bezedakos

bezedakos

8 Μαρτίου 2017

ΟΙ ΒΟΛΕΥΤΕΣ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

         


Αρπάζουν 80 – 100 χιλιάδες ευρώ το χρόνο! πάνω από το τραπέζι (γιατί αρκετοί παίρνουν πολλαπλάσια από κάτω). Και όμως αισθάνονται θύματα του λαού!!!
Αυτό το παράπονο και τον καημό τους, μας τον λένε έμμεσα για να μη μας στενοχωρήσουν.
Μας λένε λοιπόν ότι τα 80 – 100 χιλιάρικα (τουλάχιστον) που βουτάνε από το λαό,  είναι η βουλευτική τους ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ!!!  Ποιος όμως λαμβάνει αποζημίωση; Ασφαλώς εκείνος που υφίσταται ζημιές, εκείνος που κατά κάποιο τρόπο είναι ΘΥΜΑ τινός ή κάποιων φυσικών καταστάσεων.
Τώρα τι ζημιές υφίστανται αυτοί που να χρειάζονται τέτοια αποζημίωση; Για να σκεφτούμε λιγάκι…
Μήπως  χρειάζεται αποζημίωση για το κοπιαστικό ροχαλητό που ρίχνουν στα ολιγαρχικά βολευτικά έδρανα («αχ εγώ να έκλανα») και που ενίοτε τους βλέπουμε και θλιβόμαστε από τηλεοράσεως;
Και γιατί ο «κόπος» τους αυτός να αποζημιώνεται τόσο!!! και να μην αποζημιώνεται το ίδιο ο κόπος του οικοδόμου, του εργάτη, του αγρότη και των άλλων εργαζομένων;
Φυσικά δεν είναι ο μεγάλος κόπος που τους προκαλεί τόσο μεγάλη ψυχοσωματική ζημιά.
Ο πιο πιθανός και υποσυνείδητος για αυτούς λόγος, ίσως να είναι η βαριά ψυχική  αρρώστια που τους έχει προκαλέσει η πώληση της ψυχής τους στο διάολο (και πολύ πριν γίνουν βολευτές).
Η πώληση της ψυχής τους στον οικονομικοπολιτικό ολιγαρχισμό.
 Η πώληση της συνείδησής τους σε αυτό το σατανά, με αντίτιμο  την αποκόμιση μιας ηδονής.  Της ηδονής που αποφέρει η διαστροφή για τον πλήρη καθορισμό της ζωής των άλλων. Η διαστροφή για κατοχή προσωπικής εξουσίας.
Κάποιοι λίγοι ολιγαρχικοί, ετούτη την νταβατζηλίδικη ΚΛΟΠΗ την λένε και μισθό και ότι εργοδότης τους είναι ο λαός.
 Μα αυτή η τσαλαβούτα δεν λέγεται ούτε μισθός. Ο μισθός είναι ένα καταβαλλόμενο αντίτιμο σε κάποιον εργαζόμενο από κάποιον εργοδότη. Το ύψος του μισθού είτε είναι αμοιβαία συμφωνημένο μεταξύ των δύο μερών είτε ο εργοδότης καπιτα-ληστής, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη του εργαζόμενου, του δίνει ψίχουλα. Εδώ λοιπόν εργοδότης δεν είναι ο λαός γιατί καμιά  μακρυχεριά ούτε συμφωνήθηκε μεταξύ λαού και λωποδυτών αλλά ούτε και ο λαός σαν «εργοδότης» αποφάσισε να τους αφήσει να παίρνουν ανεμπόδιστα όσα γουστάρουν.
Ο λαός δεν είναι εργοδότης κανενός στο σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας. Κανένας δεν είναι εκτελεστικό όργανό του γιατί ο λαός δεν έχει  την παραμικρή εξουσία. Είναι σκλάβος. Κάποιοι ελάχιστοι διεστραμμένοι, του ορίζουν ΠΛΗΡΩΣ τη ζωή.  Ο λαός δεν κατέχει την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Δεν επιλέγει και δεν επιβάλλει πλειοψηφικά τους νόμους που θέλει. Οι λίγοι έχουν την πραγματική εξουσία (μαχαίρια) και τρώνε όσο καρπούζι επιθυμούν. Επιβάλλουν σε εκατομμύρια ανθρώπους την ανεργία, σε άλλους δίνουν μισθό πείνας των 200 – 500 ευρώ, σε άλλους σύνταξη που δεν τους φτάνει ούτε για αφόδευση και άλλους τους οδηγούν στους σκουπιδοτενεκέδες ή στην αυτοκτονία. Τόσο διεστραμμένα όντα είναι. Γουστάρουν να καθορίζουν τις ζωές των άλλων και δεν επιθυμούν ασφαλώς, να ορίσουν και για την αφεντιά τους ένα επίδομα αλληλεγγύης των 200 ευρώ για να ζήσουν. Οι ίδιοι δεν μπορούν να ζήσουν με τόσα λίγα ενώ ο λαός μπορεί!!! Δεν μπορούν να ζήσουν τώρα στη μιζέρια και όταν θα μας βγάλουν από το τούνελ (όπως μας δουλεύουν)  να πάρουν μια καλή αναδρομική αποζημίωση!!
Όλοι οι ολιγαρχικοί (οικονομικοπολιτικοί) επί της ουσίας είναι εντελώς ίδιοι. Όλοι τους είναι φτυστοί. Είναι εγκληματικές, αντικοινωνικές υπάρξεις. Είναι οι πιο εγκληματικές υπάρξεις κάθε κοινωνίας ανεξάρτητα από τη μάσκα του κοινωνικά ευαίσθητου που φορούν. (Αυτό μας διδάσκει η ιστορία εδώ και χιλιάδες χρόνια.)
Όσο και να ψάξουμε, με τη λογική που μας παρουσιάζουν, δεν πρόκειται να βρούμε λογική αιτία για τη μετονομασία της νταβατζιλίδικης ΚΛΟΠΗΣ σε ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ.
Όμως ποιος είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο μετονομάζουν αυτή την κλοπή σε αποζημίωση; Μα ακριβώς για τον ίδιο λόγο που μετονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό, δηλαδή την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία σε δημοκρατία, το νταβατζιλίκι σε αντιπροσώπευση, τη σκλαβιά σε ελευθερία κοκ.
 Ξέρουν πολύ καλά ότι οι χειροπέδες ή οι αλυσίδες δένουν το σώμα κάποιου αλλά μια δυνατή ψυχή αργά ή γρήγορα θα τις σπάσει. Όμως άμα «αλυσοδέσουν» την ψυχή του σκλάβου τότε είναι πάρα πολύ δύσκολο να σπάσει τις αλυσίδες του. Μπερδεύεται μέσα σε τούτες τις αλυσίδες σαν σε δίχτυ. Ξέρουν ότι οι αλυσίδες της ψυχής είναι οι αλλοιωμένες λέξεις, είναι το αλλοιωμένο περιεχόμενο των λέξεων. Βάζοντας λοιπόν αυτές τις τελευταίες μέσα στο μυαλό των ανθρώπων, γνωρίζουν ότι μπορούν να κοιμούνται πιο ήσυχα.
 Έτσι, αν το όποιο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα δεν επαναφέρει  στη νόηση του λαού το πραγματικό περιεχόμενο βασικών λέξεων (πχ δημοκρατίας, αντιπροσώπευσης κλπ), δεν θα μπορέσει ποτέ να φθάσει στο σκοπό του.

