bezedakos

bezedakos

25 Αυγούστου 2016

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ - ΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ-

(Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ,  ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΟΠΟΥ  Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. Αυτός είναι ο πιο πλήρης ορισμός της δημοκρατίας.)



ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
 Εξουσία, στο επίπεδο των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι η δύναμη κάποιου υποκειμένου με την οποία κατορθώνει,  δια του καταναγκασμού, να επιβάλλει τη θέλησή του σε άλλους ανθρώπους.
Η δύναμη λοιπόν του καταναγκασμού (απειλή για χρήση, ή χρήση βίας ή αντιβίας-δες κείμενο τι είναι βία και τι είναι αντιβία- ) είναι η εξουσία  και η οποία είναι το μέσον για να μπορεί κάποιο ανθρώπινο υποκείμενο (ατομικό ή συλλογικό) να επιβάλλει τη θέλησή του σε άλλους ανθρώπους που έχουν διαφορετικές θελήσεις.Η επιβολή της θέλησης δια του καταναγκασμού είναι απαραίτητο στοιχείο στον ορισμό της εξουσίας και τούτο γιατί υπάρχει και η επιβολή της θέλησης δια της πειθούς.

Στο κοινωνικό επίπεδο,  η μέγιστη εξουσία είναι ο  ένοπλος εκτελεστικός μηχανισμός. (Εδώ δεν  εξετάζουμε το αν υπάρχει ή όχι απόλυτη εξουσία αλλά το ποια είναι η μεγαλύτερη.)

                  Εξουσία και συστήματα οργάνωσης της κοινωνίας
Τι είναι δημοκρατία;

Μήπως δημοκρατία είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας στο οποίο την εξουσία την κατέχουν οι λίγοι ή είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας στο οποίο την εξουσία την κατέχουν οι πολλοί; (λαός;) Δηλαδή οι λίγοι επιβάλλονται δια του καταναγκασμού στους πολλούς ή οι πολλοί επιβάλλονται δια του καταναγκασμού στους λίγους;
Αν όμως συμφωνήσουμε ότι δημοκρατία είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας όπου ο λαός κατέχει την εξουσία δηλαδή όπου ο λαός (σαν ρευστή πλειοψηφία) κατορθώνει δια του καταναγκασμού να επιβάλλει τη θέλησή του σε άλλους –λίγους- ανθρώπους (είτε στους εκλεγμένους είτε στους μη εκλεγμένους  ανήκοντες σε μια ρευστή μειοψηφία ) τότε σίγουρα, τα κοινοβουλευτικά ή τα στρατιωτικά φασιστικά συστήματα δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη δημοκρατία, αφού ο λαός σε αυτά δεν κατέχει τη μέγιστη εξουσία άρα δεν έχει καμιά πραγματική εξουσία.
Δηλαδή δεν κατέχει τον ένοπλο μηχανισμό και επομένως δεν μπορεί να επιβάλλει δια του καταναγκασμού τη θέλησή του ούτε πάνω στους εκλεγμένους του  ή μη εκλεγμένους του ή πάνω στις άλλες μειοψηφικές θελήσεις.
 Και όταν λέμε δεν κατέχει τον ένοπλο μηχανισμό εννοούμε ότι τα μέρη αυτού του μηχανισμού (πχ αστυνομία, στρατός) δεν υπακούουν στη θέληση  της πλειοψηφίας του λαού αλλά στη θέληση μιας σταθερής μειοψηφίας.
Αυτό γίνεται γιατί ο λαός δεν έχει το δικό του κατάλληλο ένοπλο μηχανισμό όπου (βρισκόμενος στην κορυφή του συνολικού ένοπλου μηχανισμού) με την απειλή ή και τη χρήση αντιβίας  να καταναγκάζει τα άλλα μέρη του  ένοπλου μηχανισμού να υπακούουν στις διαταγές του. 
Δεν έχει καμιά σημασία αν τα άτομα που πλαισιώνουν τον ένοπλο μηχανισμό προέρχονται από την εργατική τάξη ή γενικά από το λαό (Όλοι οι ολιγαρχικοί στρατοί και οι αστυνομίες πλαισιώνονται από άτομα του λαού). Σημασία έχει το ποιος βρίσκεται στην ηγεσία του μηχανισμού και να έχει την πρακτική δυνατότητα να επιβάλει τη θέλησή του δια του καταναγκασμού στον υπόλοιπο μηχανισμό και δια μέσου αυτού να μπορεί να επιβάλλεται καταναγκαστικά στις διάφορες μειοψηφίες ή στα άτομα των αντιπροσώπων του. (Δες κείμενο: «Πως θα μπορούσε πρακτικά η ένοπλη εκτελεστική να ανήκει στο λαό» )
- Αν δημοκρατία σημαίνει εξουσία του λαού τότε Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  ΕΙΝΑΙ,  ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ,  ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ  ΟΠΟΥ  Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (Και σαν απόρροια-μονόδρομος  αυτού  θα κατέχει και θα ελέγχει και τις άλλες εξουσίες,  πχ  την νομοθετική. Ετούτος είναι ο πιο πλήρης ορισμός της δημοκρατίας)
Χωρίς την κατοχή από το λαό της ένοπλης εκτελεστικής ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΕΙ  ΙΧΝΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δηλαδή δεν υπάρχει εξουσία του λαού - .

ΕΝΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΚΛΕΓΕΙ ΚΆΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. (Εκλογή χωρίς επιβολή είναι πράξη άνευ νοήματος, είναι η μέγιστη απάτη. Είναι σαν τη βίωση μόνο μέσα από τις ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ.) Άλλωστε οι ολιγαρχικές εκλογές του κοινοβουλευτισμού είναι θεσμοθετημένη επιλογή των ολιγαρχικών με καταναγκαστική επιβολή στους λαούς (για να προκαλέσουν την αυταπάτη στους λαούς ότι έχουν εξουσία). Οι λαοί δεν επέλεξαν ποτέ μεταξύ αυτής της πρότασης των ολιγαρχικών και της πρότασης του να κατέχουν την εξουσία οι ίδιοι και έτσι να μπορούν να επιβάλλονται δια του καταναγκασμού στους εκλεγμένους τους. Και φυσικά η ολιγαρχία δεν θα θελήσει ποτέ την υλοποίηση του τελευταίου γιατί απλά δεν θέλει να αυτοκτονήσει.
Όταν ο λαός δεν κατέχει την ένοπλη εκτελεστική δεν κατέχει καμιά εξουσία και επομένως δεν υπάρχει πρακτικά δημοκρατία.
Όλα τα υπόλοιπα  είναι λόγια για εξαπάτηση των λαών, όλα τα υπόλοιπα είναι ολιγαρχικές απάτες.

Αντίθετα στα ολιγαρχικά συστήματα οργάνωσης της κοινωνίας, οι εκλεγμένοι ή μη εκλεγμένοι ή άλλες σταθερές μειοψηφίες έχουν την εξουσία και επιβάλλουν τη θέλησή τους δια του καταναγκασμού  (χρήση ή απειλή χρήσης βίας) πάνω στις κοινωνικές πλειοψηφίες. 
Για να λέγαμε ότι ο λαός έχει την εξουσία και επομένως υπάρχει δημοκρατία(πχ στη χώρα μας),  θα έπρεπε τα γεγονότα να ήταν κάπως έτσι. Πχ ο λαός να είχε πράγματι καταναγκάσει  την κυβέρνηση (δια της απειλής ή της χρήσης αντιβίας) να μετατρέψει σε ΝΑΙ το αρχικό του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ή θα είχε καταναγκάσει την κυβέρνηση να καταργήσει το ΕΚΑΣ ή οι άλλες προηγούμενες, ας πούμε, κυβερνήσεις θα έπρεπε να είχαν καταναγκαστεί από το λαό να του μειώσουν τις συντάξεις , να μειώσουν τους μισθούς, να καταργήσουν τις δεκατέσσερις συντάξεις, να καταργήσουν το οχτάωρο, να πετάξουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο στην ανεργία, να μην πληρώνονται οι υπερωρίες όπως παλαιότερα ή θα είχε καταναγκάσει τους βολευτές να παίρνουν υψηλούς μισθούς ή οι τραπεζίτες να κερδίζουν δισεκατομμύρια κοκ. Και για να λέγαμε πχ ότι ο γαλλικός λαός έχει την εξουσία θα έπρεπε ο λαός να είχε καταναγκάσει την κυβέρνησή του να φτιάξει αυτόν το νόμο για τα εργασιακά…. και παίζοντας το θέατρο του παραλόγου, ο λαός να κατέβαινε μετά σύσσωμος στους δρόμους για να βρίζει τον εαυτό του που κατανάγκασε τους κυβερνήτες του!!!
Έγινε  όμως  κάτι τέτοιο ή έγινε το ακριβώς αντίθετό του; Μήπως οι λίγοι κατανάγκασαν  το λαό να υποστεί όλα τα πιο πάνω; Φυσικά και ισχύει το τελευταίο. Οι λίγοι έχουν στα χέρια τους την ένοπλη εκτελεστική εξουσία η οποία είναι η βασική, η πρώτη  εξουσίαΕίναι η εξουσία των εξουσιών γιατί μόνο πάνω σε αυτή μπορούν να στηριχτούν όλες οι άλλες μορφές εξουσιών (πχ η οικονομική). Ετούτη  η πραγματικότητα,  δηλαδή η κατοχή της εξουσίας από τους λίγους, είναι η πηγή όλων των δεινών κοινωνικής προέλευσης  για τους λαούς. 
Και κάποιος  με στοιχειώδη λογική, όταν είχε μπροστά του αυτά  τα στοιχεία, θα συμπέραινε με μεγάλη ευκολία ότι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ  ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ είναι πριν από όλα η κατάκτηση της εξουσίας από τους ίδιους τους λαούς, δηλαδή η κατάκτηση πρωτίστως της ένοπλης εκτελεστικής. Αυτό θα έπρεπε να είναι το κεντρικό πρόταγμα των λαϊκών κινητοποιήσεων.   (Όμως οι δεξιές και οι αριστερές ολιγαρχικές συλλογικότητες κάνουν τα πάντα για να μη φθάσει η κοινωνική συνείδηση σε τούτο  -το μοναδικό- απελευθερωτικό συμπέρασμα και έτσι να μην μπει σαν πρόταγμα για υλοποίηση.)
Το  σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας που ισχύει στην πραγματικότητα, είναι το διαλεκτικά αντίθετο της δημοκρατίας. Το σύστημα είναι κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.
Αλλά  το συγκεκριμένο ολιγαρχικό σύστημα αποκαλεί τον εαυτό του δημοκρατία. Δηλαδή εξουσία του λαού. Φυσικά το κάνει για να προκαλέσει σύγχυση στην κοινωνική συνείδηση. Το κάνει γιατί φοβάται το ξύπνημα του λαού από την παρατεταμένη καταναγκαστική χειμερία νάρκη στην οποία τον έχουν βάλει δια των απειλών ή τη χρήση βίας και της προπαγάνδας τους.

Όλοι  οι ηγέτες των υπαρκτών ή των μελλοντικών  κομμάτων που δεν βάζουν για κεντρικό πρόταγμα το "ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ", είναι και θα αποδεικνύονται τελικά μεγάλοι απατεώνες, μεγάλοι εγκληματίες. 



ΥΓ
Όμως δεν είναι μόνο οι δυνάμεις της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας  (αστικά κόμματα και οι άλλοι  παρατρεχάμενοι των αστών) που εξαπατούν το λαό με το να αποκαλούν αυτό το άκρως ολιγαρχικό σύστημα δημοκρατία και προκαλούν τεράστια ζημιά στο εργατικό και το λαϊκό κίνημα.
Οι αστοί, τους καλύτερους συμμάχους στην πρόκληση σύγχυσης και θολώματος των νερών της κοινωνικής συνείδησης,  τους έχουν βρει και στις άλλες ολιγαρχικές δυνάμεις που αυτό αποκαλούνται «αντισυστημικές». Αυτά τα διάφορα  «κομμουνιστικά» κοινοβουλευτικά ή εξωκοινοβουλευτικά κόμματα (ηγεσίες) εξαπατούν τους λαούς και τα απλά μέλη τους ή τους οπαδούς τους, για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους ολιγαρχικούς στόχους. Αποκαλούν άμεσα  τον κοινοβουλευτισμό είτε δημοκρατία είτε αστική δημοκρατία είτε αντιπροσωπευτική δημοκρατία όπως  κάνουν και οι αστικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις. Και έμμεσα δείχνουν να αποδέχονται τον κοινοβουλευτισμό σαν εξουσία του λαού – δημοκρατία- αφού ενίοτε καλούν το λαό στην ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της δημοκρατίας, δηλαδή υπεράσπιση της αστικής κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας. (Υπεράσπιση κάποιου πράγματος ανύπαρκτου ή υπεράσπιση της ολιγαρχικής ουσίας;).
1. Χαρακτηρίζουν – ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία.
‘Όμως με την έννοια δημοκρατία εννοούν την εξουσία των πολλών ή την εξουσία των λίγων; Αν εννοούν εξουσία των πολλών τότε τα κοινοβουλευτικά συστήματα (και στη βάση του τι είναι εξουσία) όχι μόνο δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την εξουσία του λαού αλλά είναι ακριβώς το αντίθετό της.( Και την εξουσία των λίγων πως την ονομάζουνΠοιο είναι το διαλεκτικά αντίθετό της; Δεν έχει θέση εδώ η διαλεκτική για την οποία  τόσο κόπτονται; Εδώ κάνουν εξαίρεση στη διαλεκτική;  Η δημοκρατία είναι η μοναδική έννοια μέσα στον υλικό κόσμο που δεν έχει το αντίθετό της; Τέτοια κατάπτωση;)
Τώρα αν κάποιοι βιαστούν να απαντήσουν, λέγοντας ότι το αντίθετό της δημοκρατίας είναι η έννοια της δικτατορίας, εκτός από το γεγονός ότι η η έννοια της δικτατορίας σημαίνει υπαγόρευση ή επιβολή και δεν σημαίνει κάποιο συγκεκριμένο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, πώς να καλύψουν την αντίφασή τους με την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου που χρησιμοποιούν κι η οποία σημαίνει εξουσία των πολλών – δημοκρατία όπως και οι ίδιοι ισχυρίζονται;)
Και αν με την έννοια δημοκρατία εννοούν την εξουσία των λίγων τότε γιατί δεν την αποκαλούν  με το όνομά της; Γιατί δεν την αποκαλούν ολιγαρχία; (Γιατί τη λέξη ολιγαρχία την χρησιμοποιούν μόνο για τους λίγους οικονομικά εύπορους και όχι για το θεσμικά συστήματα οργάνωσης της κοινωνίας  από τη στιγμή που χρησιμοποιούν την έννοια της δημοκρατίας γι αυτά τα συστήματα; Τι κρύβουν εδώ;)


