bezedakos

bezedakos

25 Μαΐου 2018

ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΤΟ ΣΤΟΧΟ:



 «ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»;
(Προϋπόθεση αυτού είναι η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική εξουσία να ανήκει στο Λαό, δηλαδή να έχουμε εξουσία του λαού.)

Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΕ ΔΙΑΚΑΩΣ
.
ΕΚΕΙΝΟΙ, ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΜΕ ΛΥΣΣΑ, ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ – ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΞΙΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ – ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (με τζούφιο και ψεύτικο  φιλολαϊκό βερμπαλισμό).

 ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΑ ΛΟΒΟΤΟΜΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ (ΤΩΝ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΩΝ»), ΤΟ ΛΑΟ. Όμως η ψυχή όλων των μελών και των απλών ανθρώπων το θέλει. Και γι αυτό θα γίνει..

Σχόλιο:
ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΥΦΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ. ΟΜΩΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΦΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΚΟΨΟΥΝ ΤΟΝ ΟΜΦΑΛΙΟ ΛΩΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΑΠΙΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ TOY ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΓΧΥΣΗ




(Από το φέισ μπουκ)

Υπάρχει φιλοκαπιταλιστής κομμουνιστής;
Υπάρχει φιλοκαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά;
ΕΞ΄ ΟΡΙΣΜΟΥ  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.
Άρα, η αναφορά σε «αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά» αναδεικνύει την τεράστια ιδεολογική σύγχυση κάποιων στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Οι συνιστώσες της, μη μπορώντας να κόψουν τον ομφάλιο λώρο από ολιγαρχικά-αριστοκρατικά αντικομμουνιστικά προτάγματα του παρελθόντος (που τα βαπτίζουν κομμουνιστικά) και να παλέψουν για το σκοπό της Ένοπλης, Νομοθετικής και Δικαστικής Εξουσίας στους Λαούς, παραπαίουν δυστυχώς όλο και πιο πολύ…. (Και όμως υπάρχει φιλοκαπιταλιστής κομμουνιστής που δεν το ομολογεί. Είναι αυτός που θέλει τον κομματικοκρατικό καπιταλισμό, ο οποίος φτιάχνεται – ντε φάκτο – με την εξουσία -δικτατορία της «πρωτοπορίας» επί του λαού όπως επιδιώκουν.)

Aντί να βάλουν στόχο την κατάκτηση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ (περιεχόμενο της οποίας είναι το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ»), κάθονται και φτιάχνουν «αντικαπιταλιστικά» μεταβατικά προγράμματα (πχ εθνικοποιήσεις), τα οποία όμως θα μπορούσε κάλλιστα να τα εφαρμόσει οποιαδήποτε αστική εξουσία, κάτω από συνθήκες.

Το Μαρξικό πολιτικό πρόταγμα, όπως το συμπυκνώνει ο Ένγκελς το αποκρύπτουν επιμελώς για να μην ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και σταδιακά χάσουν τις ηγετικές τους θέσεις.

 Ένγκελς:
«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ*. Αυτό (το πολιτικό σύστημα) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ* (συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»

Γι αυτό, "άκρα του τάφου σιωπή" από πάντα και απευχόμαστε το δια πάντα.


Το «αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά» υπάρχει σαν υπότιτλος στην εφημερίδα «Πριν».
Εφημερίδα που άλλαξε μορφή αλλά σαν περιεχόμενο αλλάζει ΔΥΣΤΥΧΩΣ προς το χειρότερο.
Οι βαθύτερες ιδεολογικές αναζητήσεις όλο και αραιώνουν. Οι θεωρητικές αναζητήσεις γίνονται όλο και πιο επιφανειακές….


24 Μαΐου 2018

ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ




1Ο ΜΑΡΞ στο «γαλλικό εμφύλιο πόλεμο»
« (Στην κομμούνα) οι βουλευτές θα μπορούσαν να ανακληθούν κάθε στιγμή
 και θα έπρεπε να δεσμεύονται από ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΕΩΝ ΤΟΥΣ.