ΥΓ
Πρέπει να αντιπαλέψουμε τις ψεύτικες ελπίδες που καλλιεργούν στο λαό όλα τα ολιγαρχικά κόμματα με την κοινοβουλευτική τους απάτη. Πρέπει να αναδείξουμε την αλήθεια του «όλοι οι ολιγαρχικοί είναι ίδιοι» για να μη ψάχνει ο λαός να βρει ποια οχιά θα είναι καλύτερη για να βάλει στον κόρφο του. Να αναδείξουμε τη μοναδική οδό  της απελευθέρωσης που συμπυκνώνεται στο σύνθημα:
«ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ (ΟΕΝΔΕΛ)» χωρίς να ξεχνάμε και το ποιητικό «ΝΑ ΚΑΕΙ, ΝΑ ΚΑΕΙ……» και κάθε μορφή φασιστικής ή παραφασιστικής (κοινοβουλευτικής) ολιγαρχίας.
Χωρίς την υλοποίηση ετούτων των συνθημάτων, η ανθρωπότητα θα ζει όλο και χειρότερες καταστάσεις βαρβαρότητας.


ΡΔ

25 Ιανουαρίου 2017

ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ «ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ»..ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η «ΚΡΙΣΗ»




ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ «ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ»..ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η «ΚΡΙΣΗ»
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ
(περιληπτικά και απλοποιημένα)

 

Μερικά παραδείγματα και ερωτήματα που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε την ουσία του νόμου της αξίας.
Αν πιούμε νερό από μια πηγή δεν πληρώνουμε τίποτα. Αν πιούμε εμφιαλωμένο νερό τότε θα πληρώσουμε.
Τον αέρα που αναπνέουμε δεν τον πληρώνουμε όμως πληρώνουμε τις μπουκάλες του οξυγόνου.

Αν έχουμε μια ποσότητα από βαμβάκι και υποθέτουμε ότι κάνει 10 Ευρώ. Στην περίπτωση που το μετατρέψουμε σε ύφασμα θα κάνει σίγουρα περισσότερο (ας πούμε 20) και αν το ύφασμα το κάνουμε σακάκι τότε αυτό θα έχει μεγαλύτερη τιμή από τα 20Ευρώ).

Ποιο έχει μεγαλύτερη τιμή, ένα ποτήρι με νερό ή ένα ποτήρι γεμάτο χρυσό;
 Τι είναι αυτό που δίνει εμπορική αξία στα αντικείμενα; Είναι φανερό ότι τα αντικείμενα γίνονται εμπορεύματα μόνο αν σε αυτά έχει ενσωματωθεί ανθρώπινη εργασία. Ο αέρας και το νερό της πηγής δεν έχουν καμιά εμπορική αξία (παρ’ ότι είναι πιο χρήσιμα απ’ τον χρυσό στη ζωή του ανθρώπου) γιατί μέσα τους δεν υπάρχει ανθρώπινη εργασία,

Όσο πιο πολύ εργασία απαιτείται για την παραγωγή ενός προϊόντος τόσο μεγαλύτερη είναι η εμπορική αξία του. (το παράδειγμα με το βαμβάκι, ύφασμα, σακάκι)
Ο χρυσός έχει μεγαλύτερη εμπορική αξία από το νερό γιατί για την παραγωγή του απαιτούνται πολλές περισσότερες εργατοώρες απ’ ότι ανάλογος όγκος νερού.

Το χρήμα είναι ένα μέσο για την ανταλλαγή των προϊόντων…
Στο βάθος και στην ουσία ανταλλάσουμε εργατοώρες (το χρήμα μας βοηθά για την γρηγορότερη και με λιγότερο κόπο ανταλλαγή των προϊόντων).
Πχ αν ένα τετράδιο για να παραχθεί χρειάζεται 4 εργατοώρες (όχι πόσες ώρες χρειάζεται ένας συγκεκριμένος εργάτης αλλά ο μέσος όρος των εργατών που ασχολούνται με αυτό το αντικείμενο, γιατί ένας εργάτης μπορεί να το παράξει είτε σε 3 είτε σε 5 ώρες κλπ) και για την παραγωγή ενός μολυβιού απαιτείται 1 ώρα, τότε ένας για να πάρει 1 τετράδιο θα πρέπει κανονικά να δώσει 4 μολύβια.

ΜΟΝΟ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΞΙΑ (και άρα χρήμα).
Ένα εργαλείο που παράχθηκε έχει μια αξία γιατί μέσα του έχει τις εργατοώρες της παραγωγής του. Αυτή είναι η αξία του και φτάνει. Δεν μπορεί πια να παράγει άλλη επιπλέον αξία αν το αφήσουμε στην άκρη.
Για να παραχθεί νέα επί πλέον αξία θα πρέπει να μπει  νέα (ζωντανή) εργασία στη διαδικασία παραγωγής ενός άλλου προϊόντος και πχ το σφυρί θα χρησιμοποιηθεί σαν μέσο και η αξία του θα είναι σταθερό κόστος του νέου προϊόντος.




Ο ΝΟΜΟΣ ΤΙΣ ΠΤΩΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ(ΜΕΣΟΥ)
                                       Η εξίσωση της τιμής ενός προϊόντος

1)      Έξοδα + Κέρδος = Τιμή   π.χ 8+4=12

Όμως επειδή μόνο η εργασία δίνει εμπορική αξία στα προϊόντα η ισότητα  1 πρέπει να γραφτεί ως εξής..

