημείο οι μηχανισμοί της βίας, οι μηχανισμοί του απάνθρωπου καπιταλισμού, στήνουν την παγίδα τους στην κοινωνική συνείδηση. Θέλουν να αποκαλούν βία κάθε δυναμική ενέργεια των άλλων που προκαλεί ζημιά στο σύστημά τους. Θέλουν, διά μέσου της πλύσης εγκεφάλου, να μας κάνουν να θεωρήσουμε έγκλημα και να καταδικάσουμε τη δυναμική αντίδραση (κλωτσιά) της υπό βιασμό γυναίκας. Με αυτό τον τρόπο θέλουν να επιφέρουν σύγχυση στο λαό για να μπορούν να χτυπούν με την ιδιαζόντως ειδεχθή  εγκληματική, μισάνθρωπη βία τους, κάθε πράξη αντιβίας που θα αντιτίθεται στα σατανικά σχέδιά τους και έτσι αυτοί «να βγαίνουν λάδι».  Μέσα σε μια κοινωνία, η επιβολή της θέλησης των λίγων πάνω στους πολλούς είναι η μέγιστη πράξη βίας, η χείριστη βία γιατί ζημιώνει εκατομμύρια ανθρώπους.

Για παράδειγμα  το μνημόνιο και τα συναφή μέτρα. Οι πράξεις επιβολής της θέλησης της ολιγαρχικής εξουσίας προκαλούν τεράστια ζημιά στην πλειοψηφία του λαού και όφελος σε μια μειοψηφία. Οδηγούν την πλειοψηφία στη φτώχεια, εξαθλίωση, αυτοκτονία. Ταυτόχρονα η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί όλα τα μέτρα μη σωστά και άδικα. Αυτός είναι ο πλήρης ορισμός όχι απλά της βίας αλλά της ακραίας μορφής απάνθρωπης βίας. 

Όμως με την κάθε τόσο  αναζωπύρωση από μέρους των μέγιστων εγκληματιών,  της «θεωρίας» της «καταδίκης τη βίας από όπου και να προέρχεται», σε συνδυασμό με τη θεωρία των δύο άκρων και του ενός (ανύπαρκτου) μέσου «της ολίγον εγκύου», επιδιώκουν όχι μόνο να ξεπλύνουν τα αιματωβαμένα χέρια τους από  τα  άπειρα μέχρι τώρα εγκλήματα που έχουν διαπράξει αλλά προετοιμάζουν και το έδαφος  – προπαρασκευαστικές πράξεις - για να εξαπολύσουν μια νέα ανεμπόδιστη και ακόμα χειρότερη απάνθρωπη βία  εναντίον του λαού. Προετοιμάζουν ακόμα πιο άγρια, κτηνώδη καταστολή ενάντια σε όποιον αντιστέκεται.
Προς αυτό το στόχο, η οικονομικοπολιτή καπιταλιστική ολιγαρχία έχει θέσει σε συναγερμό όλα τα τσογλάνια της. Βάζει διάφορους ντερμπεντέρηδες και διάφορους κρανιόκενους πολιτικούς εξουσιολιγούρηδες ή σκατόμυαλους πανεπιστημιακούς, να κάνουν από τηλεοράσεως «βαθυστόχαστες» αναλύσεις του κώλου, πάνω στο θέμα της καταδίκης της «βίας» των διαδηλώσεων, των καταλήψεων των μαθητών και της κάθε πιθανής δυναμικής κοινωνικής απάντησης στην κτηνώδη βία τους, αποφεύγοντας ταυτόχρονα με τρόπο «επιστημονικό»,  να δώσουν έστω και τον επιστημονικά γελοίο ορισμό της βίας στον οποίο πιστεύουν. Όλα τα ανθρωποειδή, όλα τα καθίκια της κοινωνίας επί τω έργον της εξυπηρέτησης της κτηνώδους καπιταλιστικής ολιγαρχικής βίας. Όντως υπάρχουν δύο άκρα. Στο ένα άκρο είναι όλοι αυτοί που βιάζουν τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού και στο άλλο είναι η λαϊκή, εργατική αντιβία.

Θα τους απαντήσουμε λοιπόν με την πραγματική αντιβία. Αυτό σημαίνει ότι η απάντηση θα περικλείει το στοιχείο της μέγιστης δυνατής αποτελεσματικότητας, σε συνδυασμό με το στοιχείο της μέγιστης πλειοψηφικής κοινωνικής αποδοχής της κάθε ιδιαίτερης απάντησης. Θα καταδικάσουμε την βία με έμπρακτη αντιβία από όποιον ολιγαρχικό μηχανισμό και αν προέρχεται αυτή.     