2. Όμως οι πιο «τρελοί», οι πιο «κουφοί» χαρακτηρισμοί για τον κοινοβουλευτισμό (που στην ουσία του είναι ολιγαρχική δικτατορία) είναι οι χαρακτηρισμοί «αστική δημοκρατία» και «αντιπροσωπευτική δημοκρατία». Δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν πιο εξωπραγματικοί και πιο γελοίοι  χαρακτηρισμοί.  Τι να πρωτοπεί κανείς για τούτες τις ανόητες  εκφράσεις;
Πχ δημοκρατία σημαίνει εξουσία του λαού (των πολλών). Αν τώρα στην έκφραση αστική δημοκρατία αντικαταστήσουμε τη λέξη δημοκρατία με την έκφραση  εξουσία του λαού,  θα μας προκύψει  το «αστική εξουσία του λαού!!!!». Φράση που ακόμα και  σε σουρεαλιστική ποίηση δεν θα έμπαινε γιατί θα φαινόταν απόλυτα παράλογη.  Δηλαδή από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.  Ήτοι  ο λαός έχει την εξουσία που όμως αυτή την εξουσία την έχει  μια μειοψηφική τάξη, η αστική.  Ή ότι ο λαός έχει την εξουσία η οποία προέρχεται από την αστική τάξη και προορίζεται να υπηρετήσει την αστική τάξη;!!!! Τέλεια λογική συνάφεια !!!! (Η κατάληξη -ικος- θέλει να δείξει ή την προέλευση ή τον προορισμό ενός αντικειμένου ή και τα δύο μαζί.)Η άλλη απόλυτα παράλογη έκφραση είναι αυτή της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».
Λες και αντιπροσώπευση είναι η σχέση εκλογέα εκλεγμένου ή εντολέα εντολοδόχου  όπου ο τελευταίος (εκλεγμένος εντολοδόχος) κατέχει την πραγματική εξουσία δηλαδή μπορεί να επιβάλλεται δια του καταναγκασμού στον εκλογέα –εντολέα του!!!!! και όχι το ακριβώς αντίθετο. Τρελό; Και όμως..
Από την άλλη,  με την έκφραση «αντιπροσωπευτική δημοκρατία»,  αφήνουν να νοηθεί ότι υπάρχει και δημοκρατία χωρίς αντιπροσώπευση δηλαδή χωρίς εντολοδόχους – εκτελεστικά όργανα του λαού!!!
Ήτοι πρακτικά αυτό θα σήμαινε ότι αν πχ είχαμε δημοκρατία εδώ και στη Ρωσία και όταν θα θέλαμε να κάνουμε ανταλλαγή προϊόντων δεν θα υπήρχαν συγκεκριμένοι εντολοδόχοι με συγκεκριμένες εντολές για να υλοποιήσουν τις ανταλλαγές των προϊόντων αλλά είτε θα πήγαινε όλος ο λαός μας στη Ρωσία για να κάνει την ανταλλαγή ή ότι θα ερχόταν όλος ο Ρώσικος λαός εδώ!!! (Δες κείμενο: «Τι είναι αντιπροσώπευση»)
Και αφού δεν υπάρχει καμιά απολύτως αντιπροσώπευση του λαού στις κοινοβουλευτικές ολιγαρχικές δικτατορίες αυτοί επιμένουν («το τυρί κουμπάρε») με τούτες τις εκφράσεις που δεν έχουν καμιά υλική υπόσταση,  προκαλώντας  σύγχυση στο λαό προς τέρψη της αστικής ολιγαρχίας.


3. Γιατί όμως αυτός ο παραλογισμός στη χρήση ετούτων των εννοιών; Γιατί χρησιμοποιούν έννοιες με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από το πραγματικό. Ποια λογική εξυπηρετεί ετούτος ο παραλογισμός; Γιατί αποφεύγουν «όπως ο διάολος το λιβάνι» να ορίσουν τις έννοιες της δημοκρατίας, της αντιπροσώπευσης, της εξουσίας, της βίας, του δικαιώματος κλπ;  Ποιος και που είναι ο ορισμός τους;Οι περισσότεροι από τους ηγέτες των λενινιστικών κομμάτων  ξέρουν πολύ καλά ότι ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι δημοκρατία – εξουσία του λαού.  Ξέρουν επίσης ότι δημοκρατία σημαίνει εξουσία του λαού (όπως τη χρησιμοποιούσε ο Μαρξ) όμως  χρησιμοποιούν κάτι το παράλογο, ανύπαρκτο για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους άμεσους και έμμεσους στόχους. Οι άμεσοι στόχοι έχουν να κάνουν από το να παραμείνουν ολιγαρχικοί ηγέτες στο κόμμα τους μέχρι το να γίνουν αποδεκτοί από το σύστημα για να μπορούν να μπουν ή να στέκονται στη σημερινή ολιγαρχική σκηνή. Έμμεσος στόχος είναι η εγκαθίδρυση μελλοντικά μιας άλλης διαφορετικής μορφής ολιγαρχικού αντιλαϊκού συστήματος στην οποία θα έχουν ηγετικές θέσεις. Θέλουν την εγκαθίδρυση της κομματικής εξουσίας, του κομματικού μονοπωλιακού καπιταλισμού. Σε τούτο το σύστημα, στην κορυφή της ένοπλης εκτελεστικής θα είναι ανώτερα στελέχη του κόμματος και ταυτόχρονα η νομοθετική  θα ανήκει επίσης σε μια μειοψηφία ελεγχόμενη από το κόμμα. Δηλαδή όλη η εξουσία στην ηγεσία του κόμματοςΣε αυτούς τους λίγους θα ανήκει η πραγματική εξουσία. 
Και επειδή όμως για προπαγανδιστικούς λόγους δεν τους συμφέρει να ονομάζουν ολιγαρχικό το δικό τους πρόταγμα για την κοινωνία, το ονομάζουν δημοκρατικό. Ονομάζουν δημοκρατικό ένα σύστημα όπου οι λίγοι (ηγεσία του κόμματος) θα έχουν όλη την πραγματική εξουσία!!!  Μα πως θα μπορούσαν από τη μια να ονομάσουν το δικό τους σύστημα δημοκρατικό όταν οι λίγοι θα έχουν την εξουσία και να ονομάζουν το αστικό σύστημα ολιγαρχικό που επίσης οι λίγοι κατέχουν την εξουσία; Θα ήταν τεράστια αντίφαση. Έτσι ονομάζουν και το αστικό σύστημα δημοκρατικό και ξεμπερδεύουν από τη συγκεκριμένη αντίφαση. Όμως οι αντιφάσεις τους δεν αποφεύγονται. Στην πραγματικότητα πολλαπλασιάζονται. Για να το στηρίξουν αυτό, θα πρέπει να παραλογίζονται, να αντιφάσκουν και με το περιεχόμενων πάρα πολλών άλλων εννοιών οι οποίες σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τα συστήματα θεσμικής οργάνωσης της κοινωνίας. Να παραλογίζονται και να λένε κυριολεκτικά ανοησίες σχετικά πχ με το τι είναι αντιπροσώπευση, δικαίωμα, ελευθερία, νόμος, μέγιστη εξουσία κοκ. Και το κακό δεν είναι μόνο ότι αντιφάσκουν αλλά και το ότι αυτές οι ανοησίες περνάνε στα μέλη τους και το λαό και μπλοκάρουν την κοινωνική συνείδηση. Προκαλούν τεράστια σύγχυση και έτσι κρατάνε μακριά τους λαούς από το πραγματικό πρόταγμα που θα τους απελευθερώσει.
Κάποιοι από τις ηγεσίες των λενινιστικών κομμάτων ξέρουν πολύ καλά ότι έχουν τεράστιο ιδεολογικό κενό. Κενό που «κληρονόμησαν»  από τον Λένιν, κενό που τους προκάλεσε ο Λένιν. Το ίδιο κενό το αντιλαμβάνονται και αρκετά στελέχη τα και μέλη τους. Γι αυτό όλοι τους αποφεύγουν «σαν το διάολο με το λιβάνι» οποιαδήποτε συζήτηση αφορά τους ορισμούς ή τις σημασίες αυτών των εννοιών. Κανένας τους δεν έχει έναν ορισμό για τις έννοιες αυτέςΝιώθουν ότι δεν έχουν κανένα λογικό επιχείρημα και γι αυτό αποφεύγουν οποιαδήποτε σχετική αντιπαράθεση απόψεων. Κάνουν πράξη το «στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάνε για σχοινί ή  κρύβουν διαρκώς τα σκουπίδια κάτω από το χαλί».
Αυτοί των ηγεσιών δεν τολμούν να δώσουν το πραγματικό περιεχόμενο στις πιο πάνω έννοιες (όπως έκανε ο Λένιν) για δύο κυρίως βασικούς λόγους.
 Ο πρώτος αφορά το ξεσκέπασμα και το σίγουρο ξέφτισμα των αντιεπιστημονικών και των ντε φάκτο αντικοινοτιστικών θεωριών του Λένιν πάνω στις οποίες βασίζονται και οι ίδιοι. Ετούτες τις εξωπραγματικές αντιλήψεις για το περιεχόμενο των εννοιών της δημοκρατίας, της αντιπροσώπευσης κλπ τους τις δίδαξε ο αναθεωρητής (του Μαρξ )Λένιν και τις παπαγαλίζουν όπως παπαγαλίζουν οι θρησκευόμενοι τα διάφορα αναλλοίωτα ΔΟΓΜΑΤΑ.
 (Ο Λένιν μπορεί - πιθανόν - να ήταν καλοπροαίρετος όμως η σκέψη του ήταν τόσο αντιφατική, τόσο «κυκλοθυμική», τόσο αντιεπιστημονική, τόσο αντιμαρξική, τόσο αντικομμουνιστική, τόσο εμβρυική και θα ήταν ιστορικό παράδοξο αν δεν είχε οδηγήσει το κοινοτιστικό κίνημα στο Βατερλό που τελικά το οδήγησε.)
Ο δεύτερος λόγος είναι ο φόβος τους  ότι  ένα τέτοιο ξέφτισμα θα οδηγήσει αναπότρεπτα και στην απώλεια της προσωπικής τους εξουσίας-ματαιοδοξίας την οποία είτε κατέχουν τώρα μέσα στο κόμμα τους είτε ονειρεύονται να αποκτήσουν σε μια άλλη κοινωνία όπου θα έχει υπερισχύσει το δικό τους ολιγαρχικό, αντικοινοτιστικό μοντέλο.
Κρίμα, γιατί μέσα σε αυτά τα κόμματα και ομάδες είναι εγκλωβισμένα  από τα πιο υγιή, από τα πιο καλοπροαίρετα άτομα της κάθε κοινωνίας.
Τα εγκλωβισμένα καλοπροαίρετα μέλη και στελέχη πιστεύουν (απόλυτα) λαθεμένα ότι την κοινωνική αλλαγή, την λαϊκή απελευθέρωση μπορεί να την φέρει μια συνειδησιακά άψογη μειοψηφία-πρωτοπορία η οποία και θα πρέπει να κατακτήσει την εξουσία εξ ονόματος του λαού.
Τεράστιο λάθος που προέρχεται από την άγνοια του κοινωνικού νόμου που  χωρίς καμιά ιστορική εξαίρεση μας λέει ότι: Όταν μια οποιαδήποτε μειοψηφία πάρει την εξουσία μετατρέπεται αυτόματα σε νέο δυνάστη του λαού. (Δες κείμενο: «ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΝΕΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΤΑΞΗ»)
Αν κάποιος καλοπροαίρετος κοινωνικός αγωνιστής αγνοεί αυτό το νόμο είναι σαν να αγνοεί την ιατρική ένας χειρουργός


Όμως το πλήρωμα του χρόνου έχει φθάσει.  Οι αντικοινοτιστικές, οι  κυκλοθυμικές και αντιεπιστημονικές απόψεις του Λένιν, (που φθάνουν στο απόγειό τους με το βιβλίο του «κράτος και επανάσταση») τις οποίες αναμασούν οι σημερινοί οπαδοί του, αναπότρεπτα θα ξεφτίσουν και θα μπουν στο κατάλληλο μουσείο.
Έχει έρθει η εποχή όπου θα επαναδομηθεί το παγκόσμιο κοινοτιστικό κίνημα και φυσικά το αντίπαλο δέος προς το ολιγαρχικό αστικό σύστημα και αυτό μπορεί να γίνει με το πέταγμα στα σκουπίδια των Λενινικών κυκλοθυμικών θεωριών.

ΕΚΚ - ΟΕΝΔΕΛ

11 Αυγούστου 2016

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ

                                                    Α


                            «Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ»

           (ΚΑΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ)

          Σε τούτο το κείμενο θα αναφέρουμε περιεκτικά, περιληπτικά και πολύ σύντομα για το τι είναι το αντίπαλο δέος και για την απόλυτη ανάγκη να αντιτάσσεται από τους λαούς αυτό το αντίπαλο δέος σαν απειλή κατά της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος.