2)  ΔΕ(α) (διάφορα έξοδα) + Ε(β) (εργατικά) + Κ(γ) (κέρδος) = Τιμή

ΔΕ = έξοδα για μηχανές, πρώτες ύλες, φόροι, κτίρια κλπ
  Ε = μισθός εργάτη, εισφορές στα ταμεία, 13ος μισθός έξοδα υπερωριών κλπ


                                       Παράδειγμα ΔΕ + (Ε +  Κ) = Τιμή
                                                          4€ +  4€ + 4€  = 12€
                                                                       
     
Σε αυτή την εξίσωση υποθέτουμε ότι ο ένας εργάτης δουλεύει 8 ώρες (E+Κ).
Η κάθε ώρα δουλειάς του αποτιμάται με 1€. (Άρα η συνολική αξία της δουλειάς του είναι 8€.)
Υποθέτουμε επίσης ότι ο καπιταλιστής πληρώνει τον εργάτη για τις 4 ώρες δουλειάς του, δηλ. τον πληρώνει με 4€ ενώ αυτός κρατάει για κέρδος τις άλλες 4 ώρες  δηλ. 4€ και αυτός.
(Είπαμε ότι μόνο η νέα εργασία παράγει αξία)
Όμως το ποσοστό κέρδους των καπιταλιστών δεν βγαίνει πλήρως από το βαθμό εκμετάλλευσης του εργάτη δηλ. (από το πόσες ώρες πληρώνει τον εργάτη) αλλά σε συνδυασμό με τα συνολικά του έξοδα  ΔΕ+Ε .

Στο παράδειγμα μας τα συνολικά έξοδα (ΔΕ+Ε) = 8€  και το κέρδος του Κ είναι 4€.  Άρα το ποσοστό (%) του κέρδους του είναι το μισό των εξόδων του. Δηλ. 50% (4/8) .  

Γενικά η κάθε αλλαγή στον κάθε παράγοντα από τους τρείς της εξίσωσής μας, φέρνει αλλαγή 
(θετική ή αρνητική) στο ποσοστό κερδοφορίας των καπιταλιστών δηλ. είτε αλλάζει το (α)ΔΕ είτε το (β)Ε είτε το (γ)Κ  αυτό θα επιφέρει αλλαγή στο ποσοστό κέρδους.

Ας υποθέσουμε ότι οι καπιταλιστές βάζουν καινούριες μηχανές και αυξάνεται το  
κόστος (α)ΔΕ από 4€ που ήταν στην προηγούμενη ισότητα σε 5€ έτσι η νέα ισότητα
θα είναι:
( 5+4 )  +4 = 13.

Τώρα το ποσοστό κέρδους δεν θα είναι 50% όπως πριν ( 4+4 +4=12)                    
γιατί τα συνολικά έξοδα ΔΕ+Ε είναι  (5+4) = 9 ενώ το κέρδος παραμένει 4.
άρα αν κάνουμε υπολογισμούς το ποσοστό μειώνετε σε  44% 

Κάθε φορά λοιπόν που αλλάζει προς τα πάνω ο (α) παράγοντας δηλ. το ΔΕ φέρνει μείωση του ποσοστού κέρδους του συνολικού επενδυόμενου κεφαλαίου . Η μόνη λύση για το κεφαλαίο για να ξανά αυξήσει το ποσοστό κέρδους του είναι να κάνει κάποια ή κάποιες αλλαγές στους δυο παράγοντες (Ε+Κ) Δηλ. στα εργατικά και στο κέρδος. (όμως εργατικά + κέρδος  είναι  οι εργατοώρες,(το σύνολο των εργατοωρών), δηλ. η δεξαμενή απ’όπου αντλεί πλούτο το κεφάλαιο)
         Σε κάθε αύξηση του ΔΕ το κεφαλαίο μπορεί να κάνει τρεις πιθανές κινήσεις για να ξανανεβάσει την κερδοφορία του….

Α. Απλήρωτες υπερωρίες..
a. Να αυξήσει τις ώρες εργασίας του κάθε εργαζομένου (κατά μια ώρα.. από 8
που ήταν πριν σε 9). Έτσι η άσχημη για αυτόν (τον καπιταλιστή) ισότητα 5 + 4 + 4    να γίνει   5 + 4 + 5     Έτσι τα προηγούμενα συνολικά έξοδα ήταν 9 και το κέρδος 4… τώρα να γίνουν 9 τα έξοδα και το κέρδος 5. Άρα το ποσοστό κέρδους θα ανέβει στο 55,5%!!!          

                         
               9               5                    
                                        Χ =  5 Χ 100 / 9 = 55,5%
              100            Χ       
                       

β. Μείωση μισθού..
b. Να κρατήσει τις ώρες εργασίας του κάθε εργαζομένου ( δεξαμενή πλούτου του) όπως ήταν πριν δηλ. 8 αλλά να μειώσει τις ώρες που τον πληρώνει. Πχ. Ενώ τον πλήρωνε 4  από τις 8.( γιατί τις άλλες 4 τις εκμεταλλευόταν ο καπιταλιστής  ) τώρα να τον πληρώνει 3 και να αυξάνει κατά μια ώρα το κέρδος του. Έτσι  η ισότητα     5+4+4   να γίνει   5+3+5   δηλ. να ξοδεύει   και να κερδίζει 5 . Έτσι το ποσοστό 44% που ήταν στην
αρχή για την ισότητα 5+4+4 γίνεται τώρα 62,4%    

                                 8                           5
                                        Χ = 5 Χ 100 / 8 = 62,4%
                   100            Χ    

 γ.
c.  Συνδυασμός κινήσεων  1κ΄2 δηλ. και να αυξήσει την «δεξαμενή» από 8 ώρες σε 9 και να μειώσει τις ώρες εργασίας που θα πληρώνει. Έτσι η ισότητα 5+4+4 να γίνει
5+ +6 = ποσοστό κέρδους  75%!!!


 8                         6
100            Χ    

                    
  Χ = 6 Χ 100 / 8 =75%


Στον καπιταλισμό εξαιτίας του ανταγωνισμού και της τεχνολογικής προόδου ο πρώτος συντελεστής ΔΕκαι κυρίως το στοιχειό των μηχανών θα αλλάζει ΔΙΑΡΚΩΣ προς τα πάνω!!! (όπως στο παράδειγμα απόΔΕ=4 έγινε ΔΕ=5) σε ΣΧΕΣΗ με τη «δεξαμενή» των εργατοωρών (Ε+Κ) .