ΥΓ  Οι έννοιες της δημοκρατίας και της ολιγαρχίας, της βίας και της αντιβίας, του δίκιου και του άδικου, της ελευθερίας και της ανελευθερίας ή σκλαβιάς, του νόμου και της διαταγής,  του Δημοκρατικού Μηχανισμού Διοίκησης της Κοινωνίας και του κράτους κλπ, σε παγκοινωνικό επίπεδο είναι όλες τους έννοιες που εξαρτώνται άρρηκτα από τη βούληση της πλειοψηφίας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ





* Φαίνεται παράξενο; Εδώ που την ίδια στιγμή ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει διαπλανητικά ταξίδια, γιατί δεν είναι άραγε ικανός να δώσει έναν ορισμό της τρομοκρατίας
Είναι δυνατόν  τόσοι ολιγαρχικοί καθηγητάκοι πανεπιστημίων να μην μπορούν να συμφωνήσουν στο τι είναι τρομοκρατία; Στον 21ο αιώνα βρισκόμαστε.
Γιατί;
Πρόκειται περί ηλιθίων (και  αυτό παίζει κατά μία έννοια) ή δεν μπορούν να βγάλουν με τίποτα τον εαυτό τους έξω από την έννοια του τρομοκράτη;
Τι στο διάολο. Τον ολιγαρχικό Αριστοτέλη τον έχουν μελετήσει. Παρά τις τεράστιες ανοησίες που έλεγε αυτός ο άνθρωπος για τα πολιτικά συστήματα (για να βγάλει κανά φράγκο διδάσκοντας παιδιά ολιγαρχικών), στο έργο του "κατηγορίες", αναφέρει πολύ σωστά στο πως και γιατί θα πρέπει να ορίζεται μια έννοια.
Αν δεν ορίσεις (βάλεις όρια) σε μια έννοια τότε είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα πέφτεις διαρκώς σε λογικά λάθη. Η πρώτη πράξη για την ουσιαστική γνώση ενός αντικειμένου είναι ο ορισμός του.  Χωρίς αυτόν κάποιος κοροϊδεύει τον εαυτό του μιλώντας για κάποιο αντικείμενο.
Δεν το κατανοούν; Απάντηση. Όχι. Το ξέρουν καλά.
Και όμως, θα «δικάσουν» πολλές φορές σε ισόβια ή και σε θάνατο ανθρώπους με την κατηγορία της τρομοκρατίας χωρίς να «ξέρουν» τι είναι τρομοκρατία.

* Οι 15 της ΕΕ-Ο (ευρωπαϊκής ένωσης των  ολιγαρχικών) έχει υιοθετήσει από τις αρχές του 2000 τον εξής ορισμό:
«
Τρομοκρατικές πράξεις θεωρούνται εκείνες οι πράξεις όταν ο δράστης προκαλεί ζημιά στις πολιτικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας Χώρας».Δηλαδή ούτε βρέφος δεν θα έδινε ένα τέτοιο ορισμό. Βρε ολιγαρχικοί - για όνομα του γαϊδάρου – και αν κάποιος στοχεύει να προκαλέσει τέτοιες ζημιές σε ένα στρατιωτικό, φασιστικό ολιγαρχικό σύστημα θα είναι τρομοκράτης; (Πχ ο Αλέξανδρος Παναγούλης που έβαλε μια βόμβα στον φασίστα Παπαδόπουλο ήταν τρομοκράτης ή η βόμβα που έβαλαν, επί στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας, στο άγαλμα του Τρούμαν ήταν τρομοκρατική πράξη;) Όχι θα σου απαντήσουν. Αυτός  είναι αγωνιστής. Θα πουν επίσης ότι αυτός ο ορισμός ισχύει όταν το σύστημα είναι δημοκρατία.
Εντάξει. Όπως όμως βαπτίζετε εσείς τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία ενώ είναι ολιγαρχία, το ίδιο δημοκρατία μπορεί να βαπτίσει το καθεστώς της  μια ολιγαρχική στρατιωτική χούντα (όπως έκανε και η χούντα της επταετίας). Δηλαδή κάνετε παραπομπή σε μια άλλη έννοια, σε αυτή της δημοκρατίας, χωρίς να την ορίζεται και αυτή. Έλεος.
(Δεν θα ασχοληθώ και με τις άλλες αόριστες (μη ορισμένες) γενικολογίες του ίδιου του ορισμού σας.)