Ερωτήσεις:
Γιατί τα τελευταία 25 χρόνια, παρά τις τεράστιες κινητοποιήσεις των εργαζόμενων  του λαού μας και όλων των λαών του κόσμου για την διεκδίκηση διάφορων αιτημάτων όχι μόνο δεν επέφεραν (συνολικά) θετικά αποτελέσματα για τους λαούς αλλά αντίθετα είχαμε μια σταδιακή χειροτέρευση;
Γιατί την ίδια κατάληξη είχε και η ψήφος  των λαών, μέσα στα πλαίσια του ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού, προς διάφορα «προοδευτικά», «αριστερά» ή και πολύ «ριζοσπαστικά κόμματα»; Γιατί αυτά τα κόμματα, ακόμα και όταν πήραν την κυβέρνηση αποδείχθηκαν ότι ήταν ίδια με τα άλλα και σε μερικές περιπτώσεις ήταν και χειρότερα; Γιατί οι ολιγαρχικές εκλογές έχουν αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι μια τεράστια απάτη σε βάρος των λαών;
Γιατί η παγκόσμια και η ντόπια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία δεν υποχώρησε σχεδόν σε τίποτα;
Από την άλλη, γιατί κατά τον 19ο αιώνα και κυρίως τον 20ο, οι κινητοποιήσεις των λαών επέφεραν αρκετά θετικά αποτελέσματα και ενίοτε επέφεραν κάποιες μεγάλες κατακτήσεις (πχ 8ωρο, ασφάλιση, κοκ);
Τότε οι ολιγαρχικοί ήταν καλοί και υποχωρούσαν ενώ τώρα έγιναν ξαφνικά κακοί;
 Όχι βέβαια. Από πάντα ήταν ίδιοι επί της ουσίας.
Και αν πάμε πιο πίσω, γιατί κατά τον μεσαίωνα οι λαοί είχαν επίσης μηδαμινές κατακτήσεις ή τις περισσότερες φορές είχαν μια διαρκή επιδείνωση του επιπέδου της διαβίωσής τους;

Απαντήσεις:
Ξεκινώντας από το τέλος να πούμε ότι την περίοδο του μεσαίωνα δεν υπήρχε μια ιδεολογία, ένα πολιτικό σχέδιο για ανατροπή του τότε υπάρχοντος ολιγαρχικού πολιτικοοικονομικού συστήματος. Δεν υπήρχε κανένα τέτοιο σχέδιο που να λειτουργούσε σαν μεγάλη απειλή για την ύπαρξη του συστήματος. Δεν υπήρχε ένα τέτοιο σχέδιο που να λειτουργεί «υπόγεια» μέσα στην κοινωνία και έτσι στην περίπτωση που οι ολιγαρχικοί ήθελαν «να παρατραβήξουν το σχοινί», αυτό να τους προκαλούσε  φόβο. Το φόβο μήπως οι λαοί θα προσανατολιστούν και θα οργανωθούν στη βάση αυτού του σχεδίου και έτσι να συντρίψουν ενδεχομένως την ύπαρξη των ολιγαρχικών. Δεν υπήρχε μια τέτοια απειλή και έτσι οι ολιγαρχικοί αλώνιζαν. (Το πολύ πολύ οι λαοί, αν ήταν δυσαρεστημένοι να πήγαιναν  πίσω από κάποιον άλλο αυτοκράτορα ο οποίος με τη σειρά του θα τους περιέπαιζε όπως ο προηγούμενος.)

Όμως γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται διαφορετικά. Μια ιδεολογία και ένα πολιτικό σχέδιο σκοπεύει στην ανατροπή και την εξαφάνιση του ολιγαρχικού ταξικού συστήματος. Είναι η κομμουνιστική ιδεολογία. Η απειλή για το σύστημα διαμορφώνεται (από τον Μαρξ) σε πολύ υψηλά θεωρητικά επίπεδα.
Το 1871 οι εργαζόμενοι του Παρισιού καταλαμβάνουν την εξουσία για 72 μέρες. Ηττήθηκαν τελικά. Όμως ο φόβος είχε πια φωλιάσει για τα καλά μέσα στο παγκόσμιο σύστημα της ολιγαρχίας.
 Το 1886 γίνονται απεργίες στην Αμερική. (600.000 εργάτες). Σχετικά λίγοι. Σχετικά πολύ λίγοι  ήταν και οι οργανωμένοι πίσω από συλλογικότητες με αταξικό πρόταγμα (κομμουνιστές, αναρχικοί κλπ).
Όμως  εδώ, στο προτασσόμενο δέος της ολιγαρχίας αντιτασσόταν πια από τους εργαζόμενους το αντίπαλο δέος, αντιτασσόταν η λαϊκή απειλή.
Έτσι μετά από αιματηρές συγκρούσεις (ματωμένη πρωτομαγιά) οι ολιγαρχικοί, μετά από λίγο καιρό, έκαναν μια τεράστια υποχώρηση. Αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν το δικαίωμα της οχτάωρης εργασίας για τους εργαζόμενους.
Οι λίγοι, με τον «υπόγειο» αγώνα τους, τους εξανάγκασαν να υποχωρήσουν και όχι επειδή κάποιο κόμμα είχε ανεβασμένα ποσοστά!!!
Ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση που είχε γίνει ποτέ μέσα στα ιστορικά πλαίσια των ταξικών κοινωνιών.
Και όμως. Αρκούσαν οι λίγοι οργανωμένοι, σε συνδυασμό με το πρόταγμα – σχέδιο για μια άλλη κοινωνία για να τους οδηγήσει στην κατάκτηση του 8ωρου. Η πρόταση για εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνίας (σε κάποιο σημείο του κοντινού ή μακρινού μέλλοντος) όπου θα έσβηνε εντελώς την παλιά, οδήγησε την τότε ολιγαρχία να δεχθεί τα αιτήματα των εργατών,. Τα δέχθηκε για να τους κατευνάσει και να αποφευχθεί έτσι το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν περισσότεροι εργάτες την επαναστατική ιδεολογία.
«Ο φόβος φυλάει τα έρμα».

Μετά, το 1917 έγινε η Οκτωβριανή επανάσταση. Οι μπολσεβίκοι με ηγέτη τον Λένιν είχαν την ΠΡΟΘΕΣΗ να προχωρήσουν προς μια αταξική κοινωνία (με αντίθετο όμως σχέδιο από εκείνο του Μαρξ για το πολιτικό σύστημα το σχετικό με την κοινωνία που θα έπρεπε να φτιαχτεί μετά την νίκη της επανάστασης).
Η νίκη αυτή δυνάμωσε το φόβο της παγόσμιας οικονομικοπολιτικής ολιγαρχίας. Το αντίπαλο δέος μεγεθύνθηκε πολύ.
Οι ολιγαρχικοί μέσα σε κάθε χώρα του υπόλοιπου κόσμου έκαναν τα πάντα για να μην αφήσουν τους εργαζόμενους να ακολουθήσουν το παράδειγμα της ΣΕ. Έτσι μπροστά σε διάφορα αιτήματα των εργαζομένων υποχωρούσαν ευκολότερα. Ακόμα και στρατιωτικά ολιγαρχικά καθεστώτα έκαναν παραχωρήσεις στους εργαζόμενους για να αποφύγουν μια μελλοντική εξαφάνιση του συστήματος.
Πχ ο φασίστας Μεταξάς το 1936 φοβούμενος τα «υπόγεια»  ρεύματα της εποχής, για μια αταξική κοινωνία, φοβούμενος την επέκταση του «μπολσεβικισμού», αναγκάστηκε να προχωρήσει στην υλοποίηση  (παλαιότερου) νόμου για την κοινωνική ασφάλιση (ΙΚΑ). Η «αόρατη» απειλή τον εξανάγκασε και όχι επειδή κάποιο κόμμα είχε ανεβασμένα ποσοστά. (Τα είχε καταργήσει τα κόμματα.)

Και αν πάμε μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο θα δούμε ότι το σχέδιο Μάρσαλ δηλαδή η πολύ μεγάλη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ για ανάπτυξη των ευρωπαϊκών χωρών που συνόρευαν με τις «κομμουνιστικές» χώρες, έγινε αποκλειστικά για να αποφευχθεί η επέκταση του κομμουνιστικού κινδύνου. Έτσι δημιουργήθηκε η δυνατότητα να ανέλθει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων σε αυτές τις χώρες. Ειδική προσοχή έδωσαν στις Σκανδιναβικές χώρες. Με το σχέδιο αυτό προσπάθησαν να ανεβάσουν πολύ το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων τους για να λειτουργήσει σαν ανάχωμα στην επέκταση του "κομμουνισμού".

Για να μη μακρηγορούμε, μπορούμε να πούμε ότι οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη κατάκτηση των εργαζομένων σε παγκόσμιο επίπεδο γινόταν όχι  εξ αιτίας της καλής προαίρεσης των ολιγαρχικών αλλά εξ αιτίας του εξανακασμού τους, εξ αιτίας του φόβου τους από μια μεγάλη αντίπαλη απειλή η οποία κατευθυνόταν κατά της ύπαρξής τους. Από τον πιθανό φόβο του θανάτου του συστήματος και όχι εξ αιτίας κάποιων καλών ολιγαρχικών.

(Φυσικά οι ολιγαρχικοί αρνούνται αυτή την πραγματικότητα παρόλο που την γνωρίζουν πολύ καλά. Δεν ήθελαν και δεν θέλουν ετούτη η αλήθεια να μπει στη συνείδηση των υπηκόων για τους προφανείς λόγους.)

«Πόλεμος πατήρ πάντων» έλεγε ο Ηράκλειτος. «Η βία είναι η μαμή της ιστορίας» έλεγε ο Μαρξ ή «η ταξική πάλη» κλπ.
Από το επίπεδο των μεγεθών του δέους και του αντίπαλου δέους, από το συσχετισμό αυτών των αντίπαλων δυνάμεων (μέσα στα ταξικά - ολιγαρχικά συστήματα) εξαρτώνται οι κατακτήσεις  ή οι απώλειες των λαών.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ. ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ!!!

         Η Αρχή του αντίπαλου δέους λέει: « Το μέγεθος των λαϊκών κατακτήσεων ή  των λαϊκών απωλειών στο παρόν, εξαρτάται από το μέγεθος της απειλής που αντιτάσσουν οι λαοί απέναντι στην ΥΠΑΡΞΗ της παγκόσμιας και τοπικής ολιγαρχίας».Μετά το 1990 και μέχρι σήμερα ζούμε μέσα σε πλαίσια ΣΧΕΔΟΝ ανυπαρξίας αντίπαλου δέους. Μετά τη πτώση του λενινιστικού μοντέλου έμεινε σχεδόν μόνο του το δέος και κυριαρχεί. Αλωνίζει άφοβα και κατασπαράσσει την ανθρωπότητα. Από αυτή την άποψη βρισκόμαστε σε ένα νέο μεσαίωνα. Οι κατακτήσεις των εργαζομένων του τελευταίου 1,5 αιώνα παίρνονται πίσω η μιά μετά την άλλη και η ανθρωπότητα οδηγείται στην εξαθλίωση. Το οχτάωρο έχει καταργηθεί ήδη στις περισσότερες χώρες και τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλο και περικόπτονται. Ακόμα, δεκάδες άλλες κατακτήσεις έχουν ήδη εξαφανιστεί. ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΓΙΑΤΙ
ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ
.

Το λενινιστικό μοντέλο, σαν πρόταγμα για μια άλλη κοινωνία έκανε τα τελευταία βήματα του κύκλου του το 1990.
Αποδείχθηκε ιστορικά ότι η πρόθεσή του δεν συμβάδιζε με το σχέδιό του και αυτό δεν συμβάδιζε με τις απαιτήσεις της ιστορικής  πραγματικότητας. Η σχεδόν απόλυτη διαφορετικότητά του από το Μαρξικό πρόταγμα οδήγησε τα κινήματα σε μια τεράστια ήττα. (Το γιατί και το πως σε άλλα κείμενα)
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΓΙΑ ΚΆΘΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ, Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ, Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΤΟΠΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ.Η ύπαρξη του αντίπαλου δέους έχει διπλό σκοπό.
Ο πρώτος και κυριότερος σκοπός είναι αυτός του να απελευθερώσει  μια μέρα τους λαούς από τη σκλαβιά της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας. Να τους απελευθερώσει  σε κάποιο χρονικό σημείο του μέλλοντος (κοντινού ή μακρύτερου) ανάλογα με τις συνθήκες.
Να τους απελευθερώσει από τα χιλιάδες δεινά που υφίστανται εξ αιτίας της ολιγαρχικής εξουσίας.
Ο δεύτερος σκοπός είναι η κατάκτηση από τους λαούς κάποιων δικαιωμάτων στο σήμερα. Η κατάκτηση κάποιων ανακουφίσεων στο σήμερα και κατά τη διάρκεια της πορείας του αγώνα μέχρι την τελική νίκη.
ΜΟΝΟ η πρόταση για μια ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας στο ΑΥΡΙΟ,  μπορεί να ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΕΙ την ολιγαρχία να υποχωρεί σε λαϊκά αιτήματα του ΣΗΜΕΡΑ. (και φυσικά είναι απαραίτητο ένα κίνημα που θα προωθεί αυτή την πρόταση)ΜΟΝΟ έτσι μπορεί να υπάρξει κάποια ανάσα για τους λαούς στο παρόν.
Διαφορετικά οι όποιοι λαϊκοί αγώνες, οι όποιες κινητοποιήσεις , αν δεν συνοδεύονται από την πρόταση για μια νέα εντελώς διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας δεν θα έχουν τα προσδωκόμενα αποτελέσματα. Επίσης όποιες  και να είναι οι κομματικές επιλογές των λαών μέσα στα πλαίσια του συστήματος του ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού, θα αποδεικνύονται διαρκώς αυτάπάτες που καλλιεργούνται έντεχνα από τους απατεώνες του συστήματος.
Τέτοιες στάσεις είτε δεν θα επιφέρουν  απολύτως κανένα θετικό αποτέλεσμα για τους λαούς ή αν σε εξαιρετικές περιπτώσεις οι ολιγαρχικοί υποχωρούν σε κάτι (λόγω αντιθέσεων που θα έχουν μεταξύ τους), οι λίγες αυτές κατακτήσεις θα είναι σχετικά πολύ μικρής διάρκειας.
(Αν κανείς περιμένει να υπάρχουν σημαντικές λαϊκές κατακτήσεις δια μέσου ακτιβισμού που δεν συνδυάζεται άμεσα με το πρόταγμα απειλή, όπως πχ «όχι στη μείωση των συντάξεων – ΟΕΝΔΕΛ» ή δια μέσου της ενίσχυσης κάποιων κομμάτων που συμμετέχουν στο παιχνίδι της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και των εκλογών της – απάτη,  είναι σαν να περιμένει να αφήσει μια πέτρα από τα χέρια του και αυτή να κατευθυνθεί προς τον ουρανό.)
 