Σημείωση: Μια οποιαδήποτε αύξηση στο μεσαίο συντελεστή Ε (δηλ στα εργατικά έξοδα) μειώνει το ποσοστό κέρδους. Ας πάρουμε ξανά το αρχικό παράδειγμά μας. (ΔΕ4 + Ε4)+ Κ4 = 12.
Εδώ είχαμε συνολικά έξοδα 8 και από την τιμή 12 που θα πουλούσε ο καπιταλιστής το προϊόν του, θα είχε ένα κέρδος 4 ευρώ ή 50% σε σχέση με τα έξοδά του.
Αν όμως αυξήσει κατά 1 μονάδα τα εργατικά η εξίσωση θα γίνει 4+5+3= 12 ( δηλ Έξοδα συνολικά 4+5=9 και εργατοώρες 5+3=8.) …Σε τούτη την περίπτωση το Κ θα είναι 3 και τα έξοδα 9. Άρα το ποσοστό κέρδους πέφτει στο 33%. (Αυτές είναι οι ουσιαστικές συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων που προωθούν και παραπλανούν τους λαούς με διάφορες βλακείες)

Εν κατακλείδι. Η κάθε αύξηση των εργατικών εισοδημάτων επιφέρει μείωση του ποσοστού κέρδους του καπιταλισμού.
                                        

ΟΙ ΒΑΣΙΚEΣ ΑΝΤΙΘEΣΕΙΣ
Α) Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστών, τους αναγκάζει να βάζουν νέα τεχνολογία για να αυξάνουν την παραγωγικότητα και έτσι να μπορούν να μειώνουν  την τιμή της κάθε μονάδας προϊόντος που παράγουν και να ανταγωνίζονται τους άλλους καπιταλιστές. Αυτό όμως προκαλεί όλο και πιο γρήγορη ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού τους μέσα στο χρόνο. (πχ ενώ παλαιότερα ανανέωναν όλο το μηχανολογικό εξοπλισμό τους σε 10 χρόνια τώρα τον ανανεώνουν σε 5) Αυτό σημαίνει ότι αυξάνεται πάντα έστω και κατά ένα μικρό ποσοστό ο πρώτος συντελεστής (δηλ το ΔΕ).Επακόλουθο αυτού θα είναι μία ανάλογη πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους και κατά συνέπεια αν ο καπιταλιστής θέλει τη διόρθωσή του, θα πρέπει να μειώσει την πληρωμή της αξίας της εργασίας ανά ώρα.( Σταδιακά λοιπόν είναι αναπόφευκτη η εξαθλίωση όλο και περισσότερων ανθρώπων μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.)

Β) Με την πρόοδο της τεχνολογίας (εξ αιτίας του καπιταλιστικού ανταγωνισμού) αυξάνεται η παραγωγικότητα.(δηλ. οι νέες μηχανές βγάζουν περισσότερα προϊόντα ανά ώρα)

Ας κάνουμε ένα απλό παράδειγμα:

Χθες οι καπιταλιστές χρησιμοποιούσαν ένα (α) τύπο τεχνολογίας και μαζί με 100 εργάτες οι οποίοι δούλευαν 8ωρο (100 χ 8 = 800ώρες) έβγαζαν 1000 κομμάτια ποτήρια (όσα ήθελε η αγορά). Όμως λόγω ανταγωνισμού εισάγεται καινούρια τεχνολογία τύπου (β). (στην αρχή από λίγους καπιταλιστές και στη συνέχεια από όλους όσους μείνουν στην παραγωγή).
   Με την καινούργια όμως τεχνολογία, τα 1000 κομμάτια μπορούν να τα βγάλουν με 400 ώρες εργασίας των εργατών  (50 χ 8 = 400 δηλ. θα απολύσουν δηλ 50 εργάτες). Εδώ συνολικά για τους καπιταλιστές (όταν γενικευτεί η νέα τεχνολογία) γεννιούνται όλο και περισσότερα προβλήματα και τελικά με τα χρόνια φθάνουν σε πλήρες αδιέξοδο. Τώρα έχουν 400 ώρες να εκμεταλλευτούν. Πέρσι είχαν 800ώρες. Ας υποθέσουμε ότι πέρσι από τις 800 ώρες πλήρωναν του εργάτες τις 400 και τις άλλες 400 τις κρατούσαν οι ίδιοι για κέρδος. Τώρα που έχουν στη διάθεσή τους μόνο 400 ώρες για να κρατήσουν το ίδιο ποσοστό εκμετάλλευσης (ως προς τους εργάτες) θα πρέπει να μειώσουν τις ώρες που θα πληρώσουν στις 200.
(Άρα αναγκαστική, για το κέρδος τους η  μείωση του συνολικού εργατικού εισοδήματος από 400 στα 200). Εδώ είναι η κατάρα και το αδιέξοδο για τον καπιταλισμό. Δηλ.  ενώ είναι άκρως αναγκαίο για το σύστημα οι εργαζόμενοι να παίρνουν όλο και περισσότερα χρήματα για να αγοράσουν τα προϊόντα των καπιταλιστών ταυτόχρονα είναι άκρως αναγκαίο να τους δίνουν όλο και λιγότερα χρήματα (διαρκής υποκατανάλωση) για να μπορούν οι ίδιοι να συντηρούν ένα ποσοστό κέρδους (τέτοιο που να αναπαράγεται το κεφάλαιο) γιατί χωρίς αυτό το ποσοστό δεν ξανά επενδύουν (σταματάει η παραγωγή). Και το αντίστροφο
  Αν οι εργαζόμενοι δεν χάνουν διαρκώς μέρος από το εισόδημά τους, θα πέσει το μέσο ποσοστό κερδοφορίας του κεφαλαίου (και θα σταματήσει η παραγωγή) αλλά εάν όμως από την άλλη δεν αυξάνεται διαρκώς το εισόδημα των εργαζομένων δεν θα πουλιέται η παραγωγή των καπιταλιστών και θα σταματήσει η παραγωγή. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα για το σύστημα αυτό. Και μέση οδός εδώ δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει η μέση οδός της «ολίγον εγκύου».
Ο καπιταλισμός είναι θανάσιμα εγκλωβισμένος στις αξεπέραστες αντιθέσεις του. Αυτές οι κύριες αντιθέσεις έχουν οξυνθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Σε λίγο καιρό θα ξεσπάσει  μια θανάσιμη και θυελλώδης κρίση για το σύστημα. Θα μπλοκαριστεί η παραγωγή του και θα τινάζονται στον αέρα χιλιάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις (τράπεζες, ασφαλιστικές, αυτοκινητοβιομηχανίες κλπ)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Με το πέρασμα του χρόνου και λόγο του νόμου τη πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους και μαζί με τις άλλες αντιθέσεις του,(υποκατανάλωση, ανταγωνισμός κλπ) ο καπιταλισμός οδηγεί την ανθρωπότητα διαρκώς , ασταμάτητα  και αναπότρεπτα σε όλο και μεγαλύτερες καταστάσεις εξαθλίωσης (σχετικής και απόλυτης) και φυσικά έτσι οδηγείτε ο ίδιος στο νομοτελειακό τέλος του.  Για να μπορέσουν λοιπόν να συνεχίσουν σήμερα την καπιταλιστική παραγωγή, χρειάζονταιμεταρρυθμίσεις σε όλους τους συντελεστές. Δηλ. να μειωθεί όσο μπορεί το ΔΕ (μείωση φόρων του κεφαλαίου, ιδιωτικοποιήσεις για φτηνό ΔΕ στους καπιταλιστές κλπ).