* Τα αμερικανάκια (στεϊτ ντιπάρτμεντ) όμως δίνουν ένα άλλο ορισμό (και όμως όταν βρίσκονται μεταξύ τους οι μεν και οι δε και μιλούν για τρομοκρατία συνεννοούνται μια χαρά).

Ο ορισμός τους είναι: «Τρομοκρατία είναι η απειλή ή η άσκηση βίας εναντίον αμάχων, ανυπεράσπιστων πολιτών, για την επίτευξη ενός πολιτικού στόχου».
Φτου κακά. Πως τους ξέφυγε!! Τότε όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ είναι οι χειρότεροι τρομοκράτες. Τι γυναικόπαιδο, τι αμάχους έχουν σκοτώσει τελευταία σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ για να πετύχουν οικονομικοπολιτικά συμφέροντα;
 Όντως και είναι τρομοκράτες. Οι χειρότεροι από όλους.


* Όμως ποιος είναι ο πραγματικός ορισμός της τρομοκρατίας ; 
«ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι (η δια μέσου συγκεκριμένων πράξεων) πρόκληση ΤΡΟΜΟΥ σε ένα κοινωνικό σύνολο, από άτομο ή μειοψηφικό σύνολο ατόμων, με σκοπό την καθυπόταξη της πλειοψηφίας ενός λαού ή λαών, σε κάποιες πολιτικοοικονομικές επιδιώξεις μειοψηφικών συμφερόντων.»
(Τρόμος είναι το συναίσθημα του φόβου στον υπερθετικό του βαθμό)

Με λίγα λόγια, όσοι δεν θέλουν να αποφασίζει η πλειοψηφία των λαών και να επιβάλει τη θέλησή της για όλα τα κοινωνικά θέματα είναι ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ.
(Φυσικά κυβέρνηση τρομοκρατών είναι και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ)

Με αυτό όμως τον πραγματικό ορισμό, όλοι οι ολιγαρχικοί όχι μόνο είναι τρομοκράτες αλλά και οι χειρότεροι τρομοκράτες.
Για δύο λόγους  δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε έναν κοινό ορισμό όλες οι ολιγαρχίες του κόσμου.
α.  Ο ένας είναι ότι αν βάλουν τον πραγματικό ορισμό τότε αυτός είναι σαν λάκκος και οι πρώτοι που θα πέσουν μέσα είναι οι ίδιοι.
β. Θέλουν την ασάφεια του όρου (όπως και πολλών άλλων όρων όπως δημοκρατίας, βίας, αντιπροσώπευσης, ελευθερίας κλπ) για να μπορούν να κατηγορούν και να «δικάζουν» σαν τρομοκράτες τους πραγματικούς αγωνιστές οι οποίοι στην πάλη τους κάνουν χρήση ένοπλης αντιβίας .

* Να τι είναι τρομοκρατία. Σήμερα δημοσιεύεται δημοσκόπηση που λέει ότι πάνω από το 50% του λαού δεν θέλει την ιδιωτικοποίηση της «Δ»ΕΗ ή δεν θέλει αυτή τη δυσβάσταχτη φορολογία κοκ.Και όμως, οι τρομοκράτες της κυβέρνησης θα την ιδιωτικοποιήσουν, θα επιβάλουν τη θέλησή τους δια της βίας πάνω στην πλειοψηφία,  πάνω στον άμαχο πληθυσμό, θα τον ξεσκίσουν με τη φορολογία κλπ. Και όποιος δεν μπορεί να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ τον τρομοκρατούν με την απειλή της κατάσχεσης σπιτιών κοκ.

Και αυτό το πολιτικό σύστημα το βαπτίζουν δημοκρατία αντί για κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία για λόγους παραπλάνησης και τύφλωσης της κοινωνικής συνείδησης.