                                               
Β
          ΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ;Θα αναφερθούμε σε αυτά περιληπτικά και τροχιοδεικτικά.

1
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ - ΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ.
Η ιδεολογία, η πρόταση – σχέδιο για μια νέα κοινωνία θα πρέπει να οδηγεί απαραίτητα  στην πλήρη συντριβή του υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος και κάθε άλλου πιθανού ολιγαρχικού συστήματος σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο. (Και φυσικά οργάνωση του κινήματος σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο).
Και αφού σήμερα οι λίγοι καθορίζουν πλήρως τη ζωή των πολλών, η πρόταση του αντίπαλου δέους μπορεί να είναι ΜΟΝΟ εκείνη κατά την οποία οι πολλοί καθορίζουν τη ζωή των κοινωνιών.
Στρατηγικά, το πρόταγμα δεν θα πρέπει, σε καμία περίπτωση, να  επιδιώκει «καλυτερεύσεις» ή κάποιες αλλαγές (μεταρρυθμίσεις) μέσα στα πλαίσια του συστήματος  (ηλίθιος ρεφορμισμός) - γιατί αυτές οι αλλαγές είναι αδύνατες χωρίς τη διαρκή ύπαρξη αντίπαλου δέους -. Να μην επιδιώκει να «γρατσουνίσει», να μικροτραυματίσει ή να προκαλέσει κάποια προσωρινή δυσλειτουργία στο σύστημα (χωρίς να την συνοδεύει με την πρόταση για μια πλήρως αντιολιγαρχική κοινωνία) γιατί το σύστημα μπορεί και αφομοιώνει όλα αυτά και δυστυχώς « γελάει πάντα τελευταίο». 
Θα πρέπει να επιδιώκει την ολοκληρωτική εξαφάνιση της ουσίας του συστήματος και αυτή την επιδίωξη – πρόταγμα να την προβάλει ταυτόχρονα με την κάθε καθημερινή συγκεκριμένη διεκδίκηση (πχ «διαγραφή του χρέους-ΟΕΝΔΕΛ» δηλαδή διαγραφή του χρέους και Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς.)(Ένα παράδειγμα με μη αποτελεσματικές και με αποτελεσματικές απειλές:
Κάποιος βαδίζει νύχτα σε ένα δρόμο με τα παιδιά του. Ξαφνικά πετάγεται μπροστά του ένας πολύ αδύνατος κλέφτης και του λέει:
α. «Είμαι κλέφτης. Ξέρω ότι το πορτοφόλι σου έχει πολλά λεφτά. Σε παρακαλώ να μου το δώσεις». (παράκληση)
β. «Είμαι κλέφτης. Δώσε μου το πορτοφόλι σου διαφορετικά θα σας πετάξω αυτό το δοχείο με το λάδι και θα σας λερώσω». (μικρές βλάβες)
γ. Τραβάει ένα πιστόλι από την τσέπη του και λέει: « Δώσε μου το πορτοφόλι σου, διαφορετικά θα σκοτώσω τα παιδιά σου και εσένα».
Ποιά απειλή από τις τρεις θα είναι η πιο αποτελεσματική; Φυσικά η απειλή επί της  ύπαρξης.)

2. 
ΝΑ ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ ΛΟΓΙΚΑ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ – ΑΠΕΙΛΗΣ  ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.Εδώ χρειάζονται επιστημονικά επιχειρήματα αλλά εκλαϊκευμένα ώστε να κατακτάται με σχετική ευκολία η ιδεολογική συντριπτική υπεροχή του προτάγματος. Σχέδιο που να απαντά επιστημονικά ακόμα και σε «λεπτομέρειες» στον ιδεολογικό πόλεμο εναντίον της ολιγαρχίας. Να απαντά σε ΟΛΕΣ τις πτυχές του θέματος.
Το πρόταγμα λοιπόν να είναι επιστημονικά δομημένο αλλά και εκλαϊκευμένο   ώστε κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις να ανοίγει τη δυνατότητα να υιοθετηθεί από την πλειοψηφία του κάθε λαού. 
3. ΝΑ ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ (ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ)  ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΗ.

Ετούτο σημαίνει ότι ο σκοπός για μια άλλη κοινωνία όπου η εξουσία, η πολιτική κυριαρχία θα ανήκει στους λαούς, καθώς και οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίησή του, θα είναι μέσα στις δυνατότητες του ανθρώπου και ότι οι μόνοι μεταβλητοί παράγοντες θα είναι ο χρόνος και η ανθρώπινη προσπάθεια.
Πχ. Κάποιος βρίσκεται στην Αθήνα και θα ήθελε να βρεθεί σε 10 λεπτά στον Έβρο. Αυτό είναι αδύνατο στο τώρα,  εξ αιτίας του περιορισμένου χρόνου. Όμως είναι ανθρώπινα δυνατό να μεταβεί εκεί σε κάποιο χρόνο, ανάλογα με τις επιλογές του και την προσπάθειά του.
Θα πρέπει λοιπόν όλες οι προϋποθέσεις είτε αυτές αφορούν το στόχο της συντριβής του υπάρχοντος ολιγαρχικού συστήματος είτε αφορούν τις προϋποθέσεις – θεσμούς για να ανήκει (μετά τη συντριβή) ΟΛΗ η εξουσία στους λαούς, να είναι εφικτές με τα επιστημονικά δεδομένα του σήμερα.
Αν πχ κάποια συλλογικότητα προτείνει η νομοθετική εξουσία να ανήκει στο λαό δια μέσου τοπικών γενικών συνελεύσεων ή δια μέσου δημοψηφισμάτων αυτό ειναι  εντελώς ανέφικτο λόγω της πολυθεματικότητας και της πολυπλοκότητας των κοινωνικών θεμάτων του σήμερα. Και η ολιγαρχία μια τέτοια θέση δεν την παίρνει στα σοβαρά, δεν την παίρνει σαν απειλή.  (Κάτι τέτοιο είναι όμως εφικτό δια μέσου των κληρωτών νομοθετικών σωμάτων για κάθε ξεχωριστό θέμα – με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης -)

4. ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ
ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ
Το επαναστατικό κίνημα, για να είναι αντίπαλο δέος στο σύστημα δεν θα πρέπει να συμμετέχει στους κεντρικούς  θεσμούς της ολιγαρχίας (πχ ολιγαρχικό κοινοβούλιο, ολιγαρχικές εκλογές, ολιγαρχική κυβέρνηση κλπ).
Το σύστημα έχει όλους εκείνους τους μηχανισμούς για να ενσωματώνει, να εξουδετερώνει και να αφομοιώνει οποιαδήποτε προοδευτική ή επαναστατική φωνή.
Το κίνημα θα πρέπει να δρα από  έξω και πολεμικά ενάντια στους κεντρικούς ολιγαρχικούς θεσμούς


                                              Γ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΡΟΤΑΣΗ – ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ;

Ναι υπάρχει. Είναι το πρόταγμα σχέδιο για εγκαθίδρυση του ΟΕΝΔΕΛ.
(Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς.)
Είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο του πολιτικού  συστήματος της Δημοκρατικής Ρεπούμπλικας, δηλαδή της πραγματικής Δημοκρατίας.
Είναι η πρόταση δια μέσου της οποίας, όταν υλοποιηθεί, ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ κάθε ολιγαρχική εξουσία επί της κοινωνίας.
Επέρχεται η συντριβή της ουσίας της ύπαρξης του ολιγαρχικού συστήματος.
Είναι Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ που μπορεί να πετύχει το θάνατο των ολιγαρχικών συστημάτων.
Είναι το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο μπορούν, κατόπιν, να επέλθουν οι ζητούμενες σταδιακές αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις ανάλογα με τη διαμορφωμένη ιστορικά κοινωνική συνείδηση.

Είναι πρόταγμα επιστημονικά δομημένο ΣΧΕΔΟΝ σε όλες τις ζητούμενες πτυχές του.

Πρόταση αντίπαλου δέους υπάρχει αλλά αντίπαλο δέος με το ζητούμενο μέγεθος δεν υπάρχει ακόμα. Βρίσκεται στα πρώτα του βήματα.
Τώρα χρειάζεται η  κινηματική μεγέθυνσή του, παγκόσμια και τοπικά, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να λειτουργεί πραγματικά σαν αντίπαλο δέος στο παγκόσμιο και τοπικό ολιγαρχικό δέος και τελικά να απελευθερώσει τους λαούς από την ολιγαρχική ύαινα.

(Μερικοί άνθρωποι του λαού πιστεύουν ότι ένα πρόταγμα για μια κοινωνία όπου  όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία να ανήκει στο λαό, είναι κάτι που αφορά μόνο στο απροσδιόριστο μέλλον, είναι κάτι που δεν τους είναι ωφέλιμο στο παρόν και άρα θα πρέπει να το απορρίψουν.  Τεράστιο και «θανάσιμο» λάθος. Αντίθετα, είναι το μοναδικό μέσο για να επιτευχθούν κάποιες ανάσες στο σήμερα αφού μόνο δια μέσου μιας τέτοιας απειλής μπορεί να υποχωρεί το ολιγαρχικό σύστημα στο παρόν. Όποιος αγνοεί την αρχή του αντίπαλου δέους είναι σαν εκείνο τον αεροναυπηγό που αγνοεί το νόμο της βαρύτητας.
 Μερικοί άλλοι καλοπροαίρετοι, μέλη ή στελέχη κάποιων επί της ουσίας ολιγαρχικών κομμάτων – ολιγαρχικών γιατί δεν επιδιώκουν να περάσει στα χέρια του λαού όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία  – τρέφουν την αυταπάτη ότι εάν δυναμώσει το κόμμα τους ή αν πάρει την κυβέρνηση τότε κάποια καλά, έστω και ελάχιστα, θα προκύψουν για το λαό και ας μην υπάρχει πραγματικό αντίπαλο δέος για την παγκόσμια και ντόπια ολιγαρχία.
Η απόλυτη ψευδαίσθηση. Όταν πετύχουν το στόχο για την άνοδο του κόμματός  τους,  θα διαπιστώνουν ότι ΤΕΛΙΚΑ θα επαληθεύεται πάντα όχι το καλύτερο αλλά το χειρότερο σενάριο για το λαό αφού αυτό το σενάριο θα είναι το καλύτερο για τους ολιγαρχικούς.  Και αυτό το σενάριο μπορεί να το επιβάλλει η παγκόσμια ολιγαρχία αφού δεν έχει κάποιο αντίπαλο δέος μπροστά της. Έτσι θα νιώθουν προδομένοι από την ηγεσία τους και μετά είτε θα πάνε στα σπίτια τους είτε θα φτιάνουν νέα  κόμματα με ολιγαρχικό πρόταγμα και με ολιγαρχικούς πάλι ηγέτες. Θα ψάχνουν ηγέτες που να μην τους προδώσουν όπως οι προηγούμενοι κοκ.
 Όμως πάλι θα τους εμφανιστεί αναπόφευκτα το φαινόμενο της Λερναίας Ύδρας.
Στην πραγματικότητα ναι μεν η προδοσία των ολιγαρχικών ηγετών είναι σχεδόν πάντα αναπόφευκτη αλλά στο βάθος δεν θα βρίσκεται μόνο αυτή.
Στο βάθος θα βρίσκεται η δική τους άγνοια ή αγνόηση για την αξία και το ρόλο του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ αντίπαλου δέους μέσα στα κοινωνικά δρώμενα.
ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΜΙΚΡΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΔΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ)

               Σημείωση:
Είπαμε ότι σήμερα όλες οι λαϊκές κινητοποιήσεις είναι σχεδόν απόλυτα αναποτελεσματικές λόγω ανυπαρξίας αντίπαλου δέους. Οι λαοί αγωνίζονται αλλά  «δεν μπορούν πια να πιούν ούτε σταγόνα νερό, οι ολιγαρχικοί δεν παραχωρούν σχεδόν ούτε σταγόνα». 
Το ολιγαρχικό σύστημα δεν υποχωρεί σχεδόν σε τίποτα.
Αυτή η διαπίστωση ,  όμως δεν πρέπει επ΄ ουδενί  να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να πάψουν σήμερα να γίνονται λαϊκές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις επειδή είναι αναποτελεσματικές.
Οι κινητοποιήσεις με τα ειδικά αιτήματά τους είναι το «υδρογόνο» και  το πρόταγμa
-
               αντίπαλο δέος (ΟΕΝΔΕΛ) είναι το  «οξυγόνο».
Η  ΣΥΝΔΕΣΗ ( από τους κινητοποιημένους πρωτοπόρους και όσο το δυνατόν από περισσότερους) του κάθε επί μέρους αιτήματος  με το πρόταγμα (αντίπαλο δέος) ΟΕΝΔΕΛ, θα προκαλεί τη μεγέθυνση του αντίπαλου δέους και αυτή η ΔΙΑΡΚΗΣ
               ΣΥΝΔΕΣΗ θα αναγκάζει το σύστημα να παραχωρεί  όλο  και περισσότερες ποσότητες νερού στο ΣΗΜΕΡΑ  και  θα ξεδιψούν  έτσι κάποιες φορές οι λαοί.
Πρακτικά η σύνδεση μπορεί να γίνεται  όπως στο εξής παράδειγμα:
Θα έχουμε κινητοποίηση πχ για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ.
Έτσι στο επί μέρους αίτημα θα πρέπει να προσάπτεται και το ΟΕΝΔΕΛ. Δηλαδή
 «Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και  ΟΕΝΔΕΛ»  ή σε άλλο παράδειγμα « Όχι στις απολύσεις – Όλη η Ένοπλη η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς»   ή   « όχι 
στη μείωση των μισθών – ΟΕΝΔΕΛ τώρα» κοκ.  

ΕΚΚ – ΟΕΝΔΕΛ
Επαναστατικό Κοινοτιστικό Κόμμα – Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική, και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς

ekk - oendel




 

29 Ιουλίου 2016

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ.