Το Ε= εργατικά να πάει ακόμα πιο χαμηλά είτε με την απευθείας μείωση των μισθών και των συντάξεων, είτε με την αύξηση των τιμών των προϊόντων περισσότερο από την αύξηση των μισθών, με τη μείωση της εργοδοτικής εισφοράς στα ταμεία, με την αύξηση των απολύσεων- ανεργίας , της υποαπασχόλησης κλπ. Επίσης το επόμενο που θα ακολουθήσει θα είναι η αύξηση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας για εκείνους που θα κατορθώνουν να έχουν εργασία.

Γενικά πρέπει να μειωθεί το εργατικό κόστος για τους καπιτα- ληστές. ΑΛΛΑ ΩΣ ΠΟΤΕ;


 ΥΓ
Ο Μαρξ όταν αναφέρεται στο ποσοστό κέρδους μιλάει για το ΜΕΣΟ ποσοστό κέρδουςΟΛΩΝ των επενδυόμενων κεφαλαίων σε μία οικονομία και όχι σε μεμονωμένες επιχειρήσεις στις οποίες το ποσοστό κέρδους μπορεί να είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο του μέσου. Μιλάει σε σχέση με το συνολικόκοινωνικό κεφάλαιο.


Προκήρυξη του 1996…




Αυτή η προκήρυξη (με αυτή τη μορφή)αυτή γράφτηκε το 1996 (είχε προηγηθεί παρόμοια το 1993) όταν τότε το σύστημα παγίδευε τον κόσμο με πλαστικό χρήμα και χρηματιστήριο για καλύψει προσωρινά τα αδιέξοδά του.

Μεταγενέστερο ΥΓΌλα αυτά γίνονται σήμερα. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ θεμελιώδης αιτία είναι το ολιγαρχικό πολιτικοοικονομικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι μία οικονομικοπολιτική ολιγαρχία αποφασίζει και επιβάλει τη θέλησή της στην πλειοψηφία του κάθε λαού. Δηλαδή για όλα τα θέματα που αφορούν την κοινωνία είτε κοινωνικές σχέσεις είτε οικονομικές (τι θα παράγεται, πόσο θα παράγεται, πως θα παράγεται και ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ) τα αποφασίζει και τα επιβάλει δια της βίας (αστυνομία - στρατό) μια ισχνή μειοψηφία ενάντια στην θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας.
Το κεντρικό λοιπόν ή το θεμελιώδες δίλλημα έχει να κάνει μόνο με τη θεμελιώδη αιτία. Ο κάθε υπήκοος θα πρέπει πριν από όλα να δώσει απάντηση σε αυτό
Δηλαδή  «επιβολή της θέληση της μειοψηφίας ή της πλειοψηφίας;»
Η απάντηση των λαών σε αυτό θα πρέπει να είναι η επαναστατική διεκδίκηση  του «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ - Ο.Ε.Ν.Δ.Ε.Λ» (και  η διεθνιστική συνεργασία των λαών).  

29 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ


ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Τι δάκρυ χύνουν καθημερινά οι «σωτήρες» του λαού από τηλεοράσεως!!!
Τι κλάμα με λυγμούς  ρίχνουν!!! Πόσο ξεσκίζεται το είναι τους για τους άνεργους, τους άστεγους, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και γενικά για όλους εκείνους οι οποίοι δεν έχουν ούτε μαντίλι για να κλάψουνε!!!
Τέτοιος πόνος και τέτοιο κλάμα δεν ξεπληρώνεται με τίποτα. Ούτε και με 70 – 90 χιλιάδες ευρώ το χρόνο (τα πάνω από το τραπέζι).
Τι να τα κάνεις τα πολλά λεφτά αν νοιώθεις τέτοιο πόνο καθημερινά και ακατάπαυστα για τους συνανθρώπους σου, αν ζεις καθημερινά αυτό το ατέλειωτο βασανιστήριο;
Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά τη δυστυχία. Τα λεφτά είναι κατάρα όταν έχεις δίπλα σου τόσους πάμφτωχους. 
Οι πολυαγαπημένοι μας και άγιοι βουλευτές (δεν θέλω να τους λέτε καριόληδες, εγκληματίες κλπ) συμπάσχουν με τον τρόπο τους. Αφού τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, διάλεξαν να ζήσουν στη δυστυχία  που  τους προκαλεί η παχουλή αμοιβή , συμπάσχοντας έτσι στη δυστυχία του λαού. Άλλωστε «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες. Ο καθένας συμπάσχει σήμερα με τον τρόπο του. «Ο καθείς εφ ώ ετάχθη».