ΥΓ1. Ζούμε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται εδώ και δεκάδες αιώνες. Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι κυβερνώντες τρομοκράτες (ολιγαρχικοί) και από την άλλοι οι λαοί.  Όμως παράλληλα διεξάγεται και ένας άλλος πόλεμος. Είναι αυτός μεταξύ των τρομοκρατών για το  ποιος θα έχει την εξουσία επί των λαών. Πχ  τις  δολοφονίες που διέπραξαν τελευταία στη Γαλλία οι τρομοκράτες του ISIS τις έκαναν μέσα στα πλαίσια του πολέμου μεταξύ των τρομοκρατών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μεταξύ αυτών των ιδίων και των τρομοκρατών της Γαλλικής ολιγαρχικής εξουσίας. Δυστυχώς στους πολέμους τους, τα θύματα είναι πάντα από την πλευρά των λαών.
Εδώ οι αρχιτρομοκράτες της ΕΕ πέταξαν ένα σύνθημα για να το υιοθετήσουν οι λαοί. Πέταξαν το σύνθημα «είμαστε όλοι Γάλλοι».
 Όχι βρε εγκληματίες. Δεν είμαστε όλοι Γάλλοι. Είμαστε όλοι με το Γαλλικό λαό. Πίσω από το ύπουλο σύνθημά τους θέλουν να βγουν καθαροί και οι Γάλλοι τρομοκράτες, οι Γάλλοι εξουσιαστές, οι Γάλλοι πολιτικοί και οικονομικοί ολιγαρχικοί.

Κάτω από την έννοια του έθνους (όλου) κρύβονται και καλύπτονται καλά όλα τα ολιγαρχικά αποβράσματα, όλοι οι αρχιτρομοκράτες. Χρέος μας να κάνουμε πάντα αυτό το διαχωρισμό. Είμαστε με τους λαούς και όχι με τους κυβερνητικούς τρομοκράτες. Δεν είμαστε με όλο το έθνος. Εκεί υπάρχουν και οι τρομοκράτες που εγκληματούν κατά των λαών. Είμαστε μόνο με τους λαούς, με τον κάθε εργαζόμενο των λαών.

YΓ 2
ΥΓ Η ισλαμική τρομοκρατία είναι μια μορφή από τις τόσες μορφές τρομοκρατίας. Πριν λίγο καιρό χτύπησε στο Βέλγιο. Φανατικοί αρχηγοί, άρρωστοι για κατάκτηση ολιγαρχικής εξουσίας, στρατολογούν άτομα με ψυχικές νόσους, με ψυχικές διαταραχές  και με την κατάλληλη προπαγάνδα  τα κάνουν υποχείρια τους. Βρίσκουν άτομα που ο πόνος της ζωής τα οδηγεί στο να μισούν τη ζωή τους και να θέλουν να απαλλαγούν από αυτή, να αυτοκτονήσουν. Οι αρχηγοί τους όμως, οι αρχιτρομοκράτες,  «κάθονται πίσω» για να απολαύσουν την όποια κατάκτηση εξουσίας πιστεύουν ότι θα τους επιφέρει τελικά η τρομοκρατία. Βρίσκουν άτομα, επιρρεπή στην αυτοκτονία και μπολιάζουν αυτή την τάση τους με θρησκοληψίες. Τέλειος συνδυασμός για να τους οδηγήσουν στο να δολοφονήσουν αθώους ανθρώπους. Άρρωστες υπάρξεις. Οι αρχηγοί τους, χρησιμοποιούν τον τρόμο που προκαλεί η τυφλή και αποτρόπαια βία για να μπορέσουν να επιβάλουν τελικά τη θέλησή τους, να αισθανθούν ότι κατέχουν προσωπική εξουσία, να αισθανθούν ότι έχουν τη δύναμη να ορίζουν τη ζωή και το θάνατο των άλλων ανθρώπων.
Χτυπούν απλούς ανθρώπους όπως χτυπούν οι τρομοκράτες εθνικιστές  - φασίστες - ναζιστές (δες Μπρέϊβικ) και όπως χτυπούν οι κοινοβουλευτικοί τρομοκράτες της Ευρώπης, Αμερικής κλπ.  Ή μήπως τα γυναικόπαιδα του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν κλπ  που δολοφονούσαν και που δολοφονούν  «δεν έχουν ψυχή».
Αυτός ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει είναι  πόλεμος μεταξύ των ολιγαρχικών, μεταξύ των τρομοκρατών των λαών.

Θύματα όμως και εδώ είναι βασικά άνθρωποι του λαού.

Ολιγαρχία και τρομοκρατία είναι ουσιαστικά σχεδόν το ίδιο πράγμα.



ΡΔ
4-10-14