Η ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ
«Δεν είναι σωστό να επιλέγει η πλειοψηφία τον κάθε νόμο γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει διαπαιδαγωγηθεί να κοιτάζει μόνο το προσωπικό του συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Έτσι δεν θα μπορεί να επιλέγει τους σωστούς νόμους για το κοινό καλό - σε μια αυριανή κοινωνία στην οποία θα υπάρχει  πραγματική δημοκρατία - γιατί θα υπερισχύει η επιλογή του ατομικού του συμφέροντος επί του κοινωνικού. Επομένως θα πρέπει οι κοινωνίες να περάσουν πρώτα από ένα τέτοιο επίπεδο ανάπτυξης-πλούτου όπου να αφήνει στους ανθρώπους αρκετό χρόνο διαθέσιμο για τέτοια μόρφωση που να οδηγήσει τον άνθρωπο να κοιτάζει το κοινωνικό καλό και ταυτόχρονα να ανέβει πολύ το επίπεδο της παιδείας του.».
Αληθοφανές επιχείρημαΗ πραγματικότητα όμως είναι και θα είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με την πιο πάνω ολιγαρχική αντίληψη.

Ας υποθέσουμε ότι στη Δημοκρατία θα υπάρχουν ομάδες ανθρώπων (α,β,γ) με πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό μελών.
Η κάθε μια ομάδα κάνει μια εγωπαθή-αντικοινωνική επιλογή.
Η (α) ομάδα θα θέλει να εκτρέφει κοτόπουλα με διοξίνες και ορμόνες για να μειώνει το κόστος παραγωγής και έτσι να βγάζει περισσότερο κέρδος.
Η (β) ομάδα, επειδή είναι κοντά σε μια πηγή νερού,  θα θέλει να αποκλείσει την πηγή από τους άλλους για να το εκμεταλλεύεται η ίδια.
Η (γ) ομάδα θα θέλει να περιφράξει τις παραλίες για να εισπράττει χρήματα  από εκείνους που θα θέλουν να πάνε να κάνουν μπάνιο.

Από αυτό το παράδειγμα συνάγεται ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι στο βάθος κοιτάνε το ατομικό τους συμφέρον και όχι το κοινωνικό.
Όμως τα μέλη της κάθε ομάδας κοιτάνε το προσωπικό όφελος από δύο πλευρές. Η μια πλευρά είναι ότι επιδιώκουν την ΑΠΟΚΟΜΙΣΗ ΚΕΡΔΟΥΣ με πράξεις που θα έχει αρνητικές συνέπειες στους υπόλοιπους και απ την άλλη πλευρά επιδιώκουν όφελος από την ΑΠΟΦΥΓΗ ΖΗΜΙΑΣ που θα τους προκαλέσουν άλλοι με τις πράξεις τους.
 
Έτσι εδώ στο παράδειγμά μας, στην περίπτωση αποφυγής ζημιάς, θα έχουμε τις εξής σχέσεις:

1) Η ζημιά που θα προκληθεί απ την ομάδα (α) θα έχει αντιπάλους τις ομάδες (β) κ΄(γ) – που τα μέλη τους θα κοιτάνε και αυτά το προσωπικό τους συμφέρον.
2)  Η ομάδα (β) θα έχει για αντιπάλους τις ομάδες (α) και (γ).

3) Η ομάδα (γ) θα έχει για αντιπάλους τις ομάδες (α) και (β)

Από ετούτο φαίνεται ότι εκείνοι που θα είναι αντίπαλοι σε αντικοινωνικές πράξεις – παρ ότι οι ίδιοι αντικοινωνικοί με τον τρόπο τους- θα είναι η πλειοψηφία των πολιτών.
Επομένως στην πραγματική Δημοκρατία- όπου όλοι οι νόμοι θα είναι εγκεκριμένοι απ την πλειοψηφία- θα έχουμε το φαινόμενο τις ΑΛΛΗΛΟΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣ των αντικοινωνικών πράξεων.
Αυτό καθίσταται δυνατό επειδή ο κάθε άνθρωπος δεν κοιτά μόνο το συμφέρον του όταν πράττει και οι πράξεις του έχουν επιπτώσεις στους άλλους αλλά το κοιτά και όταν οι πράξεις των άλλων μπορεί να του προκαλέσουν ζημία.

Θέλουμε λοιπόν ο κάθε άνθρωπος να κάνει επιλογές ΠΑΝΤΑ με βάση το πραγματικό ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ του συμφέρον και να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!

Αν στην πραγματική Δημοκρατία ο καθένας κοιτάει το πραγματικό  προσωπικό συμφέρον του (και ιδίως στις πράξεις των άλλων που τον ζημιώνουν) τότε πάνω σε κάθε θέμα θα βγαίνει ένα σύνολο ανθρώπων που θα έχει το ίδιο προσωπικό όφελος και τούτο το σύνολο θα είναι η πλειοψηφία. Ε! Αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται στην κοινωνία.
Στα πρώτα στάδια, στην πραγματική Δημοκρατία, οι επιλογές θα γίνονται με γνώμονα κυρίως την αποφυγή ζημίας από πράξεις άλλων. Σε μετέπειτα όμως στάδια – μετά από κατάλληλη μόρφωση- οι επιλογές θα γίνονται όλο και περισσότερο στη βάση της αποκόμισης  ωφελιμότητας από την πρόκληση ωφελιμότητας στους άλλους. Πχ θα έχει συνειδητοποιήσει περισσότερο ότι αν θέλει να χαρεί, να διασκεδάσει θα πρέπει να πάει σε γιορτή, σε πανηγύρι όπου και οι άλλοι είναι χαρούμενοι και όχι να πάει σε κηδεία.
(Σε τούτο το κειμενάκι εγείρεται και θέμα θέσπισης ορίων στη δυνατότητα της εκάστοτε πλειοψηφίας να επιβάλει την θέλησή της στην μειοψηφία. Όρια που θα κάνουν σεβαστά δικαιώματα ατομικά, δικαιώματα μειοψηφιών. Σε κάθε περίπτωση τα όρια θα τα θέτει πάντα η πλειοψηφία σε προγενέστερους χρόνους και σε καταστάσεις που δεν θα είναι εν βρασμό.. Ιδιαίτερα στοιχεία γι αυτό το θέμα  αναφέρουμε στο  κείμενο "ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ")


ΥΓ α.) Οι ολιγαρχικοί κάνουν ένα μεγάλο διαρκή πόλεμο και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα. Στόχος τους η διαρκή παράταση της καθοριστικής σύγκρουσής τους με το λαό και αν είναι δυνατόν αυτή η παράταση να φθάσει μέχρι τη 10η παρουσία.
Στον πόλεμο αυτό της προπαγάνδας μεταμορφώνουν διαρκώς τις θέσεις της άμυνάς τους ή της επίθεσής τους.

Για παράδειγμα, στην αρχή ενώ είναι αναγκαίο για κάποιον να μεταφέρει κάτι, θα του πουν ότι δεν χρειάζεται ούτε άλογο ούτε κάρο. Αν όμως δουν ότι δεν πείθουν τα παράλογα επιχειρήματά τους θα αλλάξουν τη θέση άμυνάς τους. Θα παραδεχτούν ότι ναι μεν χρειάζεται άλογο αλλά δεν χρειάζεται κάρο. Στη συνέχεια και όταν θα δουν ότι αρχίζουν να χάνουν την πειθώ τους θα παραδεχτούν ότι χρειάζεται και το άλογο και το κάρο. Όμως την γραμμή άμυνάς τους θα την πάνε πιο πέρα. Για να μπερδέψουν το λαό θα ισχυρίζονται ότι σωστό είναι να μπαίνει το κάρο μπροστά και πίσω το άλογο κοκ.

Έτσι και στην περίπτωσή μας. Όταν βλέπουν ότι τα παράλογα επιχειρήματά τους καταρρέουν, τραβάνε να κλειστούν προς τις τελευταίες γραμμές της άμυνάς τους. Μία από αυτές είναι το «για να φτιάξουμε δημοκρατία – εξουσία του λαού- χρειάζεται ο λαός να αποκτήσει ανώτερη παιδεία, να αποκτήσει κοινωνικές αξίες κλπ». ( Αν όμως τους ρωτήσει κανείς τι εννοούν συγκεκριμένα δεν ξέρουν τι να απαντήσουν και καταφεύγουν σε αερολογίες, γενικολογίες.)
Αυτή την τελευταία γραμμή άμυνας θέλουν να την προσφέρουν σαν «φιλοσοφημένη»  ή  «επιστημονική» ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ σε εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που το έχουν καταστήσει προηγουμένως, λάτρη του καναπέ και της απάθειας και από εκεί και πέρα θα είναι καλό για αυτούς να «τσιμπήσουν» και άλλοι καλοπροαίρετοι.

Εδώ λοιπόν δεν μας λένε τι παιδεία χρειάζεται και σε ποιο σκοπό θα μας χρησιμεύσει.

1) Αν μας πουν ότι χρειάζεται παιδεία για να γίνει κοινωνική επανάσταση τότε αυτό είναι εκτός πραγματικότητας. Το 1821 όταν επαναστάτησαν οι Έλληνες δεν είχαν κάποια μεγάλη και συγκεκριμένη παιδεία. (και τα ποσοστά του αναλφαβητισμού άγγιζαν το 100%. Το ίδιο και με όλες τις μεγάλες επαναστάσεις όπως η Γαλλική του 1789 κλπ.)
Για να γίνει μια επανάσταση απαιτούνται άλλες προϋποθέσεις  όπως κρίση του συστήματος, εναλλακτικό πρόγραμμα, ύπαρξη οργανωμένης πρωτοπορίας και άλλες.

2) Χρειάζεται παιδεία και εσωτερική πνευματικότητα για να λειτουργήσει η εξουσία του λαού (δημοκρατία). Εδώ είναι η τοποθέτηση του κάρου μπροστά από το άλογο.
Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία και ας πάμε στην αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατική πολιτεία. ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ παρότι αυτή ήταν μια μερική δημοκρατία και αρκετά ελλιπής σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, με τις σημερινές απαιτήσεις.
Σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα  με τόσο μικρό αριθμό πληθυσμού, να βγήκαν τόσες πολλές πνευματικές προσωπικότητες, να αναπτύχθηκαν τόσο πολύ οι επιστήμες, οι τέχνες και ο πολιτισμός. Φαίνεται σαν θαύμα.
Όμως πριν το 462 πχ δηλαδή πριν την επανάσταση του Εφιάλτη και του Αρχέστρατου  η Αθήνα δεν είχε να επιδείξει – συγκριτικά – κάτι το σπουδαίο αλλά ούτε και μετά την πτώση της δημοκρατικής πολιτείας της.
Η (μερική) δημοκρατική πολιτεία λοιπόν ήταν η αιτία της ανάπτυξης όλων αυτών, όλης αυτής της παιδείας και όχι το αντίστροφο. (Τα άλλα ολιγαρχικά κράτη της εποχής δεν άφησαν ούτε ένα μνημείο ισάξιου πολιτισμού.)

3) Και η «παιδεία» που θα απαιτειθεί για την επανάσταση δεν θα είναι καθολική παιδεία αλλά παιδεία που θα αφορά ΜΟΝΟ (α) στην αναγκαιότητά της και (β) στην αποτελεσματικότητά της, με τα κατάλληλα μέσα που θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν.
Δηλαδή παιδεία για τους συγκεκριμένους βασικούς υλικούς όρους βίωσης του ανθρώπου (ανάγκες και εφικτά μέσα).

ΥΓ β. Τέτοια ανόητα επιχειρήματα η ολιγαρχία διασπείρει διαρκώς. Δυστυχώς αρκετά καλοπροαίρετα άτομα πιάνονται στα αγκίστριά της.
Τέτοιου είδους ανοησίες είναι ότι ο λαός δεν έχει ειδικές γνώσεις για να κρίνει , 
δεν έχει ηθικές αξίες κλπ(απαντάμε με  κείμενα –  "και οι πιο άριστοι ειδικοί έχουν μηδαμινές γνώσεις", "Σωκράτους εσκεμμένες ανοησίες"  και "ο λαός έχει υπέρ αρκετή γνώση για να ψηφίζει τον κάθε νόμο"). Άλλη τέτοια παγίδα είναι ας πούμε το «ο λαός δεν μπορεί να παίρνει γρήγορες αποφάσεις» και στο οποίο απαντάμε και στο κείμενο « μερικά από τα ανόητα επιχειρήματα του κοινοβουλευτισμού»  και στο κείμενο «πως ο λαός μπορεί να ψηφίζει τον κάθε νόμο» καθώς και στο κείμενο 

"ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

.

γ. Μερικοί, λέγοντας ότι ο λαός θα πρέπει να αποκτήσει παιδεία εννοούν ότι θα πρέπει να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις. Αυτό όμως στην σημερινή πραγματικότητα και στην μελλοντική δεν θα μπορεί να ευσταθεί.
Η επιστήμη κατακτά καθημερινά νέες γνώσεις με τρομερή ταχύτητα. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι συνεχείς εξειδικεύσεις. Πχ δείτε την ιατρική.
Έτσι ενώ συνολικά η ανθρωπότητα θα κατακτά τεράστειες γνώσεις, το κάθε μεμονωμένο άτομο δεν θα μπορεί να τις κατακτήσει 
όλες αυτές, αλλά θα μπορεί να αυξάνει μόνο τις γνώσεις της ειδικότητάς του.
Έτσι αν εννοούν ότι πρώτα θα πρέπει τα άτομα να αυξήσουν τις γνώσεις τους και μετά να γίνει η επανάσταση τότε ισχύει το "ζήσε μαύρε μου 10.000.000 χρόνια για να φας τριφύλλι".
Με το πέρασμα του χρόνου το κάθε άτομο θα μπορεί να κατέχει όλο και μικρότερο ποσοστό από τη ΣΥΝΟΛΙΚΗ γνώση που θα κατακτά η ανθρωπότητα με τρομερή ταχύτητα.


  Η ανθρωπότητα όμως και τα μεμονωμένα άτομα θα γεύονται τη συνολική ανθρώπινη γνώση διά μέσου της ανταλλαγής στην πράξη, των γνώσεων των ειδικευμένων... 