Και δεν είναι μόνο η υψηλή αμοιβή που τους προκαλεί κατάθλιψη ούτε και η θέα των εξαθλιωμένων που βρίσκονται γύρω τους. Είναι και αυτός ο αιματηρός πόλεμος στον οποίο συμμετέχουν στην  πρώτη γραμμή.
Ακούμε  συνεχώς ότι: « Μάχη δίνει ο πρωθυπουργός», «Τα ξίφη τους διασταύρωσαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση»,  «πυρά εξαπέλυσε ο πολιτικός στον δείνα συνάδελφό του» κοκ.
Αυτά μας τα λένε οι δημοσιογράφοι τους και όχι οι δημοσιοπλάνοι όπως τους λέει ο πρώην συμμαθητής  μου και σημερινός φίλος μου Σολωμός.
Και μια που ανέφερα τον φίλο μου Σολωμό, το μόνιμο αυτό αντιδραστικό στοιχείο, να σας γράψω τι μου έλεγε ο αθεόφοβος την άγια μέρα των Χριστουγέννων σε μια καφετέρια.
«Άκου. Είμαι άνεργος εγώ και η γυναίκα μου. Δεν έχουμε ψωμί για τα παιδιά μας. Ψοφάμε στο κρύο. Η οικοδομή έχει πια πεθάνει…
Αυτοί οι καρ.. αν δεν ήταν τόσο εγκ… ξέρεις τι θα έκαναν;
Θα δέχονταν να παίρνουν ένα επίδομα των 300 ευρώ, δηλαδή τόσα για να ζήσουν όπως εμείς και οι εκατομμύρια συνάνθρωποί μας. Και όταν θα φέρουν την ανάπτυξη, που μας δουλεύουν ότι θα φέρουν, και όταν ο λαός θα αρχίζει να τρώει με χρυσά κουτάλια, τότε και αυτοί ας πάρουν αναδρομικά έναν σχετικά καλό μισθό. Εμείς πως μπορούμε και επιβιώνουμε με το τίποτα; Σκύλα μας γέννησε; Αυτοί από πια σκατόρατσα μπούληδων προέρχονται, από πιο χρυσό αιδοίο βγήκαν και δεν μπορούν να ζήσουν με τα επιδόματα πείνας;
Να μη σου πω επί πλέον ότι θα έπρεπε να δώσουν όλη την περιουσία τους για να ανακεφαλαιοποιήσουν τους φίλους τους όσιους τραπεζίτες…»
«Δεν γίνονται αυτά. Δεν μπορούν να ζήσουν με επιδόματα» του λέω και εκείνος συνεχίζει:
«Ο πατέρας μου ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ και μια από τις ιστορίες που μου διηγούνταν  ήταν η εξής: Μια φορά στρατοπέδευσαν κάπου για να φάνε. Δυό αντάρτες πήγαν σχετικά αρκετό φαί στον καπετάνιο.  Ο καπετάνιος οργίστηκε και τους είπε. Εγώ δεν βγήκα στο βουνό για να χορτάσω φαί. Ήρθα για να δώσω τη ζωή μου στον αγώνα για την τελική απελευθέρωση του λαού. Λοιπόν. Από εδώ και πέρα θα είναι διαταγή. Πρώτα θα χορταίνουν  τα παλικάρια και μετά θα φέρνετε σε εμένα. Γενικά θα μου φέρνετε πάντα το λιγότερο.»
Τον διέκοψα, λέγοντάς του πάλι ότι «αυτά σήμερα δεν γίνονται».
  «Βλάκα ξύπνα. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Πρέπει να κατέβουμε στον Ομαλό» μου φώναξε δυνατά νευριασμένος για να συνεχίσει μετά χαμηλόφωνα:
«Πρέπει ο λαός να πάρει όλη την εξουσία στα χέρια του. Σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία και ας βαπτίζουν το σύστημά τους έτσι. Το κάνουν για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Ο κοινοβουλευτισμός δεν ήταν ποτέ δημοκρατία. Το σύστημα είναι  κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ή νταβατζηδοκρατία ή διεστραμμενοκρατία.  Μια χούφτα μαφιόζων καθορίζει τη ζωή και το θάνατό μας, μια χούφτα διεστραμμένων υπάρξεων καθορίζει τη ζωή στον πλανήτη. Ο καπιταλισμός ..»
Τον διέκοψα απότομα. «Άστα αυτά για αργότερα. Είσαι τώρα για ένα ντιρλαντά;» Του είπα χαμογελώντας.
 Συμφώνησε με μια κίνηση του κεφαλιού του.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα πήρε άγριο ύφος, χτύπησε με δύναμη το χέρι του στο τραπέζι και άρχισε να με βρίζει. Τον έβριζα και εγώ με ότι παραδοσιακό και σύγχρονο μπινελίκι υπάρχει. Μου έριξε μερικές ελεγχόμενες μπουνιές, του έριξα και εγώ τις ανάλογες, υψώσαμε τα ντεσιμπέλ των ουρλιαχτών μας, ανησύχησαν οι θαμώνες και ο ιδιοκτήτης ήρθε να μας βγάλει έξω με ευπρεπή τρόπο. Συνεχίσαμε τις βρισιές και τα ελεγχόμενα κλωτσίδια μέχρι τη γωνία για ευνόητους λόγους.
Μετά σταματήσαμε και βάλαμε τα γέλια. Είχαμε καταφέρει να σώσουμε την αξιοπρέπειά μας, δια μέσου αυτού του αρχαίου τεχνάσματος. Γλυτώσαμε τη στιγμή που θα έπρεπε να πληρώσουμε τους καφέδες και τη ντροπή του βερεσέ.
Δεν είχαμε στις τσέπες ούτε δεκάρα τσακιστή.
Προχωρήσαμε για λίγο αμίλητοι.  Είμαι βέβαιος ότι κείνες τις στιγμές ο Σολωμός θα σκεπτόταν τον Ομαλό. Είτε κάνει ξαστεριά είτε όχι, πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα ο φίλος μου θα κατέβει στον Ομαλό.  Το λέει η καρδιά του.
Για μένα δεν ξέρω. Αμφιβάλλω. Από πάντα ήμουν δειλό ανθρωπάκι.

ΥΓ
1. Το κίνητρο για εξουσία δεν είναι μόνο το χρηματικό.  Η κατοχή εξουσίας είναι ψυχική αρρώστια. Πάντα θα υπάρχουν και οι Δελαπατρίδηδες που θα προτιμούν να μην έχουν τίποτα εκτός από εξουσία. Εκτός από τη δύναμη να ορίζουν τη ζωή των συνανθρώπων τους.

2. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Όλοι οι βουλευτές παίρνουν παχουλούς μισθούς εκτός από τους βουλευτές του ΚΚΕ .