2ο ΛΕΝΙΝ «κράτος και επανάσταση» κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 3ο, παράγραφος 11η.
 «…γιατί οι βουλευτές (στην «εργατική δημοκρατία» του) θα είναι υποχρεωμένοι να
εργάζονται οι ίδιοι, να ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ οι ΙΔΙΟΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ!!!, ΟΙ ΙΔΙΟΙ να
ΕΛΕΓΧΟΥΝ τα αποτελέσματα της εφαρμογής  ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΟΥΣ!!!...»

Η δεύτερη κατεύθυνση ακολουθήθηκε τον προηγούμενο αιώνα και ακολουθείται
μέχρι σήμερα από τα  «κομμουνιστικά» ή «εργατικά» κόμματα και έχει οδηγήσει 
σε Βατερλό το παγκόσμιο κίνημα. Οι δε οπαδοί τους έχουν φυσικά το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται ως λαϊκοί αγωνιστές.

Σχόλιο.
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ - ΕΝΟΠΛΗ, ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ- ΔΗΛΑΔΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ







ΟΙ «ΜΕΓΑΛΟΙ» ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ


(Από το φέις μπουκ)

α. Οι απλοί χριστιανοί αποδέχθηκαν, με την καθοδήγηση των ιερατείων, την προσωπολατρία – «αγιοποίηση»  του «Μ» Κωνσταντίνου και των άλλων παραχαρακτών και καταστροφέων του χριστιανισμού της κοινοκτημοσύνης.

β. Απλοί αριστεροί αγωνιστές, με την καθοδήγηση των κομματικών ιερατείων, αποδέχθηκαν την προσωπολατρία – «θεοποίηση» όλων των βασικών παραχαρακτών και καταστροφέων του Μαρξικού κομμουνιστικού πολιτικού προτάγματος, για ένοπλη, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό.

Σχόλιο:
* Το πολύ δυσάρεστο θέμα είναι η σχετική φανατικοποίηση, οπαδοποίηση των προσωπολατρών – πιστών κάθε πλευράς.
* Σε πάρα πολλές συζητήσεις που αμφισβητούν τη «μεγαλοσύνη» των παραχαρακτών και διαστροφέων των ιδεολογιών, προκαλεί μεγάλη δυσαρέσκεια στους πιστούς οπαδούς.
* Οι όποιες λογικές αποδείξεις για την αυταπάτη τους, χάνουν εντελώς την ισχύ τους μπροστά στη σάπια συναισθηματική προσκόλληση σε έννοιες και οράματα με διαφορετικό περιεχόμενο από εκείνο της φαντασίας τους. Συναισθηματισμοί που ενδυναμώνουν με τους προσωπικούς δεσμούς μέσα σε ολιγαρχικές συλλογικότητες.
* Ο πιστός στην καλύτερη περίπτωση θα δυσαρεστηθεί αλλά πάλι θα επιστρέψει στον κατασκευασμένο κόσμο του.
* Στη χειρότερη περίπτωση, μπορεί να επιτεθεί χυδαία στο συνομιλητή που αμφισβητεί το «θεό» του, θεωρώντας τον σαν τον χειρότερο εχθρό.
* Τα νέα δεδομένα του προκαλούν ψυχολογική ανισορροπία και την ισορροπία την έχει μεγάλη ανάγκη έστω και αν αυτή βασίζεται σε ψεύδη και αυταπάτες.
ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ.
Με τα ιστορικά διαμορφωμένα κοινωνικά δεδομένα είναι πολύ δύσκολο να υιοθετηθεί «μαζικά» σήμερα το πρόταγμα της κομμούνας το οποίο είναι (περιεκτικά) το ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΊΑ ΣΤΟ ΛΑΟ.
Όμως στο σχετικά κοντινό μέλλον θα υιοθετηθεί.
 Έως τότε δεν θα υπάρχει αντίπαλο δέος στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο καπιταλισμός θα αλωνίζει και θα σπρώχνει την ανθρωπότητα σε όλο και πιο βάρβαρες καταστάσεις.