Εν κατακλείδι. Ο κάθε καλοπροαίρετος αγωνιστής θα πρέπει πριν ακόμα υιοθετήσει και αρχίζει να διαδίδει ένα επιχείρημα να σκέπτεται τα εξής: Το συγκεκριμένο επιχείρημα ποιόν συμφέρει; Συμφέρει το λαό ή τους ολιγάρχες; Και αν βλέπει ότι συμφέρει τους ολιγάρχες θα πρέπει να βάλει τη λογική του για να το αποδομήσει. 

Η φυσική λοιπόν σειρά των πραγμάτων είναι ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ για να περάσει ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ και μετά αυτή η νέα κοινωνική οργάνωση θα αναπτύξει ΣΤΑΔΙΑΚΆ την παιδεία σε πρωτόγνωρα ύψη και θα δημιουργήσει ταυτόχρονα νέες ηθικές αξίες.

ΡΔ
 

27 Ιουλίου 2016

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ



Η κατοχή των  τεσσάρων εξουσιών (πολιτική, ένοπλη ή φυσική, οικονομική και πνευματική-ιδεολογική) απαραίτητη προυπόθεση για τη Δημοκρατία, η απάτη του ρεφορμισμού, η αθηναική δημοκρατία ,η ένοπλη στο λαό και η ιδεολογική κυριαρχία.
Ερωτήματα για το ολιγαρχικό πρόβλημα, το πρόβλημα της κυριαρχίας και τη λύση του.
Μιά συζήτηση:

«Α»: Φίλε «Β», χαιρετώ. Στην αναζήτηση της λύσης που όλοι ψάχνουμε, συμφωνώ στην ανάγκη του αντιολιγαρχικού προτάγματος, έχοντας όμως ορισμένες ενστάσεις.
1-      Είναι γνωστή η θέση μου για τις 4 μορφές εξουσίας , φυσική (ένοπλη), πολιτική (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική), οικονομική και πνευματική και η πίστη μου στο ότι είναι ανάγκη και οι 4 να ανήκουν στο λαό προκειμένου να διατηρείται η δημοκρατία.
Θεωρείτε πως η κατοχή της ένοπλης και της πολιτικής θα οδηγήσει στην κατοχή και των άλλων δύο. Πρέπει όμως να σκεφτούμε ποια είναι η ουσιαστική , η κινητήριος, η δύναμη που επιδρά στα πλήθη τα οποία αποτελούμε και που κυριαρχεί μέσα στην κοινωνία μας, σε όλες τις τάξεις και που σπάνια αμφισβητείται , χωρίς  να προκαλείται αντίδραση.  Ποια είναι η κυρίαρχη ιδεολογία; Πατρίς , θρησκεία , οικογένεια, κράτος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά με πίστη στην οικογένεια, φόβο για τη θρησκεία και ψεύτικο πατριωτισμό και φυσικά θεώρηση του κράτους , της κεντρικής εξουσίας ως απαραίτητης. Από τα παραπάνω διαλέγω τη θρησκεία, τον φόβο που προκαλεί και  την ηγεμονία της πάνω  στον ανθρώπινο νου , με τα ανάλογα αποτελέσματα. Τελικά η πρώτη μορφή συγκέντρωσης της εξουσίας ήταν η θρησκευτική και αυτή παραμένει ακόμα αναγκαίος υποστηρικτής της  πολιτικής εξουσίας και ο βασικός δάσκαλος  της ανθρωπότητας  στην εκμάθηση της υποταγής σε κάποιον κυρίαρχο. Η ιδεολογική προσπάθεια της αριστεράς να κυριαρχήσει συνίσταται όπως πολύ σωστά λέτε , στην κατοχή της οικονομικής εξουσίας , αφήνοντας το μοντέλο της ολιγαρχικής  κυριαρχίας απείρακτο.
Νομίζω πως καταλαβαίνεις τι θέλω να πω και δεν χρειάζεται να επεκταθώ άλλο.
2-      Ποιός ορίζεται ως λαός μέσα στην οικονομική ανισότητα; Ποιος θα κληθεί να λάβει τμήμα της εξουσίας; Ο Χρυσαυγίτης θα πάρει όπλο; Ο οπαδός του Αρτέμη Σώρρα; Οι εραστές του Παπαδόπουλου; Το ΚΚε;  Οι νέοι χίτες;
Αυτή είναι μια ερώτηση, βασισμένη στην θεωρία της ανάγκης της δικτατορίας του προλεταριάτου, μετά ή άνευ κομματικής καθοδηγήσεως.
3-      Η ριζοσπαστικότερη θέση που έχω ακούσει είναι η δική σας, η κατοχή της ένοπλης και πολιτικής από τον λαό. Είναι ουτοπία ή όχι; Μπορούμε να κατέβουμε στον λαό με τέτοιες θέσεις ή είναι προτιμότερο , παρόλο που διακηρύσσουμε τις θέσεις  μας, να φερθούμε ρεφορμιστικά και να πετύχουμε κάτι  λιγότερο; Είτε στην μία , είτε στην άλλη περίπτωση, μήπως πρέπει να συμπεριλάβουμε στις θέσεις μας και την οικονομική – ιδεολογική κυριαρχία και την ανάγκη της κατοχής τους από το λαό;
4-      Όσον αφορά την δημοκρατία , γνωρίζεις τις απόψεις μου για την Αθηναϊκή και τα τρωτά  της . Δημοκρατίες που παίρνουν το όνομα κάποιου ηγέτη και ταλαντεύονται ανάμεσα στους δημαγωγούς των ολιγαρχικών-πλουσίων και των δημοκρατικών –φτωχών, χωρίς να έχουν καταφέρει να μοιράσουν τη γη και τον πλούτο που παρέμεινε στα χέρια των ολιγαρχικών, παύουν αργά ή γρήγορα να είναι δημοκρατίες. Επίσης η απουσία ανώτερου από την πλειοψηφία συμβολαίου, δηλαδή συντάγματος  έκανε την πλειοψηφία να αναιρεί τον ένα νόμο με έναν άλλο και να κάνει την δημοκρατία να μοιάζει αισχρή χάβρα, όπως την κατηγορούν οι ολιγαρχικοί. Νομίζω πως η προσπάθεια για δημοκρατία ξεπερνά τους ανακλητούς εντολοδόχους και την γενική θέληση της πλειοψηφίας  και έχει ανάγκη την υποχρεωτική συμμετοχή όλων σε όλα , στις δημόσιες υπηρεσίες, στον στρατό και την αστυνομία και φυσικά χωρίς εκλογή αλλά με κλήρωση.  Ακόμα και η εμφάνιση των δημαγωγών- εξουσιαστών είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί  με τακτικό  δικαίωμα ομιλίας στις συνελεύσεις . Αυτά με συντομία σημαίνουν πως είναι τρομερά δύσκολο να αποτρέψεις την εμφάνιση της κρυφής εξουσίας  και μια κατά τα φαινόμενα δημοκρατία να άγεται και να φέρεται από λίγους.
5-      Παρόλο που μιλάμε για δημοκρατία και το δικαίωμα της πλειοψηφίας (κατά τη γνώμη μου ενισχυμένης ), να αποφασίζει ότι θέλει (κατά τη γνώμη μου με συναινετικό τρόπο ανάμεσα στους πλειοψηφούντες- μειοψηφούντες), εμείς οι ίδιοι θέτουμε όρια και προϋποθέσεις που μπορεί η πλειοψηφία να μην έθετε~ π.χ. μπορεί να μην θεωρούσε σωστό να κατέχουμε όλοι όπλα. Αυτό το κάνουμε γιατί είμαστε πεπεισμένοι πως  η κατοχή της ένοπλης – πολιτικής είναι βασική προϋπόθεση της δημοκρατίας. Με λίγα λόγια βάζουμε οι ίδιοι προαπαιτούμενα και δεν θεωρούμε πως αρκεί να μαζευτούμε πολλοί για να λύσουμε το πρόβλημά μας.
6-      Μετά από όλα αυτά, θεωρώ πως είναι αδύνατη η κατάργηση της ολιγαρχίας και η διατήρηση της δημοκρατίας (γιατί η εγκαθίδρυση είναι απλούστερη- παρόλο που και τα δύο μου φαίνονται όνειρα), χωρίς την κατοχή όλων των εξουσιών. Και η κατοχή όλων σημαίνει κατοχή και της εξουσίας μέσα στην εκκλησία, ώστε η πίστη να είναι υπόθεση του καθενός και όχι ο φερετζές της τυραννίας. Αυτό ήταν ένα παράδειγμα και μπορεί ο καθένας να σκεφτεί ανάλογα πράγματα για το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την οικονομία κτλ. Αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε το σταλινικό ή κάποιο μαρξιστικό μοντέλο, σημαίνει πως  πρέπει να μοιράσουμε τις εξουσίες σε πολλά μερίδια, ώστε να μην συγκεντρώνονται.  Μήπως λοιπόν πρέπει να θέσουμε και αυτές τις προϋποθέσεις;


«Β»:  Είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γράψεις.
Από την πλευρά μας υπάρχουν κάποιες απαντήσεις πάνω στα διάφορα θέματα που θέτεις.

* Εμείς πιστεύουμε ότι οι σημαντικές εξουσίες δεν είναι μόνο η ένοπλη εκτελεστική, η νομοθετική, η δικαστική και η οικονομική. Σημαντική είναι επίσης και η ιδεολογική.
Περιληπτικά να πούμε ότι πρώτη από άποψη ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗΣ σημασίας είναι η ένοπλη εκτελεστική. Η αυτόφωτη εξουσία είναι η ένοπλη εκτελεστική. Οι άλλες είναι ετερόφωτες. Με την κατάκτηση της πρώτης γίνεται «αυτόματη» κατάκτηση και των άλλων εξουσιών  αφού ο κάτοχος της πρώτης έχει τη δύναμη να θέτει τους όρους λειτουργίας των άλλων εξουσιών σύμφωνα με τη θέλησή του. Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΝΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ είναι η κατάκτηση της δυνατότητας για κατοχή και ΟΛΩΝ των άλλων εξουσιών. Και αντίστροφα. ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ.  Το «κεφάλι του φιδιού» είναι λοιπόν η ένοπλη εκτελεστική ή η ένοπλη εκτελεστική είναι το άλογο μπροστά από το κάρο.   Όποιο υποκείμενο δεν κατέχει αυτή την εξουσία δεν μπορεί να κατακτήσει καμιάν άλλη. Πχ Τις ιδεολογικές προδιαγραφές και τους όρους ανισηγορίας  σε εκπαίδευση, ΜΜΕ, θρησκείες κλπ, δηλαδή πράγματα που διαμορφώνουν την κοινωνική συνείδηση στο μεγαλύτερο ποσοστό της, μπορεί να τα θέσει μόνο όποιος κατέχει την ένοπλη εκτελεστική. Όλα τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με την απειλή χρήση βίας προς τους υπηκόους  καθορίζουν τις κυρίαρχες ιδεολογικές παραμέτρους μέσα στην κοινωνία.
Ακόμα και από μόνη της η απειλή χρήσης βίας ή και η χρήση βίας μπορεί να καθορίσει τις ιδεολογικές παραμέτρους. Πως μπορεί να το κάνει αυτό; Η απειλή χρήσης βίας γεννά τον ΦΟΒΟ στην κοινωνική συνείδηση. Ο φόβος, σαν αρνητικό συναίσθημα, στην πλειονότητα των ανθρώπων θα οδηγήσει στην αποδοχή της υπάρχουσα κατάστασης, της υπάρχουσας ιδεολογίας. Ο φόβος  παράγει την ιδεολογία της αποδοχής  για αποφυγή των πιθανών αρνητικών επιπτώσεων στο άτομό τους.  Οδηγεί πολλούς ανθρώπους στο  « να κάνουν την ανάγκη φιλότιμο»,  δηλαδή  να ιδεολογικοποιήσουν την επιλογή της υποταγής τους εξ αιτίας του φόβου τους για να αποφεύγουν έτσι και πιθανές συγκρούσεις με τη συνείδησή τους  και την μη αποδοχή του εαυτού τους σαν φοβισμένη ύπαρξη .  (Στη βάση του έχει κάτι κοινό με «το σύνδρομο της Στοκχόλμης» ή είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.)
Και όταν ένας λαός φθάνει κοντά στην βρύση για να πιει νερό τότε οι ολιγαρχικοί χρησιμοποιούν τον φόβο και τον τρόμο της βίας για να παράξουν την ιδεολογία  του ωφέλιμου της υποταγής.
Αυτό το γνωρίζει καλά η ολιγαρχία. Έτσι για να για να προφυλαχτεί καλύτερα βάζει δικούς της να προβάλουν την ιδεολογία του ρεφορμισμού. Γιατί γίνεται αυτό και τι επιτυγχάνεται;
Η ολιγαρχία ας πούμε ότι παίρνει πολύ αρνητικά μέτρα για το λαό. Κάποτε ο λαός θα μπορούσε δυνητικά να κατευθυνθεί, να επιτεθεί στο κέντρο της ισχύος της δηλαδή στην ένοπλη εκτελεστική. Ένα τείχος θα πρέπει να μπει μπροστά. Η Ιδεολογία του ρεφορμισμού. Αυτή βασίζεται σε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που έχει την ψυχολογία  του φοβισμένου αλλά ταυτόχρονα θα ήθελε το κοινωνικό καλό ή μια άλλη καλύτερη κοινωνία. Δεν θα ήθελε αυτό το σύστημα που του μπλοκάρει τη ζωή.
Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά καλύπτονται πλήρως από την ιδεολογία του ρεφορμισμού. Από τη μια απομακρύνει τον ατομικό φόβο και από την άλλη συντηρεί ελπίδες (φρούδες).
Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι των πληθυσμών μπαίνει στην αναμονή των σταδιακών κατακτήσεων (ανύπαρκτων αντικειμενικά).  Δεν θα έχει προσανατολιστεί συνειδησιακά και οργανωτικά στην επαναστατική αλλαγή. Έτσι σε περιπτώσεις που το ολιγαρχικό σύστημα περνά πολύ μεγάλη κρίση και  οι άνθρωποι εξαθλιώνονται,  οι λαοί δεν επαναστατούν. Τους έχει αφαιρεθεί όλα  τα προηγούμενα χρόνια ο πραγματικός στόχος για την απελευθέρωσή τους (κατάκτηση ένοπλης εκτελεστικής) και ταυτόχρονα δεν υπάρχει ένα συλλογικό υποκείμενο με τέτοιο πρόταγμα, με τόσα μέλη και τέτοια οργάνωση ώστε να το ακολουθήσουν στις καταστάσεις μεγάλων κρίσεων και εξαθλιώσεων. Πρακτικά και περιληπτικά.  Θα πρέπει να υπάρχει ένα τέτοιο συλλογικό επαναστατικό υποκείμενο με πεντακάθαρο και ελκυστικό πρόταγμα που να συσπειρώνει και να οργανώνει ένα κάποιο (έστω και μικρό αλλά σημαντικό) μέγεθος εργαζομένων και όπου όλη την προηγούμενη περίοδο θα έχει επικοινωνήσει στη λαϊκή συνείδηση το πρόταγμα ΟΕΝΔΕΛ και το εφικτό της πραγμάτωσής του (αν νικηθεί η ολιγαρχία). Τότε σε περίοδο κρίσης είναι πάρα  πολύ πιθανόν, αν όχι βέβαιο, ότι σύντομα θα συσπειρώσει και ένα άλλο τμήμα του λαού που προηγουμένως ήταν φοβισμένο. Η κρίση και η εξαθλίωση ΝΙΚΑ το φόβο. Όταν δεν υπάρχει αυτό το υποκείμενο με τέτοια προοπτική, οι περισσότεροι από τους προηγούμενους φοβισμένους νικούν το φόβο τους και οδηγούνται στην αυτοκτονία ή σε άλλες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. (Πχ η κρίση της κατοχής έκανε την πλειοψηφία του λαού να νικήσει εκείνους τους φόβους που τον οδηγούσαν σε απάθεια σε άλλες εποχές.)
Περιληπτικά αυτός είναι ο επαναστατικός δρόμος. Κάποιοι σήμερα τον αρνούνται όχι με την λογική αλλά από φόβο.
Ο ρεφορμισμός είναι ο χειρότερος δήμιος των λαών. Είναι η μεγαλύτερη εξαπάτηση των λαών. Εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια το ίδιο παραμύθι και ΤΕΛΙΚΑ  οι λαοί είναι ΑΚΟΜΑ υπό την εξουσία των ολιγαρχικών!!!!!!  Και τούτο γίνεται  με τη σημαντική βοήθεια του ρεφορμισμού προς το σύστημα. Επίσης υπάρχει και η απάτη των μικροκατακτήσεων  όπου αυτές γίνονται τελικά μόνο κάτω από  την απειλή κατά της ύπαρξης της ολιγαρχίας, μόνο κάτω από την απειλή ενός αντίπαλου δέους. (Δες «οπωσδήποτε» το κείμενο «ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ» όπου υπάρχουν αναφορές και για την απάτη του ρεφορμισμού.)