ΡΔ

21 Δεκεμβρίου 2016

Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ



Πέντε άτομα κλείνουν εκατό ανθρώπους σε μια στενή φυλακή γιατί παραβίασαν κάποιες ψυχασθενικές εντολές τους.
Το αποφάσισαν και είχαν την ένοπλη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να βάζουν ειδικούς δεσμοφύλακες για να τους επιτηρούν και να τους δίνουν κάθε μέρα ένα πρωινό και ένα γεύμα. Ακόμα αποφάσισαν να τους επιτρέπουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο της φυλακής.
Και λένε στους κρατούμενους:
Έχετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε συνολικά δύο ώρες έξω από το κελί σας και επί πλέον έχετε το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ δικαίωμα να εκλέγετε κάθε τέσσερις μήνες ποιοι από τους δεσμοφύλακες θα επιτηρούν αν εφαρμόζετε τους κανόνες που θα φτιάχνουμε.

 Έχουμε δημοκρατία και ελευθερία. Το σύστημά μας είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και γι αυτό θα γίνεται ό,τι θέλει και ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία!!!

ΥΓ
α. Οι πρώτες αποφάσεις (οι εντολές),  είναι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι οι ουσιαστικές αποφάσεις.
Είναι οι αποφάσεις που παίρνουν και επιβάλλουν οι ελάχιστοι.
β. Οι δεύτερες αποφάσεις (αν και όταν υπάρχουν) είναι αποφάσεις εκτελεστικού τύπου, είναι αποφάσεις των σύγχρονων δούλων.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα είναι τέτοια, γιατί οι λίγοι έχουν την εξουσία να παίρνουν και να επιβάλλουν στους λαούς τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Και οι ολιγαρχικοί των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών δικτατοριών και οι ολιγαρχικοί των στρατιωτικών ολιγαρχικών δικτατοριών βαπτίζουν τα συστήματά τους δημοκρατία – εξουσία του λαού.
Ο λόγος προφανής. Ο έλεγχος του μυαλού των υπηκόων.

 

7 Δεκεμβρίου 2016

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥΣ;

Πήραμε από έναν ΠΟΛΥ απελπισμένο βιοπαλαιστή την πιο κάτω επιστολή.


Τα Σωματεία των Λαϊκών Αγορών μαζί με τους Δημοτικούς Άρχοντες σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν και δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν.
Για πολλά χρόνια είχα τη δυνατότητα να πληρώνω τα τέλη του Δήμου Χαλκίδας διατηρώντας τη θέση του πάγκου μου στη Λαϊκή Αγορά. Όμως τα τελευταία χρόνια και λόγω της οικονομικής κρίσης, της καθίζησης της αγοράς αλλά και προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζω, είμαι σε δεινή οικονομική κατάσταση και έχει μαζευτεί ένα χρέος προς το Δήμο το οποίο δεν έχω τη δυνατότητα να αποπληρώσω. 
Αυτοί οι ανάλγητοι οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας μου αφαίρεσαν τη θέση που είχε ο πάγκος μου και με πέταξαν στην άκρη της Λαϊκής. Στόχος τους είναι ο εξευτελισμός και η ταπείνωσή μου. Αυτή η αδιαφορία, η έπαρση και η εκδικητικότητα έναντι των αδυνάμων είναι ο ηθικός αυτουργός των 40 χιλιάδων αυτοκτονιών στην Ελλάδα.
Σκοτώνετε τους σκοτωμένους!

Κωνσταντίνος Αβραμίδης


3 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ



ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


Διαχωρισμός των αποφάσεων πρέπει να γίνει όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα:
α) Αποφάσεις επιλογής της ουσίας,  σκοπού και στόχων (καθοριστικές - κυρίαρχες).
β) Αποφάσεις πρακτικής υλοποίησης  των στόχων (εκτελεστικού τύπου).

Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
Oι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή – στόχο (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή -στόχο του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές είναι στόχοι που ανήκουν στην ουσία του σκοπού.
Ετούτες είναι οι αποφάσεις , οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις.
Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει  τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει πιο είναι το κατάλληλο μέσο για τη μεταφορά του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου.

Όποιο υποκείμενο έχει τη δύναμη – εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει τις αποφάσεις του καθοριστικού τύπου, κατέχει την πραγματική εξουσία.
Ποιοι την κατέχουν; Οι λίγοι ή οι πολλοί;
Και από αυτή την παράμετρο εξαρτάται ουσιαστικά ο κεντρικός διαχωρισμός των πολιτικών συστημάτων σε ολιγαρχικά και δημοκρατικά.

Στις ολιγαρχικά λειτουργούσες και καταπιεσμένες κοινωνίες ή και εντός αυτών, στις μικρότερες ολιγαρχικές συλλογικότητες  τους, οι ολιγάρχες επιδιώκουν  τα εξής:
Η κεντρική επιδίωξή τους είναι να κάνουν πάντα, τα αδύνατα δυνατά για να μην περάσουν στο ΟΛΟΝ, στο σύνολο δηλ. της όποιας συλλογικότητας οι αποφάσεις ουσίας, οι αποφάσεις καθοριστικού τύπουΔηλαδή να μην περάσουν οι πρώτες, οι κυρίαρχες αποφάσεις.Επιδιώκουν με όλα τα μέσα ώστε και οι αποφάσεις ουσίας και η δύναμη επιβολής αυτών να είναι στα δικά τους χέρια, στον δικό τους έλεγχο δηλαδή να είναι στα χέρια μιας μηδαμινής μειοψηφίας (σε σχέση με το σύνολο των μελών της συλλογικότητας) για να μπορούν έτσι να κάνουν ό,τι θέλουν στην πλειοψηφία.
Στο δε τελευταίο στάδιο της υλοποίησης των αποφάσεών τους, αφήνουν σε μερικές περιπτώσεις το λαό να παίρνει αποφάσεις εκτελεστικού τύπου.
     Για να κατανοήσουμε καλύτερα την τεράστια διαφορά μεταξύ των αποφάσεων καθοριστικού και εκτελεστικού τύπου να φέρουμε το εξής παράδειγμα:
Κάποιοι κλείνουν μερικούς ανθρώπους σε μια στενή φυλακή. Αποφάσισαν και είχαν τη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να τους δίνουν ένα πρωινό και ένα γεύμα. Επίσης αποφάσισαν να τους δίνουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο.
Και λένε στους κρατούμενους: Έχετε την ελευθερία να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε δύο ώρες συνολικά. Έχουμε δημοκρατία, το σύστημά μας είναι δημοκρατικό και γι αυτό θα γίνει ότι θέλει η πλειοψηφία.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα, αστικά ή "σοσιαλιστικά", που αυτό αποκαλούνται δημοκρατικά ή αυτό ονομάζονται δημοκρατίες, στην ουσία εμπίπτουν στο τελευταίο παράδειγμα. Οι λίγοι, μια μειοψηφία κρατά για τον εαυτό της την εξουσία να λαμβάνει τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου και να τις επιβάλλει στο λαό. Και οι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, συμπυκνώνονται πρακτικά στο σύνολο των «νόμων».  Από την άλλη για να έχει και ένα δημοκρατικό προφίλ η ολιγαρχία, αφήνει στο λαό να παίρνει κάποιες αποφάσεις (όπως σε γειτονιές, σε Δήμους, σε σωματεία κλπ) αλλά αυτές οι αποφάσεις είναι εντός των αυστηρών προδιαγραφών που έχει θέσει η ίδια η μειοψηφία. Στην ουσία τα πολιτικά συστήματά τους είναι ολιγαρχικά.
Το να αφήνουν το λαό, σε μερικές περιπτώσεις, να συμμετέχει στη λήψη εκτελεστικού τύπου αποφάσεων, είναι το «τυρί» στη «φάκα» της ολιγαρχίας.