23 Μαΐου 2018

Η ΒΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΩΝ «ΝΟΜΩΝ» ΚΑΙ Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΒΙΑ


(Από το φέις μπουκ)
Κάποιος επίδοξος βιαστής ξυλοκοπάει άγρια μια γυναίκα, της βάζει το μαχαίρι στο λαιμό και προσπαθεί να την βιάσει. Η γυναίκα αντιδρά και του καταφέρει μια δυνατή κλωτσιά στους όρχεις προκαλώντας του μεγάλη ζημιά.
Εδώ, ποια είναι η ΒΙΑ και ποια η ΑΝΤΙΒΙΑ;
Ποιός ανήκει στο άκρο της βίας και ποιός στο άκρο της αντιβίας;
«Να καταδικάσουμε όλες τις ζημιογόνες συμπεριφορές από όπου και να προέρχονται;» Αυτό θέλει το ολιγαρχικό σύστημα. Την καταδίκη της αντιβίας για να μπορεί να βιάζει ανενόχλητη το λαό.
Σχόλιο:
ΤΟ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΧΡΗΣΗΣ ΒΙΑΣ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΟΥΣ «ΝΟΜΟΥΣ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙ ΒΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ





( Από το φέις νποκ τουMixalis bezedakos)

*Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ  (ΜΕΧΡΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ) ΑΣΚΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΨΟΓΑ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΒΙΑΣ.

* ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΟΣ ΠΙΣΤΙΚΟΥ ΕΦΙΚΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ, ((εφικτά λειτουργική μια άλλη πολύ καλύτερη κοινωνία) ΟΜΩΣ Η ΣΩΣΤΗ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΒΙΑΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Γιατί;

Σχόλιο: Η ανησυχία του συστήματος εκδηλώνεται με τη γραμμή που πάνε να περάσουν τα κωλοκάναλα της αλλαξωκωλιάς.
*Η Γκεμπελίστικη πχ προσπάθειά τους να πείσουν τους υπηκόους που θα τους πάρουν το σπίτι με πλειστηριασμό,  ότι το πραγματικό πρόβλημά τους, ο πραγματικός κίνδυνος γι αυτούς δεν είναι η απώλεια του σπιτιού τους αλλά οι μπογιές και τα τρικάκια των μελών του Ρουβίκωνα, που αντιδρούν στους πλειστηριασμούς.
*Πάνε να πείσουν το λαό (με το πες-πες της απόλυτης ανισηγορίας, ότι βία δεν είναι οι πλειστηριασμοί αλλά βία είναι η ΑΝΤΙΒΙΑ του Ρουβίκωνα.
Όμως βλέπουν ότι παρά την προσπάθειά τους για πλύση εγκεφάλων, δεν πείθουν πια.

* Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ανησυχία του συστήματος έχει να κάνει με τις πιθανές διαστάσεις που μπορεί να πάρει η άσκηση αντιβίας των «από κάτω».
1ον. Αν το φαινόμενο αυτό αποκτήσει  ΕΦΙΚΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική στο λαό).
2ον. Αν «στο χορό» άσκησης αντιβίας μπουν και άλλες συλλογικότητες, αν πολλαπλασιαστούν οι υπήκοοι που θα μπαίνουν στον αγώνα άσκησης αντιβίας.
3ον. Αν αυτές οι πράξεις συνδεθούν, σαν συμπλήρωμα και των άλλων απαραίτητων μορφών πάλης..


ΤΟΤΕ ξέρουν ότι θα φτιάχνεται το αντίπαλο δέος στο σύστημα και σε μια τέτοια περίπτωση «θα τρέχουν και δεν θα φθάνουν».