 Η πραγματικότητα είναι ότι ΌΛΕΣ οι μικροκατακτήσεις των λαών μπορούν να παρθούν πίσω ανά πάσα στιγμή όταν αυτές είναι επιζήμιες ή επικίνδυνες για τη ζωή της  ολιγαρχίας  σε μια άλλη δεδομένη ιστορική στιγμή. Και όταν παίρνονται πίσω, οι ρεφορμιστές ξανά μανά το τροπάρι τους. Πάλι «αγώνες» για κάποιες μικροκατακτήσεις. Σαν το Σίσυφο έχουν κάνει τους λαούς. Οι ηγέτες ρεφορμιστές είναι συνειδητοί υπηρέτες του ολιγαρχικού συστήματος, συνειδητοί εγκληματίες και τους ακολουθούν άτομα που θέλουν μεν κάτι καλύτερο για την κοινωνία αλλά  στο βάθος της ψυχής τους είναι φωλιασμένος ο φόβος. Τους ακολουθούν τα πιο φοβισμένα άτομα της κοινωνίας που ταυτόχρονα θα ήθελαν και κάτι καλό γι αυτήν.  ‘Ετσι ιδεολογικοποιούν την ανύπαρκτη ελπίδα τους, ιδεολογικοποιούν τις προτάσεις τους για να δικαιολογήσουν στον εαυτό τους την αδυναμία τους στην αντιμετώπιση  ( κάθε είδους)  φόβου στην προσωπική τους ζωή.

*Ο Επίκουρος όμως λέει ότι η καθημερινή εναντίωση στους φόβους είναι ο μόνος δρόμος για την προσωπική ευδαιμονία στη σύντομη ζωή του ανθρώπου.

* Ας υποθέταμε ότι κατορθώναμε το 99% του λαού έπαυε να ακολουθεί μια θρησκεία.  Δεν πίστευε. Τι θα γινόταν μέσα στην κοινωνία; Θα εφαρμοζόταν τελικά η θέληση του λαού σε κάθε συγκεκριμένο θέμα ή θα εφαρμοζόταν  πάλι η θέληση εκείνων που θα κατείχαν την ένοπλη εκτελεστική;

* Μου γράφεις αν και οι  φασίστες θα είναι ένοπλοι στην δημοκρατία (ΟΕΝΔΕΛ) κλπ. Όμως μερικές φορές θα πρέπει να προεκτεινόμαστε στο αύριο με τους όρους του αύριο και όχι με τα δεδομένα του σήμερα. Δηλαδή αν ο λαός επαναστατούσε στην πλειοψηφία του (και νικούσε) θα σήμαινε ότι τέτοιες αντιδραστικές συλλογικότητες ή θα είχαν εξαφανιστεί τελείως είτε θα είχε μειωθεί η δύναμή τους κατά πολύ. Εκτός αυτού αν είχες προσέξει στα ΥΓ του κειμένου «ΠΩΣ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ»  θα είχες δει αυτό:


(ΥΓ 3.

Φυσικά, μετά τη νίκη της λαϊκής επανάστασης η πλειοψηφία του λαού θα αποφασίσει για τους όρους και τις προδιαγραφές που θα πρέπει να έχουν οι πολίτες για να μπορούν να φέρουν όπλα. 

α. Πιθανόν να αποκλειστούν εκείνοι που δεν δύνανται να φέρουν όπλα για λόγους υγείας ψυχικής ή σωματικής.

β. Για λόγους προάσπισης της δημοκρατίας  από τους ντόπιους και ξένους εχθρούς της, να αποκλειστούν όλοι εκείνοι που κατά την περίοδο της επανάστασης εναντιώθηκαν έμπρακτα στην επανάσταση και υπάρχει κίνδυνος να συνεχίζουν να εναντιώνονται σε αυτή κοκ..

γ. Στους ολιγαρχικούς στρατούς θήτευαν και αντίπαλοι του συστήματος αλλά αυτό δεν ανησυχούσε τόσο το σύστημα.....)



* Για τις πλειοψηφίες και τις μειοψηφίες δες ξανά όταν έχεις χρόνο το κείμενο «ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»


«Α»: Συμφωνώ με όλη σου την απάντηση. Θα ήθελα όμως κάτι ακόμα. 
Λες πως: Με την κατάκτηση της πρώτης γίνεται «αυτόματη» κατάκτηση και των άλλων εξουσιών  αφού ο κάτοχος της πρώτης έχει τη δύναμη να θέτει τους όρους λειτουργίας των άλλων εξουσιών σύμφωνα με τη θέλησή του. Συμφωνώ , βλέποντάς το με τον παρακάτω τρόπο Η ένοπλη, επιτρέπει την κατάκτηση της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής. Και σίγουρα η κατάκτηση της φυσικής έχει σαν στόχο την κατάκτηση της πολιτικής με πραγματική στόχευση την οικονομική ανακούφιση του λαού. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο λαός έχει σαν στόχο του την κατάκτηση της οικονομικής εξουσίας με όρους αποτροπής συγκέντρωσης οικονομικής δύναμης και σίγουρα ούτε της πνευματικής. Αν λοιπόν πιστεύουμε πως η δημοκρατία σαν αντιολιγαρχικό πολίτευμα που εμφανίζεται ως η μόνη πιθανότητα καλυτέρευσης της ζωής των ανθρώπων, προκειμένου να μην εκφυλιστεί, χρειάζεται να εξασφαλίσει ότι καμία μορφή δύναμης-εξουσίας δεν πρόκειται να συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων, αν λοιπόν το πιστεύουμε αυτό, δεν πρέπει να δηλώσουμε από την αρχή αυτή μας την πίστη που στο κάτω κάτω αποδεικνύεται εμπειρικά; Δεν πρέπει να προβάλουμε τις ανάγκες της δημοκρατίας και να μην εθελοτυφλούμε θεωρώντας πως το μόνο που έχει να κάνει ο λαός είναι να επαναστατήσει; Γιατί να μην συμπεριλάβουμε όλες τις εξουσίες στα προαπαιτούμενα; Υπάρχει κάποιος λόγος τον οποίο δεν καταλαβαίνω;

Παρόλο που καταλαβαίνω ότι το άλογο είναι η ένοπλη- πολιτική και το κάρο η οικονομική και πνευματική, νομίζω πως είναι βασικό σε κάθε αναφορά στην ανάγκη κατοχής της ένοπλης -πολιτικής, να γίνεται αναφορά και στις άλλες δύο ως απαραίτητες για την ύπαρξη και διατήρηση της ολιγαρχίας-δημοκρατίας. Σου στέλνω ένα σύνδεσμο, όπου μπορείς να παρατηρήσεις ότι η αρχαία Αθήνα παρόλο που έφτασε κοντά στην δημοκρατία δεν την ακούμπησε. Η ΓΗ  και οι δούλοι, αλλά κυρίαρχα η ΓΗ, ήταν το μέσον παραγωγής και οι φτωχοί πάλευαν να τα ιδιοποιηθούν χωρίς ποτέ να τα καταφέρουν παρόλο που ήταν πολλοί και υπερψηφούσαν. Ο λόγος όπως θα δεις είναι προφανής και είναι αυτός που αναφέρεις κι εσύ, το ότι οι ολιγαρχικοί- πλούσιοι κατείχαν τα ανώτερα στρατιωτικά αξιώματα, τα άλογα και τα όπλα της εποχής, όσο πιο φτωχός τόσο πιο άοπλος. Επειδή όμως ήταν και φτωχοί και ακτήμονες-  δεν κατείχαν την οικονομική εξουσία δηλαδή, δεν μπορούσαν και να εφοδιαστούν με όπλα, δεν είχαν την παραμικρή δύναμη παρά μόνο σέρνονταν πίσω από τους στρατηγούς, δημαγωγούς που ήταν κατά βάση, οι έχοντες. Το ότι δεν υπήρξε επανάσταση μέσα στη δημοκρατία, δεν υπήρχαν φωνές υπέρ του αναδασμού της γης και αν υπήρχαν δεν ακούγονταν, δείχνει ότι υπήρχε σοβαρό ιδεολογικό πρόβλημα. Ιδεολογία κυρίαρχη η οποία δεν επέτρεπε σε κανέναν να σκεφτεί πως ο πλούτος πρέπει να δημευτεί και να μοιραστεί.
Αυτή η ιδεολογία επικρατεί ανάμεσα στους εραστές της αμεσοδημοκρατίας και γενικά η δημοκρατία θεωρείται πολιτικό σύστημα ξεχωριστό από την οικονομία.http://www.hellinon.net/NeesSelides/AthensOrganosi.htm
Δημοκρατία ή όπως σκατά την λένε λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τις 4 εξουσίες κι επαναλαμβάνω πως δεν χρειάζεται να έχουμε στο μυαλό μας το κομμουνιστικό μοντέλο. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν τονίζετε σαφώς και με φωναχτό τρόπο αυτό που ίσως είναι κόλλημά μου, αλλά ας βρεθεί κάποιος να μου το καταρρίψει. 
Τώρα η απρόσωπη αρχή, απλά δεν είναι πρόσωπο, δεν είναι έμβιο, αλλά η απόφαση των πολλών που να χαράζει ένα γενικό δρόμο, το σύνταγμα δηλαδή που δεν θα μπορεί να παραβιαστεί ούτε από τους πολλούς. Αυτή είναι η απρόσωπη αρχή που πρέπει να θέτει κάποιους περιορισμούς γιατί όπως σου έχω πει, είμαι πεπεισμένος από το αθηναϊκό παράδειγμα πως το πράγμα ξεφτίζει , τα ψηφίσματα αναιρούν τους νόμους και η υπόθεση καταντά αναρχία. Δεν πιστεύω στην ανθρώπινη καλοσύνη, σοφία, αλληλεγγύη που θα φανερωθεί όταν οι πολλοί πάρουν την εξουσία και τη διαλύσουν.
Αυτά προς το παρόν και θα επανέλθω με την τελευταία μου απορία περί δημοκρατικής ελευθερίας ή ανάγκης ύπαρξης απρόσωπης αρχής υπεράνω της πλειοψηφίας.



«Β»: Καταρχήν εγώ όσο είμαι στο κίνημα δεν έχω συναντήσει πολλούς – αλλά πάρα πολύ ελάχιστους - που να μην επιθυμούν να επιβάλλουν αυτοί τη θέλησή τους σε άλλους ανθρώπους, ή να μη θέλουν κάποιοι άλλοι λίγοι  να επιβάλλονται στην πλειοψηφία  του λαού, ή ακόμα και να είναι καλοπροαίρετοι να μην έχουν προσκολληθεί σε ολιγαρχικές αντιλήψεις.

Σε πολλά κείμενά μας υπάρχουν πολλές αναφορές για όλες τις εξουσίες.
Κάποιες αναφορές στους Μαρξ-Ένγκελς:

1) Ο Ένγκελς στο κείμενό του για την κριτική του προγράμματος της Ερφούρτης, γράφει:
«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΑΧΑ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ αυτή είναι μάλιστα μια ιδιότυπη μορφή (εννοεί πολιτικού συστήματος) για ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»
2) Απόσπασμα του Μαρξ στο βιβλίο του «ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»:
« Η πολιτική κυριαρχία του παραγωγού δεν μπορεί να υπάρχει  παράλληλα με τη διαιώνιση της κοινωνικής  υποδούλωσης.
Γι αυτό η ΚΟΜΜΟΥΝΑ ( στην οποία όλη η ένοπλη εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική θα ανήκει στο λαό δηλαδή η δημοκρατική ρεπούμπλικα) θα έπρεπε να χρησιμεύσει σαν
 ΜΟΧΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ οι οικονομικές βάσεις που πάνω τους στηρίζεται η ύπαρξη των τάξεων και επομένως η ταξική κυριαρχία». 
3) Ο  Μαρξ  στο βιβλίο του για την Παρισινή κομούνα γράφει το πιο κάτω απόσπασμα:
 «Ξέρει (η εργατική τάξη) ότι για να πετύχει την απελευθέρωσή της και την συνδεδεμένη με αυτήν ανώτερη μορφή ζωής, προς την οποία τείνει ακατάσχετα  η  παρούσα κοινωνία με την οικονομική της ανάπτυξηθα πρέπει να περάσει από μακροχρόνιους αγώνες  και από μια σειρά από  ιστορικές διαδικασίες (προτσές),  που θα αλλάξουν ολότελα και τις συνθήκες και τους ανθρώπους. Δεν έχει να πραγματώσει ιδανικά  μα να απελευθερώσει μόνο εκείνα τα στοιχεία της νέας κοινωνίας που αναπτύχθηκαν στους κόλπους  της αστικής  κοινωνίας που καταρρέει."
Φυσικά και θέλουμε όλες τις εξουσίες να τις κατέχει ο λαός! Αυτό φαίνεται και από το όνομα του κόμματος:
Επαναστατικό=όχι ρεφορμιστικό
Κοινοτιστικό=Όλες οι εξουσίες στην κοινότητα – λαό
ΟΕΝΔΕΛ=κομμούνα=δημοκρατική ρεπούμπλικα=μοχλός για την ανατροπή των οικονομικών βάσεων που πάνω τους στηρίζεται η ταξική κυριαρχία.(άρα το περιβάλλον - προϋπόθεση που μόνο μέσα σε αυτό, μπορεί να επιτευχθεί σε βάθος χρόνου η αταξική κοινωνία)
Η ιδιαίτερη μνεία που κάνουμε στην ένοπλη εκτελεστική καταδεικνύει τη σημαντικότητά της και ότι θα πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος ενάντια στο ολιγαρχικό σύστημα.
 Τα κομμουνιστικά – δημοκρατικά κόμματα και συλλογικότητες  μέσα στο περιβάλλον (μοχλό) της πραγματικής δημοκρατίας – δημοκρατικής ρεπούμπλικα – ΟΕΝΔΕΛ θα αγωνίζονται και θα προτείνουν λύσεις στο λαό για να πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο στο σοσιαλισμό (κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής) και την αταξική κοινωνία.

Για την αναφορά σου στην απρόσωπη αρχή. Αυτό μου φαίνεται ολιγαρχική – πλατωνική αντίληψη. Θα πω μια κουβέντα πριν μου το αναλύσεις. Τι σημαίνει αυτό; Θα βάλουμε μια μειοψηφία θεματοφύλακα αξιών; Μα τότε αυτή η μειοψηφία θα γίνει νομοτελειακάνέα κυρίαρχη τάξη και τύραννος του λαού.



Σε πάνω από 100 κείμενά μας  λέμε ότι ο λαός θα πρέπει να κατακτήσει όλες τις εξουσίες. Ένοπλη, νομοθετική δικαστική, οικονομική.
*Αυτό το συμπυκνώσαμε τελικά στον τίτλο μας. ΕΚΚ-ΟΕΝΔΕΛ.
Αρχικά μπαίνουν τα στοιχεία της ταυτότητας και του απώτερου σκοπού. Δηλαδή πρώτα βάλαμε τη λέξη Επαναστατικό σαν στοιχείο της ταυτότητάς μας για να διαχωριστούμε από το ρεφορμισμό ο οποίος λειτούργησε ανασταλτικά και αποτρεπτικά για την κατάκτηση της εξουσίας από τους λαούς εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το αναφέρουμε σαν πρώτο σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς μας. Μετά έρχεται το κοινοτιστικό. Ο κοινοτισμός -κομμουνισμός δηλώνει ότι ο απώτερος μεγάλος σκοπός μας είναι η αταξική κοινωνία (οικονομική εξουσία του λαού). Μετά βάλαμε το άλλο στοιχείο της ταυτότητάς μας. Βάλαμε τη λέξη κόμμα δηλαδή τη συλλογικότητα που έχει για απώτερο σκοπό την οικονομική ισότητα, την αταξική κοινωνία (δια του επαναστατικού δρόμου).
Μετά όμως την παύλα έρχεται το ΟΕΝΔΕΛ (Όλη η Ένοπλη η Νομοθετική η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς). Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της δημοκρατίας –εξουσίας του λαού. Το περιεχόμενο του πολιτικού συστήματος της δημοκρατικής ρεπούμπλικα. Και η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι  ο πρώτος μεγάλος ΣΤΑΘΜΟΣ, το μοναδικό ΜΕΣΟΝ-πολίτευμα, ο μοναδικός ΜΟΧΛΟΣ για να μπορέσουν οι λαοί να κατακτήσουν και την οικονομική εξουσία. (Εντός αυτών των εξουσιών, η πιο σημαντική για να κατακτηθεί πρώτα είναι η ένοπλη εκτελεστική και γι αυτό θα πρέπει να ενημερώνουμε τους λαούς).
*Τα κοινοτιστικά ή και τα διάφορα εργατικά κόμματα θα υπάρχουν και θα αγωνίζονται μέσα στη δημοκρατική ρεπούμπλικα για να διαμορφώνουν κατάλληλα την κοινωνική συνείδηση (όντως αδιαμόρφωτη όπως λες) ώστε να επιλέγει αλλαγές μέσα στις παραγωγικές σχέσεις που θα οδηγούν σταδιακά στο να αποκτήσει και την οικονομική εξουσία. Τότε ότι θα θέλει για την οικονομία η πλειοψηφία, θα πραγματώνεται γιατί την εξουσία θα την έχει ο λαός. Σήμερα ό,τι και να θέλει η πλειοψηφία δεν πραγματώνεται. Πραγματώνεται ότι θέλει μια μειοψηφία γιατί κατέχει πριν από όλα τη δύναμη επιβολής (ένοπλη εξουσία). Γι αυτό η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι το μοναδικό μέσον για να πραγματοποιηθούν οι αλλαγές στον οικονομικό τομέα ώστε να περάσει πλήρως και η οικονομική εξουσία στους λαούς.



«Α»: Δεν διαφωνώ με όσα γράφεις. Αναγκαστικά, θα πάει όπως το περιγράφεις. Αυτό όμως που πιστεύω , είναι το ότι θα πρέπει να προπαγανδίζουμε το θέμα της οικονομικής, ταυτοχρόνως με την πολιτική και ένοπλη. Δηλαδή να μην κάνουμε μισή δουλειά. Στο δρόμο που συζητάω, όχι βέβαια με αριστερούς αλλά με κανονικούς νοικοκυραίους, αργά ή γρήγορα, ίσως και με χίλια βάσανα, δέχονται πως θα ήταν δυνατόν να υπάρξει μια μορφή δημοκρατίας χωρίς τους ολιγαρχικούς. Τώρα, όσον αφορά την οικονομική εξουσία  ούτε που πάει το μυαλό τους πως θα μπορούσαν να κερδίσουν κάτι παραπάνω από μια μικρή αύξηση ή λιγότερους φόρους. Θεωρούν τους πλούσιους απαραίτητους για την επιβίωση των πολλών και δεν αντιλαμβάνονται τι δύναμη πολιτική παρέχει η συγκέντρωση πλούτου. Τέλος πάντων, έχεις δίκιο, έτσι γίνεται όπως το περιγράφεις, αλλά από τη στιγμή που προπαγανδίζουμε κάτι τόσο ριζοσπαστικό όπως η ένοπλη, γιατί να μην συμπεριλαμβάνουμε ως απαραίτητες και τις 4 εξουσίες.


«Β»: Συμφωνούμε σε αυτό το βασικό θέμα. Τώρα απλά κάνω μερικές διευκρινήσεις.
Όντως θα πρέπει από τα τώρα να αναφερόμαστε σε όλες τις εξουσίες.
Στο
 blog μας αναφερόμαστε πολλές φορές ενάντια στην οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, ενάντια στην υπάρχουσα πολιτικοοικονομική  εξουσία.
Υπάρχουν και πιο ειδικές αναφορές όπως «τι είναι ο ιδιώτης και η ιδιωτική πρωτοβουλία», «ο καρκίνος και οι μαζικές δολοφονίες του ολιγαρχικού οικονομικού συστήματος», «η κοινοτική-δημοτική οικονομία απάντηση στην κρίση», «με μαθηματικά δημοτικού πως δημιουργήθηκε η κρίση»:

 κοκ.
Στον τίτλο μας το «κοινοτιστικό» δηλαδή την αυτοδιαχειριζόμενη οικονομία το θέτουμε σαν απώτερο μεγάλο σκοπό.
Πρέπει απαραίτητα να γίνονται αναφορές για μια άλλη οικονομία (αυτοδιαχειριζόμενη) γιατί όσο πιο πολύ πληθυσμός ασπάζεται αυτή την προοπτική, πριν την κατάκτηση της δημοκρατικής ρεπούμπλικα, τόσο πιο γρήγορα θα γίνονται μετά οι σε βάθος αλλαγές.
Απλά, οι αναφορές στο πολιτικό επίπεδο μπορεί να υπερισχύουν σήμερα σε ποσότητα γιατί  αυτό έχει να κάνει με την πρακτική δυνατότητα στην προσέγγιση της κοινωνικής συνείδησης. Εξηγούμαι: Η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν μπορεί να σκεφτεί απευθείας ένα άλλο οικονομικό μοντέλο. Την συνείδηση αυτή νομίζουμε ότι την προσεγγίζουμε καλύτερα μέσα από τα καθημερινά μεγάλα προβλήματα που βιώνει. Πχ μείωση των μισθών ή συντάξεων κλπ. Πάνω σε αυτά τα θέματα παρότι κινητοποιείται, παρότι ξέρει ότι η πλειοψηφία δεν τα αποδέχεται, αυτή η πλειοψηφία τελικά τα βιώνει αναγκαστικά. Εδώ κάνουμε την επέμβαση στη συνείδησή του με διάφορες ερωτήσεις – προβληματισμούς. Όπως «γιατί δεν πραγματοποιείται ποτέ αυτό που θέλει ο λαός; Γιατί μας στέλνουν τα ΜΑΤ» κλπ;. Σε τούτο το σημείο πάμε να αναδείξουμε ότι η εξουσία (πολιτικοοικονομική) είναι στα χέρια των λίγων. Μέχρι εδώ, στις συζητήσεις,  οι περισσότεροι το αποδέχονται. Σε τούτο το σημείο θέτουν το θέμα «αν μπορεί πρακτικά η πολιτική εξουσία να είναι στα χέρια του λαού». Εμείς του δίνουμε την απάντηση που έχουμε.
Όσων η συνείδηση φθάνει να αποδεχθεί  το νέο πρόταγμα τότε αποδέχεται ότι και στην οικονομία θα πρέπει ο λαός να αποφασίζει τι θα παράγεται, πως θα παράγεται, πόσο θα παράγεται και πως θα διαμοιράζεται. Έπειτα από αυτό το γενικό, οι λιγότεροι, θα θελήσουν να μπουν βαθύτερα και να μάθουν για τις αντιθέσεις του οικονομικού συστήματος του καπιταλισμού, πχ νόμος πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους κοκ και να αναζητήσει γενικές βασικές αρχές μιας άλλης οικονομίας της κοινοτιστικής κοινωνίας. Δυστυχώς οι περισσότερες συνειδήσεις για να διαφοροποιηθούν από τις ολιγαρχικές αντιλήψεις πρέπει να περάσουν (χοντρικά) από αυτά τα στάδια εξέλιξης. Και το κάθε στάδιο είναι «επώδυνο», θέλει υπομονή και συντριπτικά λογικά επιχειρήματα.
Οι άνθρωποι έχουν υποστεί μια τεράστια πλύση εγκεφάλου από τη νηπιακή ηλικία μέχρι την ενηλικίωση. Ο μόνος τρόπος να κάνουμε κάτι  σήμερα είναι να θωρακιστούμε με υπομονή,  με τα «υπερόπλα» της λογικής, τα «υπερόπλα» των επιχειρημάτων, το «υπερόπλο» της «ηθικής» του προτάγματος, τα «υπερόπλα» για κάθε θέμα, ακόμα και για το πιο «δευτερεύον».
Την κοινωνική συνείδηση την ελέγχει η ολιγαρχία. Ακόμα και για ένα διάστημα μέσα στη δημοκρατική ρεπούμπλικα η κοινωνία θα είναι αστική. Οι άνθρωποι θα φέρουν τις περισσότερες αστικές αξίες στο νέο σύστημα.
Ο αγώνας δεν σταματά εδώ. Η κατάκτηση της δημοκρατικής ρεπούμπλικα θα είναι ένας σημαντικός σταθμός που θα αλλάζει σημαντικά τις βάσεις του πολιτισμού αλλά δεν είναι το τέλος του. Σημαντικοί σταθμοί στην ανθρώπινη ιστορία ήταν πολλοί. Πχ η χρήση της φωτιάς, κάποιες τεχνολογικές ανακαλύψεις κοκ.

ΥΓ Αντιμετωπίζουμε σήμερα όχι μόνο την κοινωνική συνείδηση των ζωντανών αλλά και των νεκρών. Όπως έλεγε ο Μαρξ:

«
Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών»

«Έτσι κι ο αρχάριος που έμαθε μια ξένη γλώσσα τη μεταφράζει στην αρχή πάντα στη μητρική του και μόνον όταν αρχίζει να χειρίζεται τη ξένη γλώσσα χωρίς να θυμάται τη μητρική του και μάλιστα να ξεχνά τη μητρική του γλώσσα, θα μπορέσει να αφομοιώσει το πνεύμα της καινούριας γλώσσας και να δημιουργήσει σ' αυτήν».


 .................................