Για να έχουμε λοιπόν δημοκρατική κοινωνία και δημοκρατικές συλλογικότητες θα πρέπει να αποκλεισθεί οποιαδήποτε πιθανότητα σε ένα κάποιο μέρος του ΟΛΟΥ (βουλευτές, συμβούλια, σύνεδροι κλπ) να παίρνει και να επιβάλλει τις αποφάσεις ΟΥΣΙΑΣ που να αφορούν στο ΟΛΟΝ (σώμα). Δηλαδή να μην μπορεί καμιά μειοψηφία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Όμως το μέρος του όλου (σύμβουλοι, σύνεδροι) μπορεί να λάβει εντολή από το όλον για να παίρνει αποφάσεις μόνο εκτελεστικές και μέσα στα πλαίσια μιας απόφασης ουσίας, μιας καθοριστικής απόφασης που θα έχει λάβει προηγουμένως το όλον, ο λαός.
Αν το μέρος  παίρνει αποφάσεις ουσίας για το όλον τότε ακυρώνει τη Δημοκρατία ΑΚΥΡΏΝΕΤΑΙ η εξουσία του όλου.
 

Απ την άλλη, αν μελετήσουμε την μέχρι τώρα πορεία όλης της ιστορικής εμπειρίας των απελευθερωτικών κοινωνικών κινημάτων μέχρι και την κατάληξή τους θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Οι καταπιεσμένες κοινωνίες κάτω από ορισμένες συνθήκες (ισχυρά προβλήματα) έκαναν εξεγέρσεις και επαναστάσεις για να απελευθερωθούν από κάποιο βαρύ ζυγό.
Πιο περιεκτικά μπορούμε να πούμε ότι προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τρία στάδια. Πρώτον να ρίξουν ή να εξοντώσουν τις συγκεκριμένες εξουσίες οι οποίες ήταν η αιτίες των μεγάλων  και συγκεκριμένων αδιεξόδων τους,
δεύτερον να βάλουν στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησής τους (με ρόλο νομοθετικό και εκτελεστικό) κάποιους άλλους (και όχι τους ίδιους), που συνήθως ήταν οι μπροστάρηδες, οι πρωτοπόροι της επανάστασης και τους οποίους θεωρούσαν ηθικά ακέραιους, νοητικά ικανούς, με ένα καλύτερο κοινωνικό φιλολαϊκό όραμα που αφορούσε και στη λύση  μεγάλων προβλημάτων και στην περαιτέρω πορεία της κοινωνίας.
Kαι τρίτον να άρουν τις αιτίες των συγκεκριμένων άμεσων πολύ μεγάλων προβλημάτων τους που τους είχε προκαλέσει η προηγούμενη εξουσία. Να ξεπεράσουν δηλ. τα πολύ πιεστικά προβλήματα που βίωναν στο παρόν.
Που κατέληξαν όμως ΟΛΕΣ οι επαναστάσεις οι οποίες κατόρθωσαν αρχικά να υλοποιήσουν τα δύο πρώτα στάδια ή ακόμα και το τρίτο;
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαμε επιστροφή περίπου στο ίδιο  σημείο εκκίνησης. Ο κάθε λαός σαν Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει ξανά την ίδια κοπιαστική ανηφορική πορεία γιατί  λίγο καιρό μετά την νίκη της επανάστασης μια νέα πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είχε εγκαθιδρυθεί παίρνοντας τις θέσεις των παλιών ολιγαρχιών και ο πρώην επαναστατημένος λαός έμπαινε πάλι  κάτω από κάποιους και στην άκρη. Μια νέα ολιγαρχική γραφειοκρατία είχε αντικαταστήσει την παλιά. Κάποιοι άλλοι έπαιρναν πάλι τις καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή του.  Φτού λοιπόν και απ την αρχή.
Η ανισοκατανομή της πολιτικής δύναμης (ολιγαρχικές λειτουργίες)  μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας  (κοινωνικής) οδηγεί νομοτελειακά σε ανισοκατανομή  οικονομικής δύναμης. Και το αντίστροφο. Η ανισοκατανομή οικονομικής δύναμης επιφέρει ανισοκατανομή πολιτικής δύναμης.(είναι ευνόητο ότι ο οικονομικά ισχυρότερος διαθέτει και χρήμα και την ικανότητα εκβιασμού στους εξαρτώμενους του με αποτέλεσμα την πρόκληση ανισοκατανομής της πολιτικής δύναμης).

Σημείωση: Εδώ οι ολιγαρχικοί κάθε είδους (δεξιά και «αριστεροί») όταν μιλάνε για «συμμετοχική δημοκρατία» ή για άμεση Δημοκρατία ή για αυτοδιαχείρηση ή για Δημοκρατία από τα κάτω κλπ, εννοούν κατά βάθος ότι τις καθοριστικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν αυτοί της ηγεσίας - ηγεμονίας και τις αποφάσεις εκτελεστικού τύπου  να τις παίρνει ο λαός. Διαπράττουν μια διαρκή απάτη.
Όποιος δεν έχει την εξουσία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι εκ των πραγμάτων εκτελεστικό όργανο εκείνων που έχουν την εξουσία να το κάνουν, είναι όργανά τους.

ΟΕΝΔΕΛ  -  ΕΚΚ

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ)